Het verhaal van het onver­wach­te bureel

We wilden ons werk achter ons laten als we klaar waren, we wilden niet per ongeluk de bliepjes van de mail horen, we wilden dat Het Eiland Neus een eiland werd en niet langer ver­leng­stuk was van onze woonkamer. We wilden verhuizen.

Toen we dit huis zagen, waren we op slag verkocht. Al het hout, al die kamers, al die moge­lijk­he­den. Maar er was één probleem: geen van de kamers was groot genoeg voor een bureel met twee driftig knut­se­len­de mensen. De woonkamer was dik in orde als woonkamer, de logeer­ka­mer was dik in orde als logeer­ka­mer, de badkamer als badkamer, de inloop­kast, de slaap­ka­mer, en nog ‘n onge­bruik­te kamer: allemaal dik in orde. Drie etages met een keur aan toffe kamers… maar geen bureel.

Tot ons oog viel op de kelder. Aan de straat­kant is de kelder een echte kelder, maar aan de tuinkant is de kelder eigenlijk de begane grond, want straat en tuin ver­schil­len enorm in hoogte. In die kelder is een grote kamer, die aansluit bij een serre (voor Vlamingen: veranda) die gro­ten­deel bestaat uit glas. En die kamer was eigenlijk groot genoeg voor Het Eiland Neus.

De studenten die in ons huis hadden gewoond, hadden de kelder ingericht als een thuisbar, met okergeel op de muren en blauw op het plafond. Daardoor moesten we langdurig onze ogen sluiten, want anders was het in al die lelijk­heid onmo­ge­lijk om je voor stellen dat daar ooit een ple­zie­ri­ge werkplek zou kunnen ontstaan.

De kamer zoals die was.


Klik voor de hele foto.

De veranda zoals die was.


Klik voor de hele foto.

Maar een paar uur in in lotus­hou­ding was voldoende om het toe­kom­sti­ge bureel aan de bin­nen­kant van onze oogleden te pro­jec­te­ren.
En zo sloegen wij – en enkele lief­tal­li­ge vrienden en fami­lie­le­den – aan het schil­de­ren en inrichten. De bar werd een bureau, het oker werd rood en wit, en de veranda werd het perfecte uitzicht voor een creatief bureau.

Zo ziet het er nu uit.

Mijn kant.


Klik voor de hele foto.

De hele ruimte.


Klik voor de hele foto.

Wannes’ kant.


Klik voor de hele foto.

De veranda.


Klik voor de hele foto.

En de laatste foto biedt gelijk een aan­kno­pings­punt voor het volgende stukje: Het verhaal van de herfst en de naar binnen groeiende drui­ve­laar.

7 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.