Hoog tijd voor een nieuwe dimensie

Er was veel. Wilders en zijn reis­ver­bod naar Groot‐Brittannië. En dat de VRT daar nog eens overheen komt met een deon­to­lo­gi­sche commissie, omdat ze ‘voor­zich­ti­ger’ willen worden. En hoe eng en bekrompen dat allemaal is.
Het stads­kan­toor en het labyrinth waardoor je er met geen moge­lijk­heid in een rechte lijn naar binnen kunt lopen. De mede­de­ling dat je een bewijs van ongehuwd zijn mist, hoewel je daar nog over hebt gebeld – ‘Nee, u hoeft niets anders mee te nemen dan 60 euro en een iden­ti­teits­be­wijs’. Dat document ligt in Nederland en moet langs de rechtbank.
De tijd om na te kijken gaat verloren met in de stromende regen een sleutel zoeken. Eenzaam in de duistere krochten van Gent. Drie kwartier peuteren en proberen met een verkeerde sleutel die lijkt te passen. Valse hoop. Zeiknat en gefrus­treerd zitten ik en mijn cursisten een uur later binnen. De volgende dag vind ik een mail dat ik ‘inderdaad’ geen sleutel van de poort had. Omdat die niet meer op slot kan. Die klemt gewoon. En iemand had mij moeten uitleggen dat je hem eerst omhoog, dan terug en dan vooruit moet duwen.
De mayonaise is op. En het brood. De chips. En de cola. In goed Neder­lands zeggen ze dan ‘De koek is op’. Want er liggen alleen nog ver­krui­mel­de spe­cu­laas­jes.

Vandaag gaan we koekjes kopen, daarbij de vuist heffend tegen de VRT, om ver­vol­gens een bewijs van ongehuwd zijn te over­han­di­gen in het labyrinth, onderwijl heel hard Daar komt de bruid zingend.
Vandaag worden wij wettelijk in de samenleef verbonden en bovendien vinken wij daarna ergens aan dat mijn Wee­der­helft mijn Mee­wer­ken­de Echt­ge­noot wordt. Waarna mijn mee­wer­ken­de echt­ge­noot voor altijd op mijn netvlies staat als de vrouw van de bakker die, als haar man weer lekker in bed kruipt, de winkel opengooit en op haar gemak bon­bon­ne­tjes in doosjes gaat doen.
Waarmee mijn lief ineens een heel nieuwe dimensie krijgt.

7 reacties

  1. Proficiat! Eindelijk Belg!
    En nu voel ik mij heel schuldig dat ik er woens­dag­avond niet was. Ik wist het eigenlijk wel, van die poort. Van de kof­fie­sleu­tel dan weer niet…

  2. Joost

    Hoera! Gewoon lekker alleen maar hoera, en wie daar iets tegenin meent te moeten brengen, vanwege klemmen of bewijs of wat dan ook, kan, hoe heet dat ook alweer, “ongezien de tering krijgen”, excusez le mot, maar toch – moeten ze onze meest geliefde blogster en haar mee­wer­ken­de echt­ge­noot (vroeger ook bloggend, nu alleen maar Requi­es­cant In Pace, schreef lekker, schreef altijd, nou ja, hoe zeg je dat, je begrijpt me wel), die twee dus, moeten ze die maar niet dwars­zit­ten.

    HOERA! dus. Driewerf.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.