Ik ben een sloerie met hart en ziel

Vanaf vandaag weer wekelijks op VPRO’s Café De Liefde: De Liefde vs. Zezunja.

Je zou mij een sloerie kunnen noemen, of een hardnekkige aanhanger van seriële monogamie, of de relationale equivalent van een jobhopper. Maar je mag me ook gewoon Zezunja noemen.

Productvergelijkingen zijn aan de orde van de dag. Een nieuwe vaatwasser nodig? Hop, eerst even naar de site van de Consumentenbond om erachter te komen dat die ene wel een spaarstand heeft, maar niet goed werkt met 3-in-1-tabletten, en dat die andere voor het luttele bedrag van 40 euro drie jaar extra garantie biedt.

Maar zodra we het meest ingrijpende product van ons leven in huis halen, de relatie, dan krijgt ‘productvergelijking’ plots een bittere bijsmaak. Terwijl de prijs-kwaliteitverhouding zelden meer van levensbelang is.

Als het om producten gaat, ben ik niet zo’n doordacht type. Ik koop dat waar ik gretig van word, dat waar mijn oog op valt en dat wat mijn ongeduldige inborst dezelfde dag nog mee naar huis kan nemen.

Maar in relaties ben ik een lastige klant. Ik eis alle aanbiedingen die mij vooraf beloofd zijn, ik probeer na aankoop nog kleurtjes te veranderen en als het even kan dwing ik de leverancier om zijn leveringsvoorwaarden te wijzigen. Als het product mij dan nog niet bevalt, dan breng ik het terug.

Ik ben geen klager, dat zeker niet. Ik ben van het kaliber: als het niet lekker was, zal ik wel het verkeerde besteld hebben. Maar dat betekent niet dat ik blijf zitten met een aankoop waar ik geen lol aan beleef. Het gaat immers niet om een nieuw dopje voor mijn ventiel, maar om de invulling van mijn dagelijks leven.

Ik ben een sloerie met hart en ziel. Ik geloof heilig in seriële monogamie, omdat je vaak pas weet wat je wilt als je weet wat er te koop is. Ruim vijftien jaar maakte mijn innerlijke Cupido schemaatjes met plussen en minnen, waardoor ik nu ben verzekerd van een product waarvan ik de inruiltermijn met liefde laat verstrijken.