Of ze niet uit het raam wilden spugen

Ze waren allemaal harstikke twaalf. En dertien. En veertien. Ze waren zo erg twaalf dat de propjes door het lokaal vlogen, dat ik dingen moest roepen als ‘niet zo kieperen met die stoel, anders val je’ en dat er mensen naarboven kwamen om te vragen of ze als­je­blieft niet uit het raam wilden spugen. Zo twaalf waren ze.

En ik was dat niet gewend. Ik ben gewend dat ik vrouwen van 65 moet leren hoe ze hun leven op papier krijgen, ik ben gewend dat ik mannen van 45 moet vertellen dat onbe­grij­pe­lijk niet altijd mooi is, ik ben gewend dat ik meisjes van 23 op het hart moet drukken dat het helemaal niet jammer is dat ze bestaan. Maar ik ben niet gewend om een tijd­schrift te maken met mensen die het liefst gewoon nog willen tekenen.

Dus liet ik ze tekenen. Een horoscoop. ‘Wat is dat? Een hoo… uh… rooscoop?’ ‘Uhm, dat heeft te maken met je ster­ren­beeld en dat je aan de hand daarvan kan voor­spel­len wat er gaat gebeuren.’ Een jongetje ging meteen aan de slag. Tong tussen zijn tanden, kleur­pot­lo­den voor zijn neus..

En hoewel hij veertien was, was hij nog hart­stik­ke twaalf. En z’n teke­nin­gen waren dat ook. Maar dat maakte niet uit, want het werd super arty. Horo­scoop­tekst­jes met van die Appel‐achtige plaatjes erbij. ‘Waarom heb je een krab getekend?’ ‘Dat is toch ook een ster­ren­beeld?’ ‘Nee, de kreeft.’ ‘Maar die heb ik ook’.

Uit­ein­de­lijk hadden we na drie dagen een tijd­schrift, met wel 60 foto’s, een strip, recepten, 36 inter­view­tjes met jongeren op straat en in parken, een test of je een echte Ant­wer­pe­naar bent (‘Zeddet of zeddetni?’) en allerlei arti­kel­tjes over sport, mode en kunst. Bin­nen­kort wordt het vorm­ge­ge­ven en in juni wordt het in Antwerpen breed verspreid. En als ze al niet bloosden van al die nieuwe indrukken, dan zullen ze dat wel doen als ze hun eigen blaadje deze zomer in handen hebben.

Ik ben gewend om krantjes en tijd­schrif­ten te maken met mensen van allerlei allooi. Vorige week zat ik met iets oudere jongeren (16–22) en volgende week zit ik met een redactie van de Persgroep. Maar niks bereidt je voor op een groep die hart­stik­ke twaalf is. Die met cola­fles­jes gooit, die niet weet wat copy/paste is en die de zo ijverig door hun moeder gesmeerde boter­ham­men voor je neus in de vuil­nis­bak flikkert.

14 reacties

  1. Dan moet je eens een ver­jaar­dags­feest­je met zes kinderen van ongeveer acht bij een bow­ling­baan gaan vieren.
    Ach, in ieder geval heb jij genoeg te eten de komende tijd… :-)

  2. Vrouwe Zezunja,
    Dit alles herinnert mij een beetje aan de tijd toen ik ook nog zo groen en ont­zet­tend stom was. En twaalf jaar! Toen zat ik nog op de lagere school. Natuur­lijk kon ik toen helemaal nog niet schrijven. U stelt onze jeugd wel op de proef, moet ik zeggen.
    Met vrien­de­lij­ke groeten,
    De Drs.

  3. Toen ik ooit, in een grijs verleden, een lera­ren­op­lei­ding begon, koos ik tussen Neder­lands en Tekenen. Het werd het laatste. Alleen maar omdat ik dan in één keer mijn eer­ste­graads bevoegd­heid kon halen. Alleen maar om ervoor te zorgen dat ik nooit een groep zou krijgen die hart­stik­ke twaalf zou zijn.

  4. ik ben van antwerpen. Dan krijg ik het resultaat misschien wel te zien?!

    En die twaalfjes: ik ken ze ook en ik merk iedere keer hoe moeilijk ik met hen kan com­mu­ni­ce­ren. Twaalfjes zijn van een andere planeet. Veer­tien­tjes wonen al op dezelfde planeet als ik, maar dan in de vorm van bakvissen en ze zijn ook nog bezig met ‘hoe mooi ze wel kunnen schrijven’…

  5. ik ben van antwerpen. Dan krijg ik het resultaat misschien wel te zien?!

    En die twaalfjes: ik ken ze ook en ik merk iedere keer hoe moeilijk ik met hen kan com­mu­ni­ce­ren. Twaalfjes zijn van een andere planeet. Veer­tien­tjes wonen al op dezelfde planeet als ik, maar dan in de vorm van bakvissen en ze zijn ook nog bezig met ‘hoe mooi ze wel kunnen schrijven’…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.