Welk perikel wilt u?

Voor ik ging verhuizen, dacht ik: “Als we maar goed plannen, komt alles goed.” Haha. Haha.
Deze ver­hui­zing bewees eens te meer dat planning een leuk stukje huisvlijt is, maar dat het niet kan voorkomen dat de hoeders van Murphy’s wet hun poot stijf houden.
En zo kwam het dat ik zes weken lang tal van zin­de­ren­de bele­ve­nis­sen met mooie span­nings­bo­gen en heusche ver­haal­struc­tu­ren niet kon opschrij­ven, omdat zaken in de soep zien lopen zoveel tijd kost.

Maar sinds gisteren heb ik weer een bureau. Met een grote computer. En zozeer last van ver­hui­zings­de­men­tie dat ik alles wat in de soep liep/loopt alweer bijna vergeten ben. En dat moet niet, want het zijn verhalen.

(1)
Zo is er het verhaal van Choco die op het dak van de buren zat, dagenlang, met haar mid­del­vin­ger omhoog. Ze wilde niet mee­ver­hui­zen. Zou het ons gelukt zijn? Of zouden we een poes zijn kwijt­ge­raakt tijdens de ver­hui­zing?

(2)
En er is het spannende verhaal van een dis­tri­bu­tie­riem die het midden op de auto­stra­de begaf. De grote vraag is: over­leef­den we het? En kwam Wannes ooit nog aan bij zijn optreden?

(3)
Verder is er nog het verhaal van het reçuutje uit 2006 dat ons 1800 euro kon opleveren, als we het nog konden vinden. En dat ons 1200 euro zou kosten als we het niet zouden vinden. Ik verklap nog niks.

(4)
En het verhaal van het bloed in de kattenbak. Maar whodunit? Wie van de drie?

(5)
En het verhaal van de corrupte keur­mees­ter van onze auto. Waardoor ‘t Poloke misschien toch nog iets duurder wordt dan de hab­be­krats die hij was. Wie schoof de keur­mees­ter wat toe?

(6)
En er was het verhaal van de eerste minuut in ons nieuwe bad en het water­val­ge­luid dat uit de keuken kwam. Hadden we daar nog energie voor? U kunt nu inzetten.

(7)
Of het verhaal van de haan en Kapitein Eenoog. Waardoor mijn leven in het ergste geval voortaan elke dag om half vijf begint en waardoor mijn katten bin­nen­kort misschien een ooglapje moeten. Staan we aan het begin van een ware war on terror?

(8)
Of het verhaal van de asbest­plaat in de tuin. Benieuwd wat de bureau­cra­ten, die al wekenlang allerlei val­strik­ken voor ons in petto hebben, daarmee doen. Lijkt me een ver­volg­ver­haal.

(9)
En ik moet natuur­lijk het verhaal van het vermeende gaslek – dat de helft van de mensheid slechts ruikt – niet vergeten. Dat is een waar perikel dat nog immer niet is opgelost. Vlieg ik bin­nen­kort met huis en al in de lucht?

(10)
Maar er zijn ook tal van mooie verhalen. Zo is er het verhaal van het fan­tas­ti­sche bureau met zicht op rijpe druiven en een tuin met stokrozen, pioen­ro­zen en gewone rozen, en het verhaal van de zon die altijd overal is en het verhaal van de houten vloeren en de altijd‐warme‐voeten. En de mooie blauwe muur, en de rode. En het verhaal van Wannes die in een kasteel gaat werken. En het verhaal van waan­zin­ni­ge vrienden en familie die ons door onze zoveelste ver­hui­zing hebben gesleept.

Welk perikel wilt u?
Of wilt u gewoon foto’s?

25 reacties

  1. Lies

    Oei, moet ik kiezen? Vier en zeven zijn alvast favoriet, maar ik zou het niet erg vinden als alle verhalen op hun tijd voorbij komen zeilen. Laat je gaan!

  2. liza

    Voor mij nummer zes als aperitief, vijf als voor­ge­recht, acht als hoofd­ge­recht en dan negen nog als dessert, als­tu­blieft.

    Dank u!

  3. 1)Ge hebt haar, anders zoudt ge nu zitten snikken in foe­tus­hou­ding in een hoekje.
    2)Ge over­leef­de het, of dit zou wel een érg bizarre post zijn, vanuit het hier­na­maals zo.
    3)Ge vondt het, zie 1)
    4)Mijn blinde hond plaste ook één dag bloed. Dag twee niet meer wat mij alle hoop ontnam op een blin­de­hond­loos leven, ik neem voor jou hetzelfde aan.
    5)Je schoof hem een repa­ra­tie­bon van de garage toe bij de her­keu­ring?
    6)Ik gok op geen energie. Net zomin als ik die heb als mijn kel­der­put­te­kes weer eens overlopen bij storm. Die trekken natuur­lijk wel weer vanzelf weg edoch.
    7) Er MOET vergif bestaan dat enkel hanen en geen katten doodt.
    8)Asbest schijnt enkel fataal mits afgekrabd. Lekker laten liggen joh.
    9)Waarschijnlijk. Deze is de enige waar ik niet gerust op zou zijn. En dat wil wat zeggen.
    10)Ooooh zo scone!
    Foto’s natuur­lijk. En verhalen. Wij zijn gulzig.
    7)

  4. Allen en de foto’s natuur­lijk.

    Maar ik begrijp dat de ver­hui­zing dus gewoon heel goed gelukt is.

    Mocht je al de vele dingen die ik tijdens 1 van mijn 11 ver­hui­zin­gen de afgelopen 18 jaar ben kwijt geraakt hebben gevonden dan hoor ik het graag.

  5. karen

    Van (2) weten we de afloop al via Wannes’ geniale stukje. Het reçuutje van (3), had dat iets met de belas­tin­gen te maken? Dat klinkt me iets dat bij­be­ta­len of terug­krij­gen is.

    Bij de rest ga ik niet gokken, wel uitkijken naar je ver­volg­ver­ha­len…

    Blij dat je uit je doos komt!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.