Welk perikel wilt u?

Voor ik ging verhuizen, dacht ik: “Als we maar goed plannen, komt alles goed.” Haha. Haha.
Deze verhuizing bewees eens te meer dat planning een leuk stukje huisvlijt is, maar dat het niet kan voorkomen dat de hoeders van Murphy’s wet hun poot stijf houden.
En zo kwam het dat ik zes weken lang tal van zinderende belevenissen met mooie spanningsbogen en heusche verhaalstructuren niet kon opschrijven, omdat zaken in de soep zien lopen zoveel tijd kost.

Maar sinds gisteren heb ik weer een bureau. Met een grote computer. En zozeer last van verhuizingsdementie dat ik alles wat in de soep liep/loopt alweer bijna vergeten ben. En dat moet niet, want het zijn verhalen.

(1)
Zo is er het verhaal van Choco die op het dak van de buren zat, dagenlang, met haar middelvinger omhoog. Ze wilde niet meeverhuizen. Zou het ons gelukt zijn? Of zouden we een poes zijn kwijtgeraakt tijdens de verhuizing?

(2)
En er is het spannende verhaal van een distributieriem die het midden op de autostrade begaf. De grote vraag is: overleefden we het? En kwam Wannes ooit nog aan bij zijn optreden?

(3)
Verder is er nog het verhaal van het reçuutje uit 2006 dat ons 1800 euro kon opleveren, als we het nog konden vinden. En dat ons 1200 euro zou kosten als we het niet zouden vinden. Ik verklap nog niks.

(4)
En het verhaal van het bloed in de kattenbak. Maar whodunit? Wie van de drie?

(5)
En het verhaal van de corrupte keurmeester van onze auto. Waardoor ’t Poloke misschien toch nog iets duurder wordt dan de habbekrats die hij was. Wie schoof de keurmeester wat toe?

(6)
En er was het verhaal van de eerste minuut in ons nieuwe bad en het watervalgeluid dat uit de keuken kwam. Hadden we daar nog energie voor? U kunt nu inzetten.

(7)
Of het verhaal van de haan en Kapitein Eenoog. Waardoor mijn leven in het ergste geval voortaan elke dag om half vijf begint en waardoor mijn katten binnenkort misschien een ooglapje moeten. Staan we aan het begin van een ware war on terror?

(8)
Of het verhaal van de asbestplaat in de tuin. Benieuwd wat de bureaucraten, die al wekenlang allerlei valstrikken voor ons in petto hebben, daarmee doen. Lijkt me een vervolgverhaal.

(9)
En ik moet natuurlijk het verhaal van het vermeende gaslek – dat de helft van de mensheid slechts ruikt – niet vergeten. Dat is een waar perikel dat nog immer niet is opgelost. Vlieg ik binnenkort met huis en al in de lucht?

(10)
Maar er zijn ook tal van mooie verhalen. Zo is er het verhaal van het fantastische bureau met zicht op rijpe druiven en een tuin met stokrozen, pioenrozen en gewone rozen, en het verhaal van de zon die altijd overal is en het verhaal van de houten vloeren en de altijd-warme-voeten. En de mooie blauwe muur, en de rode. En het verhaal van Wannes die in een kasteel gaat werken. En het verhaal van waanzinnige vrienden en familie die ons door onze zoveelste verhuizing hebben gesleept.

Welk perikel wilt u?
Of wilt u gewoon foto’s?