Wij kochten een auto van Paris Hilton

Ze had een hamster in haar handtas, de mevrouw van wie we de auto kochten. Dat ver­klaar­de een hoop.
Zo ver­klaar­de het onder andere de kleur van de auto’s op het terrein. Wij kochten een appel­blauw­ker­mis­groe­ne, maar er stond ook nog een surf­boy­blau­we en haar hemdje was appel­sham­poog­roen.
In haar knalrode handtas had ze een hamster onder een servetje en meer nog dan het keu­rings­be­wijs en de carpass wilde ze ons het beestje onder het servetje laten zien. Haar fiets was roze met wit.
We hadden de auto op internet gevonden. Eentje die de afgelopen veertien jaar maar tien­dui­zend per jaar had gereden. Ik geloof dat ze dat een bood­schap­pen­kar­re­tje noemen. Dit was een echte.
Ik vond haar een Limburgse Paris Hilton met haar hamster in haar tasje. En ze was al veertig of zo.
Er zaten geen num­mer­pla­ten op. Klein probleem voor een testrit. ‘Geen probleem’, zei ze. ‘Ge kunt hier over het terrein.’ We keken, en ja… het landgoed had een rondweg.
Dus daar vlogen we. In het hys­te­ri­sche autootje. Langs het landhuis, langs de pony’s, langs de jacht­hon­den en langs de elek­tro­nisch bestuur­ba­re Dynasty-poort.
We keurden hem goed, hij reed soepel, en de auto zag er van binnen uit alsof er al jaren lakens over de meubels lagen. Dat de radio niet aan­ge­slo­ten leek, was een minor problem.
Maandag gaan we hem halen, met num­mer­pla­ten. Gisteren hadden we haar aan de telefoon: ze had een mannetje laten komen om de radio aan te laten sluiten.
Nooit gedacht dat ik Paris Hilton een betrouw­ba­re auto­ver­ko­per zou vinden.

5 reacties

  1. Onder een servetje. Dat vind ik nog wel het mooiste detail. Zou ze denken dat dat helpt tegen de stress van het als knaag- en prooidier in een handtas rum­ge­sch­leppt worden? Gossie toch…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.