Stukjes in het wild

Een ver­ant­woor­de­lij­ke taak in een jong en dynamisch bedrijf

Ik heb te veel films gezien en zodoende heb ik een ver­wron­gen beeld van alarm­in­stal­la­ties. Alarm­in­stal­la­ties are there to get you en dat zal mij dus mooi niet gebeuren. Zoiets. Tege­lij­ker­tijd kom ik als free­lan­cer vaak bij de mensen thuis. Wat betekent dat men mij zo nu en dan een alarmcode toestopt en me een gigan­ti­sche sleutel geeft met de mede­de­ling dat het ongeveer 400 euro kost om die na te laten maken. O ja, en veel succes.

Die com­bi­na­tie, ik kan ‘m niemand aanraden. In mijn perceptie is ‘het alarm aanzetten’ een ver­ant­woor­de­lij­ke taak in een jong en dynamisch bedrijf, maar met heel mijn hart weet ik: het kan alleen maar fout gaan. Net als in de film.

Dus bereid ik het allemaal zorg­vul­dig voor. Als eerste buig ik me uit­ge­breid over de vraag: heb ik alles? Maar dan ook écht alles? Meestal krijg ik namelijk wel de hand­lei­ding voor het aanzetten van het alarm als ik wegga, maar niet voor het uitzetten, mocht ik onver­hoopt iets vergeten zijn. Iets laten liggen is dus tijdelijk defi­ni­tief en dat moeten we niet hebben. Ver­vol­gens sluit ik deuren en ramen, omdat elk wind­vlaag­je het alarm kan activeren (tenminste in de films die ík heb gezien). En ten slotte zorg ik dat ik mijn sleutel paraat heb, zodat ik niet aan de deur hoef te morrelen als het alarm eenmaal aanstaat. Voor je het weet staat er een heel poli­tie­korps op de stoep om te con­sta­te­ren dat je nog niet eens in staat ben om een luizig alarm aan te zetten.

Een onwrik­baar systeem, dacht ik. Tot ik het systeem ging verfijnen, want ik werd elke keer zo zenuw­ach­tig als ik het sleu­tel­gat nog moest zoeken. Een beetje alarm merkt het natuur­lijk als je aan het sleu­tel­gat morrelt, tenminste zo gaat dat in James Bond. Dat moest beter kunnen.
Dus had ik bedacht dat ik de sleutel niet alleen paraat moest houden, maar dat ik hem als de deur nog open was al in het sleu­tel­gat moest steken. Good thinking!

De eerst­vol­gen­de keer propte ik mijn rugzak vol met alles wat ik moge­lij­ker­wijs kon vergeten, ik repe­teer­de de alarmcode drie keer, ik sloot alle ramen en deuren, stak de sleutel in het slot, deed het alarm aan en zwiepte, BENG, de deur dicht. En toen zat mijn sleu­tel­bos tussen de deur. Niet mijn jas, of een kartonnen sleu­tel­han­ger, maar mijn godganse sleu­tel­bos.
De deur zat dicht, het alarm stond aan en de sleutel was ondraai­baar geworden.

In al mijn verbazing vroeg ik me af wat Bruce Willis in zo’n geval zou doen, waarna ik de sleu­tel­bos een snok gaf, con­sta­teer­de dat niet alle sleutels het hadden overleefd en het op een rennen zette.

6 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.