Stukjes in het wild

Gemiste kans



Eigenlijk zou ik blij moeten zijn. Dat denk ik vaak. Eigenlijk. Zou. Ik. Blij. Moeten zijn. Er zitten veel ver­on­der­stel­lin­gen in die zin. Voor­waar­den. Eisen.
Eigenlijk. Een woord dat me bloed­ze­nuw­ach­tig maakt. Het geeft me het gevoel gefaald te hebben. Onher­stel­baar. Er zit geen toekomst in eigenlijk. Geen ver­zach­ting. Alleen wanhoop. Immu­ni­teit. Uitstel.
Zou is van hetzelfde laken een pak. En er zit ook nog externe druk in. Een hypotheek op je schouders. Zou herbergt de dreiging dat de buren er wat van zouden kunnen zeggen.
En blij, tsja, blij is niks. Blij is dronken, verliefd, ont­span­nen of onder de indruk. Blij is vrij of geil, tevreden of vereerd. Blij is voor als je aan small talk doet. Waarmee blij al niks meer is.
En moeten zijn. Daar gaat het defi­ni­tief fout. Ik moet helemaal niks. Hoor je me? Niks.
En zo laat ik weer een kans om blij te zijn voorbij gaan.

3 reacties

  • Rose

    Ja, we moeten blij zijn, we moeten genieten, we moeten ont­span­nen… Maar moeten is negatief, dus lukt het natuur­lijk nooit. Nee, het meest blije moment is toch wel als je een ver­drie­ti­ge periode hebt door­ge­maakt en op een dag ergens buiten een zon­ne­straal­tje oppikt en bedenkt: ‘hey, ik ben al heel lang niet meer ver­drie­tig geweest’.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.