Goedgemutst (geitenwol)

Huurrechten bestaan in België eigenlijk niet. Leuke dingen, zoals niet uit je huis gezet kunnen worden na een jaar of drie, of een puntensysteem waarop je je kunt beroepen, daarover fronsen ze hier hevig de wenkbrauwen.
Ons vorige huis bood zekerheid voor telkens één jaar, in dit huis is de kans aanwezig dat we er minstens drie jaar kunnen blijven. En dat heet dan luxe.
Dus bakten wij een brood, voordat de huisbaas vorige week zijn stapel stenen kwam inspecteren. Zo proberen ze je bij Albert Heijn immers ook goedgemutst te krijgen.
Ook poetsten we de kranen op, verstopten we de uitbijtvlekken van te lang gelegen kattenkots en verzonnen we een goed verhaal over de half-gestorven druivelaar.
Hij kwam, dronk thee, stond met Wannes een half uur naar een vollopende spoelbak te staren en zei toen: ‘Geven jullie de katten kraantjeswater?’
Ik bestudeerde zijn sokken. Geitenwol.
‘Natuurlijk niet. Wij filteren het in de Brita-kan’, zei ik.
Daarna stak hij zijn hand uit. ‘Tot volgend jaar.’