The Best & the rest of Little White T‐shirt: Jenny

Luister ook naar de andere liedjes van Little White T‐shirt:
1. Inleiding (en vooral veel excuses) 2. Friggin’ Horse 3. Raincoats in bed 4. Jenny 5. Dressing up Marianne 6. High Standard/In the sun 7. Susan Notwet 8. Smit­her­eens 9. Breeze 10. Iris 11. San­sep­her­ia 12. Don’t tell Harry 13. Wipe me off 14. Lady C’mon 15. As if it is 16. Ideal Yeah 17. Sahara Harbour 18. 15 minutes 19. My Muse.
NB De liedjes die nog niet zijn gelinkt, ver­schij­nen de komende weken online

LWTlogo


Inleiding
We hadden veel tegen: een ver­tra­gen­de Tascam‐4‐sporenrecorder, ondeug­de­lijk computers, scha­bou­we­lijk Engels, een raar gevoel voor humor en een chronisch gebrek aan bandleden. Maar we hadden ook een heleboel mee: vast­be­ra­den­heid om een mooie band te stichten, de wil om goeie songs te schrijven en de capa­ci­tei­ten om tussen de boe­ken­kast en het schaak­spel te doen alsof we met z’n tweeën een vol­tal­li­ge band waren.
Omdat ik de liedjes die we tussen 2004 en 2006 met Little White T‐shirt maakten nooit meer tot in de perfectie zal afwerken, gooi ik negentien half­fa­bri­ca­ten zo goed en zo kwaad als het gaat online. Als Dwarzand en ik bij jullie thuis mee­luis­ter­den, zouden we steeds zeggen wat er allemaal anders en beter zou moeten. Toch heb ik besloten dit knipwerk van ver­traag­de sporen, vergane cas­set­te­band­jes en voor­oor­log­se drum­ma­chi­nes als monument te pre­sen­te­ren. Omdat ik ook op half werk trots kan zijn.

Jenny
Hoe is het zo gekomen?
Het is een van de vele nummers met drie delen. We hielden van epische songs. We wilden verhalen vertellen, terwijl we eigenlijk geen tekst hadden. Het liedje gaat over wanhoop. We hebben hier maanden keihard aan gewerkt en ook voor de mensen die onze band zouden komen ver­ster­ken (bassist, drummer, ach­ter­grond­zan­ge­res) was het een strui­kel­blok.

Wat zegt de enthou­si­as­te­ling?
Ik vind het een van de beste nummers van Little White T‐shirt – en terwijl ik dat schrijf, komt er van alles in me op dat daar iets aan af doet. En toch: het is écht een van de mooiste nummers. Het is ver­ras­send, breekbaar en toch hard. En de tekst is best geslaagd.

En wat zegt de kniesoor?
Hoe breek­baar­der ik zing, hoe wankeler mijn zelf­ver­trou­wen. Jammer ook dat de drum­ma­chi­ne op een van de zang­spo­ren door­klinkt. Omdat er een gitaar bijstond, kon ik die niet weghalen. Tot slot: er is veel onbe­doel­de ruis.

Wat waren de feiten?
muziek: Maartje Luif en Dwarzand
tekst: Maartje Luif
zang: Maartje Luif
gitaar en drum­ma­chi­ne: Dwarzand

Klik hier om Jenny te luisteren.

Eén reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.