The making of mijn schrij­ver­ke

Mijn schrij­ver­ke.
Ik weet niet wanneer hij het voor het eerst zei. Het zal een jaar geleden geweest zijn.

Ik was al jour­na­list. Een schrij­ven­de. Ik gaf les in schrijven. Creatief schrijven, jour­na­lis­tiek schrijven. En ik schreef. Alles wat los en vast zat. Scripts, webpagina’s, boekdelen vol.
Toch zei hij het niet eerder.

Mijn schrij­ver­ke.
Wanneer begon hij het te zeggen? Toen mij was gevraagd een boek te schrijven. Ik nestelde me in de warmte van de woonkamer. Asbak, laptop, kladblok. Hij gaf me een kus en zei het.

Wanneer ben je een schrijver?
Als je schrijft? Als je iemands schrij­ver­ke bent? Of pas als je je eigen schrij­ver­ke bent?

Ik dacht laatst: ik ben een schrijver in het diepst van mijn gedachten.
Maar ik wist niet of het waar was.
Sindsdien wacht ik op de dag dat ik een teken krijg.

Zou het het omslag zijn? De drukinkt? Een opdracht boven mijn naam? De eerste reactie van een vreemde?
Of zou ik het niet merken?
Ben ik gewoon ineens een schrijver.
Dat ik wakker word en mijn Twit­ter­bio ga her­schrij­ven.
Schrij­ver­ke.

Update: ik blijk het erg leuk te vinden om te horen wanneer je volgens jullie een schrijver bent. Het reac­tie­veld is hongerig!

19 reacties

  1. Maarten

    Ik denk dat je een schrijver bent zodra een wild­vreem­de tegen je zegt: “O, ik heb ook net iets geschre­ven. Zou je mijn script niet eens willen lezen?”

  2. Sprokkelvrouwtje

    Als ‘t in je bloed zit en je het voelt borrelen – ook al leest niemand ‘t resultaat … zelfs dan ben je volgens mij een schrij­ver­ke. ;)

  3. SFY

    Vroeger dacht ik: wie betaald wordt om te schrijven, is een schrijver.

    Toen betaalde iemand mij om stukjes te schrijven en vond ik mij nog altijd geen schrijver. (“Een columnist is geen schrijver”, zegt Jan Mulder en Jan Mulder heeft vaak gelijk. )

    Daarna dacht ik: wie een uit­ge­ve­rij heeft, die moet wel een schrijver zijn.

    Toen zat ik aan de tafel met een uitgever en vond ik mij nog altijd geen schrijver.

    Er bestaan mensen die een boek hebben bedacht, geschre­ven, gepu­bli­ceerd, verkocht en gesig­neerd, en die ik toch nog steeds geen schrijver zou noemen.

    Zullen we het woord ‘auteur’ gebruiken voor mensen van wie we vinden: die is nu eens echt, oprecht, waarlijk, beslist een schrijver?

    Wat denk je, ons auteurke?

  4. Maartje

    Op een dag voel je je een schrijver in hart en nieren.… Wanneer is dat gebeurd? Geen idee, het is langzaam gegroeid, bij ieder woord een stukje meer. Tot de dag dat je niet meer anders weet.….

  5. Een let­ter­kun­dig museum en docu­men­ta­tie­cen­trum vroeg om bio­gra­fi­sche gegevens, zodat ik correct in de catalogi zou komen te staan. Dit had een moment kunnen zijn geweest om me schrijver te voelen – want erkend door de instan­ties.

    Maar nee.

    Dat idee is er nog altijd niet.

    Still pissing my life away in talk.

  6. mis

    Per­soon­lijk denk ik dat je het bent of niet. Maar ik denk ook dat de algemene code voor de rest van de wereld is dat ze iemand een schrijver vinden zodra er een schrijf­pro­duct ligt ;)

  7. Het woord “schrijver” roept voor mij vooral gedachten aan fantasie en inspi­ra­tie op. Als je teksten schrijft, wat voor teksten dan ook, die veel eigen inbreng vragen, waar je je eigen ziel kan inleggen, je eigen schrij­fi­den­ti­teit, dan ben je voor mij een schrijver. Ik ben vertaler. Dat is vooral geen schrijver, want ik moet me heel erg houden aan de stijl en de boodschap van een ander. Bijna woor­de­lijk zelfs. Een copy­wri­ter is ook geen schrijver want ook hij/zij moet zijn opdracht binnen strakke regeltjes uitvoeren. Maar een columnist, die de opdracht krijgt “schrijf eens iets grappigs over dat onderwerp”, ja, voor mij is dat echt wel een schrijver. Dus in mijn hoofd ben jij al LANG een schrijf­ster, Zezunja!

  8. peter paul

    Een schrijver, wanneer ben je dat? Ik denk dat je wordt geboren als verteller. Dan ga je steeds mooier praten, leer je de woorden schrijven die daarbij horen, kom je erachter dat die woorden – mits op de juiste wijze gerang­schikt – een verhaal vertellen en voor je het weet mag je je schrijver noemen. Maar schrijver ben je bovenal bij de gratie van je lezer. Jij kunt drommels mooi schrijven, want ik lees je graag. Daarmee ben je een schrijver.

    ps. een sc hrijverke (of schrij­ver­tje) is een libelle-achtig vliegding dat boven het water scheert.

  9. Als u kunt voorzien in uw levens­on­der­houd door het pro­du­ce­ren van boeken (fictie, non-fictie), waarbij boeken het hoofddoel zijn en overige geschre­ven teksten bij­pro­duct zijn. Wie geen boeken schrijf is tekst­schrij­ver, jour­na­list, dichter, weblogger of iets anders.

  10. Vrouwe Zezunja,
    Ik ben het gortdroog hal­ve­lings eens met Maarten: ‘Als u kunt voorzien in uw levens­on­der­houd door het pro­du­ce­ren van boeken…’ Ook de schrijver (fster) van sta­ti­ons­ro­man­ne­tjes komt dus in aan­mer­king.
    Maar stel u voor dat de slager om de hoek plots één boek schrijft waarvan iedereen in het Neder­lands taal­ge­bied meteen plat gaat. Laat er geen mis­ver­stand over bestaan: hij kan het dus maar één keer en kan er dus NIET mede in zijn levens­on­der­houd voorzien… Is dat dan een schrijver? Ik dacht ut niet. Schrij­vers schrijven boeken (meervoud) en hij heeft maar één boek geschre­ven. Misschien was dat wel een geluks­tref­fer.
    Aan de andere kant… hij zal wél de geschie­de­nis ingaan als de schrijver van dat fameuze boek.
    Overigens ben ik van oordeel dat we niet te kwistig mogen omsprin­gen met de term ‘schrijver’. Dat ie niet deva­lu­eert, bedoel ik. We moeten hoge eisen durven stellen aan de persoon die achter de term schrijver schuil­gaat.
    Een groet.
    De Drs.

  11. Een schrijver? Elk kind, elke vol­was­se­ne, elke bakker, CEO of vuil­nis­man, iedereen die het bloed voelt borrelen als hij/zij woorden hoort, bloed voelt borrelen en aan het schrijven wil. 140 karakters, 700 blad­zij­den, als de liefde voor taal er maar is. Liefde voor taal en cre­a­ti­vi­teit, durven spelen met taal, durven nieuwe woorden verzinnen.
    De groot­ver­die­ners van schrijven noemen zichzelf maar auteur en voelen zichzelf verheven boven de slager die 1 mooi boek wil schrijven. Als ze zichzelf daar beter door voelen, be my guest.
    Jij, Zezunja, bent schrijver in hart en ziel. Aan jou de keuze of je ook auteur wil worden.
    Wuv joe! ;-)

  12. Volgens mij kan niemand voor de ander bepalen wanneer je schrijver bent. Dat bepaal je zelf. Het is natuur­lijk een leuke bij­kom­stig­heid als anderen daarvoor willen betalen en het is een nóg leukere bij­kom­stig­heid als een uitgever er een omslag omheen wil plakken.

    Ik zou zeggen: je bent een schrijver als je steeds maar weer begint te schrijven. Als het je ontspant en verhalen zich onder je vingers ont­wik­ke­len zonder dat je zelf weet hoe het precies zal aflopen. Als het je hart heeft en daardoor keer op keer zijn weg naar buiten vindt. Omdat je nu eenmaal niet anders kunt en wilt.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.