The making of mijn schrijverke

Mijn schrijverke.
Ik weet niet wanneer hij het voor het eerst zei. Het zal een jaar geleden geweest zijn.

Ik was al journalist. Een schrijvende. Ik gaf les in schrijven. Creatief schrijven, journalistiek schrijven. En ik schreef. Alles wat los en vast zat. Scripts, webpagina’s, boekdelen vol.
Toch zei hij het niet eerder.

Mijn schrijverke.
Wanneer begon hij het te zeggen? Toen mij was gevraagd een boek te schrijven. Ik nestelde me in de warmte van de woonkamer. Asbak, laptop, kladblok. Hij gaf me een kus en zei het.

Wanneer ben je een schrijver?
Als je schrijft? Als je iemands schrijverke bent? Of pas als je je eigen schrijverke bent?

Ik dacht laatst: ik ben een schrijver in het diepst van mijn gedachten.
Maar ik wist niet of het waar was.
Sindsdien wacht ik op de dag dat ik een teken krijg.

Zou het het omslag zijn? De drukinkt? Een opdracht boven mijn naam? De eerste reactie van een vreemde?
Of zou ik het niet merken?
Ben ik gewoon ineens een schrijver.
Dat ik wakker word en mijn Twitterbio ga herschrijven.
Schrijverke.

Update: ik blijk het erg leuk te vinden om te horen wanneer je volgens jullie een schrijver bent. Het reactieveld is hongerig!