Hoe de een­zaam­heid begon

De een­zaam­heid begon met zijn tweeën. In juni verlieten we Het Eiland Neus en reden we met een rotgang naar het zuiden. We streken onder het laatste don­ker­blau­we wolkje op de weerkaart in de Sud-Ouest neer. We hadden poten­ti­ë­le mede-toeristen ach­ter­ge­la­ten in hun werkende bestaan en waanden ons twee­ën­hal­ve week in een wereld zonder mensen.



Klik voor meer dan een fragment.
Omdat het de eerste dagen waren en we nog mensen en lelijke land­schap­pen gewend waren, vonden we dit zicht op zee al fan­tas­tisch en die caravan-met-gepensioneerde-Brit vonden we nog pretty quiet. We aten eendjes, zagen Bayonne, Biarritz en een paar surf-dudes en we pro­beer­den de vakan­tie­lo­ze jaren die achter ons lagen los te laten in het zand van de Frans-Baskische kust.



Klik voor meer dan een fragment.
Om uit te suizen is de Atlan­ti­sche kust altijd prijs: de wind waait met gemak acht vakan­tie­lo­ze jaren uit je hoofd. Wannes zag zijn eerste ansicht­kaart­zons­on­der­gang en ik probeerde met zijn blik te kijken. Samen zagen we hoe de zon een hapje uit de horizon nam.



Klik voor meer dan een fragment.
Die boom lijkt wel gepho­to­shopt, zei Wannes. Ook als de zon je werk wegsmelt en de wind alle kernel panics heeft mee­ge­no­men, is je hoofd niet helemaal vrij. Blijkt.



Klik voor meer dan een fragment.
Eenzame wc’s all over the place. Eigenlijk een voor­waar­de voor een fijne vakantie. Hoe kan een mens ooit loskomen van het hectische bestaan, als-ie steeds moet kijken of er geen pis op de bril ligt?



Klik voor meer dan een fragment.
Toen het don­ker­blau­we wolkje op de weerkaart van de Sud-Ouest steeds dich­ter­bij kwam, zetten we ons barrel schuin tegen de Pyreneeën. We gingen naar de leukste stad van Europa, Pamplona, waar de een­zaam­heid ver te zoeken was, maar daarover meer in het volgende stukje. Na twee dagen hotel­raam­zicht op Pyreneeën-onweer trokken we naar Hondar­ri­bia waar we heel hard moesten lachen om het uitzicht van een paar dagen daarvoor. Dit was pas zicht op zee.



Klik voor meer dan een fragment.
Aan dit mooi Spaans-Baskische baaitje aten we elke dag asperges, we kochten een para­vien­to, want Atlan­ti­sche golven zijn niet zomaar zo hoog en we reden voor de gein af en toe even op en neer naar Frankrijk (3 km). Het tentje dat je rechts­on­der ziet, is het onze. Niemand durfde tussen onze tent en onze parasol in te gaan staan. Een­zaam­heid moet je soms afdwingen.



Klik voor meer dan een fragment.
Zag je Wannes op de vorige foto? Hij foto­gra­feer­de mij.



Klik voor meer dan een fragment.
Ik had dertien boeken in de auto liggen. Ik las er anderhalf. Hier ben ik bezig in De Kleine Keizer van Martin Bril. Een rom­mel­boek­je, maar uiterst ver­ma­ke­lijk.



Klik voor meer dan een fragment.
Het uitzicht was idyllisch, de sound­track minder. We hadden welgeteld één buurtent (zie ook een van de vorige foto’s) bewoond door een Spaanse familie met aan het hoofd een vader met losse handjes. We staarden vanuit onze tent naar de kleuren van de een­zaam­heid en we hoorden het ruisen van de zee. Pets!



Klik voor meer dan een fragment.
In een leeg hoofd zijn slaande vaders niet welkom. We ver­trok­ken. Ook omdat de don­ker­blau­we wolkjes op de weerkaart van El Diario Vasco ons omsin­gel­den. We gooiden het barrel het dal in en karden door tot de Dordogne waar tot onze grote schrik mensen waren. Niet zomaar mensen: Neder­lan­ders! Heel. Veel. Neder­lan­ders. We reden door tot we op een berg alleen nog de echo van de Tele­graaf­le­zers hoorden. Daar lag de Vézère.



Klik voor meer dan een fragment.
Een Franse dokter stopte me vol met pijn­stil­lers waar je vrolijk van werd. Ik was zo slap als een vaatdoek, dus hier fake ik met verve een inspan­ning. Feitelijk werd ik door Wannes van niemand naar nergens gepeddeld. We kwamen die dag één andere boot, een visser en een land­bou­wag­gre­gaat tegen.



Klik voor meer dan een fragment.
Ik bezocht het huisje waar ik tussen mijn achtste en mijn dertiende vaak kwam en zag dat de een­zaam­heid daar ook had toe­ge­sla­gen.



Klik voor meer dan een fragment.
We hadden een bos voor ons alleen. Soms hoorden we iets. De meeste foto’s van die week zijn momenten dat we de camera gebruik­ten als ver­re­kij­ker. ‘Hee, hoorde jij ook iets? Zoom eens in? ’



Klik voor meer dan een fragment.
Op 1 juli kwam ik tot de schok­ken­de ont­dek­king dat er iemand op mijn wc was geweest. Omdat ik de enige op de camping was, had ik mijn eigen plee, vond ik, en iemand had het maand­ver­band­bak­je opengezet. In de verte hoorde ik een stem. Dat deed de deur dicht. Op 3 juli reden we in één dag terug naar Leuven.

(wordt vervolgd)

9 reacties

  1. Liza

    Zijn die eerste foto’s niet getrokken op camping Pavillon Royal in de buurt van Biarritz? Daar zijn wij vorig jaar ook geweest (en zagen we weg­ge­storm­de 2-seconds-tentjes over de cam­ping­weg­jes rollen, let­ter­lijk).

  2. Liza

    Wij waren toen de tuttigste mensen op de camping, en zo heel erg tuttig zijn we eigenlijk niet. Het zat er toen vol 20-jarige surfers met fluoroze hanen­kam­men die bij elkaar hokten met zes tenten en een mobilhome op één kam­peer­plek.

  3. geertjan

    Er zitten een paar zeer fraaie foto’s in dat rijtje. Inderdaad een­zaam­heid moet je zo nu en dan afdwingen en een vieze wc-bril kan daarbij helpen om die een­zaam­heid gestalte te geven, soort van :)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.