Hoe het met mij gaat

Hoe het met mij gaat, vroeg @karenvdslikke.

Dinsdag zag ik voor het laatst iemand anders dan Wannes. Dat was de caissière van de Bioplanet. Ik geloof niet dat ze iets anders tegen me zei dan de prijs van de bood­schap­pen. Ze nam niet de moeite me aan te kijken. Omdat ik al twee dagen licht­schu­we ogen had, droeg ik ook binnen een zonnebril.
Zaterdag zag ik voor het laatst iemand die ik ken. Het was @DeHuisvrouw. Omdat ze trouwde kwam ik uit mijn hol. Er waren mensen. Veel mensen. Meer mensen dan ik sinds half juni had gezien. Na een uur zette ik het op een lopen. Toen ik thuiskwam gaven mijn kegeltjes het op en werd ik licht­schuw.
Twee weken geleden sprak ik voor het laatst met iemand af. Mijn schoon­ou­ders kwamen eten. Zonder kiezen en met ontstoken ogen en een kop vol per­so­na­ges schoof ik aan. Ik herinner me er niet veel van.
Vier weken geleden kwam ik terug van een vakantie waarin ik met Wannes rond­dool­de door verlaten dorpen, op stille campings en langs uit­ge­stor­ven kust­lij­nen. Een vakantie waarin ik dankzij een wel­wil­len­de dokter en een dosis opiaten voor het eerst sinds een jaar pijnloos door het leven kon. Toen de toeristen kwamen, haakten we af.
Zeven weken geleden stierf mijn poes. Het was een poes die me uit mijn con­cen­tra­tie haalde, zeker toen hij ziek was. Maar dood is ook weer zo wat.
Het is nu vrijdag. Ik schrijf al een maand aan een stuk door en ik moet nog een paar weken, ik vervloek mijn lichaam en de een­zaam­heid, maar ik ben tevreden. Het wordt mooi.

9 reacties

  1. Elf de Leeuw

    Ook ik ben tevreden, hoewel ik vaak maanden niemand anders spreek dan (heel af en toe) verkopers of dienst­ver­le­ners. Heb niet eens een Wannes of (schoon-)familie. Zelfs geen werk (hopelijk tijdelijk) of collega’s. Noch de gave om boeken te schrijven. Ik ben in niets opmer­ke­lijk, heb geen talent en heb maar heel weinig (ook nog verre) vrienden, en ben, zoals gezegd, toch tevreden.
    Tevreden als jij, begrijp ik. Maar jij vervloekt je lichaam en je een­zaam­heid. Koester in plaats daarvan je vaar­dig­he­den Jij snapt het leven en kunt er goed over schrijven. Dat com­pen­seert veel, denk ik.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.