Vijf jaar lang legde ik mezelf vast

Mijn leven in België bestaat iets langer dan mijn iMac , die weer iets langer bestaat dan mijn bedrijfje, Het Eiland Neus.
Dit voorjaar draag ik een feestneus ter ere van de vierde ver­jaar­dag van Het Eiland Neus, deze zomer moet ik mijn vijf jaar geldige ver­blijfs­ver­gun­ning verlengen en dit najaar begeeft mijn iMac het waar­schijn­lijk. Daarom een serie voorjaarsfoto’s, gemaakt sinds ik mijn iMac aan­schaf­te, sinds ik Het Eiland Neus oprichtte en sinds ik in België woon.

voorjaar 2007


“Mijn belas­tin­gen zijn inge­wik­keld. Ik ben gemengd btw-plichtig, ik werk in twee landen, ik werk in het sche­mer­ge­bied van vorming, kunst, jour­na­lis­tiek en copy­wri­ting en ik heb de ballen verstand van Belgische belas­tin­gen. Ik heb een boek­hou­der, een btw-inspecteur en een star­ters­con­su­lent met wie ik een warm contact onderhoud en ik zou baat hebben bij een finan­ci­eel plan. Poepoeh. Tsjon­ge­jon­ge. Nounou.”
Uit: Gezocht: de onder­ne­mer in mij, Zezunja’s Zotisch Weblog, 12 april 2007.

voorjaar 2008


“De heer des huizes zoent mij als hij opstaat, als hij weggaat en als hij onver­wacht van mij houdt. Hij zoent me bij het bin­nen­ko­men, bij het oppeppen en hij zoent de tranen van mijn wang. Hij zoent mij. Vaak. Genoeg.”
Uit: De Zoe­ne­vo­lu­tie, VPRO’s Cafe De Liefde 18 april 2008.

voorjaar 2009


“Als er ook maar een beetje sprake is van ‘dingen die ertus­sen­door komen’ dan moet ik alle zeilen bijzetten. Drie jaar van mijn leven had de stress mij eronder en dat gaat mij dus no fucking way nog ‘ns gebeuren. Maar als beginnend zelf­stan­di­ge is dat nog een extra dagtaak erbij: zorgen dat je niet scheel gaat kijken van de hoe­veel­heid contacten en con­trac­ten, van de hoe­veel­heid moeilijke vragen en eerste keren, en van de hoe­veel­heid zelf­ver­trou­wen die nodig is om als een stof­zui­ger­ver­ko­per langs de deuren te gaan. Tot nu toe doe ik het aardig, maar ik kan niet ontkennen dat ‘de dingen die tus­sen­door komen’ leiden tot een onbe­doel­de sixpack, wegens altijd mijn buik­spie­ren aan­span­nen.”
Uit: De roetsj­baan is still going strong, Zezunja’s Zotisch Weblog, 29 april 2009.

voorjaar 2010


“En dat is precies de reden dat ik nooit free­lan­cer wilde worden. Ik vreesde een enorme kluwen van klusjes, taakjes en dingen die ik niet zou moeten vergeten. En ik wist dat ik nooit zou accep­te­ren dat die kluwen een kluwen zou blijven. Ik zou nooit meer vrij hebben, want ik zou eeuwig proberen om mijn free­lan­ce­be­staan de kadans van een vaste job te geven. Ik zou eeuwig proberen overzicht te kweken, de kluwen te ontwarren.
Dus werd ik free­lan­cer (daar zat nog wel iets tussen, want hee, ik draai heus niet zomaar als een blad aan de boom, maar dat is een ander verhaal). En jawel, ik ging als een gek agenda’s invullen, klad­blok­ken reser­ve­ren voor overleg, mapjes maken en vaste dagen voor kut­klus­jes inplannen. En daar is dus inderdaad geen lol aan, want het is retehard werken.”
Uit: Waarom het me niet lukt om zomaar een stukje te schrijven, Zezunja’s Zotisch Weblog, 15 mei 2010

voorjaar 2011


“De strategie van mijn inner­lij­ke con­tact­ge­stoor­de was er meestal een in de categorie, ‘als de intentie maar goed is’. De uit­voe­ring: een boo­me­rang­kaartje schrijven, te lui zijn om post­ze­gels te kopen, de kaart zó lang op de schoor­steen laten staan dat het gênant wordt om ‘m nog te versturen en dan weggooien. In de tus­sen­tijd deed ik leuke dingen.”
Uit: Scheet­kus­sens in de wensput, Zezunja’s Zotisch Weblog, 28 maart 2011

2 reacties

  1. Novy

    Leuk. Voor mensen zoals ik, die jouw weblog pas net ontdekten. En ja. Free­lan­cer. Kluwen. Klopt. Het juk van de free­lan­cer nog nooit zo raak onder woorden zien gebracht.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.