Als de baker er geen schuld aan heeft

Als de baker er geen schuld aan heeft, weet ik nooit wat ik moet voelen.
Zo ook donderdag.

‘Ze is overleden’, zegt mijn vader zachtjes aan de telefoon.
Ik hou mijn adem in. Ik wist dat deze woorden zouden komen, maar nu het zover is, blijk ik toch onvoor­be­reid. Snel blader ik door de kaar­ten­bak van mijn emoties. Het tab­blaad­je verdriet heeft zeven sub­kaart­jes: zelf­me­de­lij­den, gemis, onmacht, mede­lij­den, pijn, frus­tra­tie, schrik. Onbruik­baar. Ik blader terug, naar de O van Opluch­ting. Mijn laatste oma. Ik voel me schuldig.

Mijn leven begon niet alleen met twee complete setjes opa’s en oma’s, ik had ook nog twee over­groot­moe­ders en twee over­groot­va­ders, deels geboren in – say it loud! – de ne-gen-tien-de eeuw. Mijn laatste over­groot­moe­der overleed pas toen ik een tiener was. Al mijn groot­ou­ders werden oud, zie verder het verhaal van de onschul­di­ge baker. En zoals we allemaal weten: oud worden is razend slecht voor de gezond­heid. Zodoende voelde ik bij alle groot­ou­ders hetzelfde: de O van Opluch­ting en dan de S van Schuld­ge­voel.

‘Iedereen is heel ver­drie­tig’, zegt mijn vader.
Ik hou mijn adem in en denk aan de zeven sub­kaart­jes. Onbruik­baar.
‘Maar ook heel opgelucht’, vervolgt hij.

Ik adem uit.

9 reacties

  1. Veerle

    Maartje,
    Heel mooi stukje. Ik heb niet zo’n set groot­ou­ders en over­groot­ou­ders (van deze laatste nihil) gekend. Mijn pa’s ma is gestorven het jaar voor mijn ouders trouwden. Raar, maar waar, ergens heb ik wel her­in­ne­rin­gen aan haar, in de verhalen, dan. Mijn pa’s pa is gestorven op 97ste en daar heb ik schit­te­ren­de her­in­ne­rin­gen aan en ook aan ma’s ma. Haar vader stierf toen ik 7 was en ik herinner alleen dat we niet aan tafel mochten babbelen. (bij mijn ma waren ze met 9! kinderen, wellicht komt dat daar van) Soit. Mooi verhaal. Veerle

  2. Gecon­do­leerd met het verlies van je laatste oma. Mijn laatste oma leeft nog, ze heeft er alleen helemaal geen zin meer in. Ik denk dat ik dan ook die opluch­ting zal voelen als het eenmaal zo ver is.

  3. Katrien

    Ik ontdekte pas je website. En man, wat schrijf je goed. Zelden gelezen.

    Heel mooi ook, dit. Ik heb er nog één, zo’n oma. En ze gaat zeker nog wel even mee. Gelukkig.

    Groet!

  4. peter paul

    Dat van die baker is natuur­lijk waar en ook de ver­kla­ring voor mijn lange talmen om te reageren. Want hoe dat te doen? Misschien door gewoon maar te zeggen dat leven zonder oma’s heel wel te doen valt. Maar toch.…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.