Als mijn leven een krantje was

 

Maartje geno­mi­neerd voor de VIVA 400
Het was voor mij een enorme ver­ras­sing: ik kreeg een mailtje dat ik geno­mi­neerd was voor de VIVA400, een lijst met jonge, suc­ces­vol­le vrouwen in Nederland. Of ik even een foto wilde door­stu­ren, en mijn leeftijd. Met angst en beven stuurde ik het getal 38 door. Later hoorde ik dat je tot je 38e kunt meedingen. Kortom: op de nipper dan wel de valreep. Mocht je willen stemmen: klik dan hier of op het postertje dat mijn lief voor mij maakte en dat hierboven prijkt. Ik zou eigenlijk op mijn lief willen stemmen, maar die heeft te veel piemels voor die lijst (één om precies te zijn).

Boek weer uit­ge­steld
Tegen de tijd dat Hier zijn we dan uitkomt, zou ik de titel eigenlijk moeten ver­an­de­ren in Hier zijn we dan, eindelijk. Maar als ik slechts de titel zou moeten ver­an­de­ren, zou het niet zo lang hoeven duren. Hoe dan ook: een boek schrijf je niet op een ach­ter­na­mid­dag, en ik heb besloten het ook al heel knap te vinden als ik binnen drie, vier of vijf jaar mijn debuut­ro­man schrijf. Als jullie dat nou ook vinden, is de onzekere debuut­ro­man­schrij­ver in mij, die alles als een nederlaag ziet, ook weer gerust­ge­steld.

Vaste column in een bijlage van de Standaard en Het Nieuws­blad
Als ik Jobat zeg, weet niemand waar ik het over heb, maar als ik zeg: ‘in de werk­bij­la­ge van de Standaard en Het Nieuws­blad’ krijg ik de handen op elkaar, dus dat doe ik dan maar. Ik ben trots en eindeloos gelukkig dat ik elke twee weken een stukje mag schrijven om jullie te vermeien. Ik ben Sander dankbaar voor het doorgeven van mijn naam, en ik ben de hoofd­re­dac­teur rete­dank­baar voor de kans die hij mij geeft. Kortom, voordat jullie de dode bomen in de kattenbak leggen: lees vanaf half november eerst even mijn stukje.

Verhaal in Volks­krant Magazine
Bin­nen­kort ver­schijnt er voor het eerst een verhaal van mijn hand in het Volks­krant Magazine. Ik ben de slechtste stof­zui­ger­ver­ko­per van het westelijk halfrond, maar ik heb lieve contacten die mij aan­be­ve­len bij mensen die ertoe doen. En zo kun je dus zelfs als slechte stof­zui­ger­ver­ko­per een mooi podium krijgen. Ik verklap nog niet waar het verhaal over gaat, maar ik zal mijn best doen het zo lezens­waar­dig mogelijk te maken. In elk geval zet het ‘t woord ‘jong’, zoals de VIVA mij noemt, in een geheel ander daglicht. Cliff­han­ger­tje, me dunkt.

Maartje op de Boe­ken­beurs
Welja, nu we toch bezig zijn: ik mag me ook op de Boe­ken­beurs jong noemen, want ik mag op 8 november een hele dag met een geel post‐itje met daarop ‘Jonge Held’ op mijn voorhoofd lopen. Mijn vingers zullen over het toet­sen­bord rollen, terwijl het publiek meekijkt. Ik zal voorlezen en mijn mede­hel­den prijzen, ik zal vrien­de­lijk naar u lachen en doodsbang zijn, hoewel ik dat laatste zo goed mogelijk zal verbergen. Verder ben ik de soldaat dankbaar dat hij me niet te oud vond om me hier in mee te slepen, terwijl ik me waar­schijn­lijk op 3 en 4 november weer stokoud zal voelen als ik namens CJP jonge ver­slag­ge­vers op de Boe­ken­beurs leer om mooie verhalen te maken over schrijven, lezen, schrij­vers en lezers. Komt dat zien!

Who needs gezond­heid
Mijn gezond­heid mag dan nog steeds regel­ma­tig te wensen overlaten, mijn mid­del­vin­ger doet het prima. Daarmee wil ik zeggen: mijn leven lijkt na het jaar from hell zijn normale gangetje te gaan. Ik ben inmiddels blij met mijn glimlach, ik kan leven met mijn juf­fen­bril­le­tje, ik kan moppen tappen over de tijd dat het onver­draag­lijk slecht ging en ik kan met goede moed alle nieuws­be­rich­ten hierboven in de ogen blikken. Mijn mid­del­vin­ger is dus gere­ser­veerd voor al het ongemak dat mijn jonge, suc­ces­vol­le lijf nog steeds met zich meebrengt. [insert iro­nie­te­ken]

De katten leven nog
Voor wie het wilde weten: de sero­po­si­tie­ve kiesloze kat die niet wilde eten (klik), maakt het prima. We halen nu eten bij een ster­ren­res­tau­rant in Sluis. Er zijn vijf cate­go­rie­ën pilletjes, variërend van goedkoop en vies tot niet te versmaden en onbe­taal­baar. De sero­po­si­tie­ve kiesloze poes wil de niet te versmaden pilletjes inmiddels zó graag dat hij ‘s ochtends op mijn hoofd komt zitten om in mijn oor te fluis­te­ren dat hij zo van me houdt. Je zou het winst kunnen noemen. De gees­te­lijk gestoorde onbe­smet­te poes is ingeënt en kan nu the­o­re­tisch niet besmet raken. De inenting heeft haar wel van een totaal onhan­del­ba­re kat in een weerwolf veranderd, maar een kniesoor die daar op let.

Bin­nen­kort meer nieuws in de categorie: als mijn leven een krantje was. Over Het Eiland Neus en zo.

9 reacties

  1. Wat een leuke ont­wik­ke­lin­gen allemaal! Op de gezond­heid na maar er zit ver­be­te­ring in en je lijkt er goed mee overweg te kunnen. Om te stemmen moet ik regi­stre­ren, zal het morgen gaan doen.

  2. Cinner, lieve reactie! En je hoeft niet te stemmen hoor, ik voel me behoor­lijk bezwaard over dat inloggen. Kan me heel goed voor­stel­len dat niet iedereen daar op zit te wachten.
    Adinda: ja!

  3. Eigenwijs als ik ben wilde ik toch stemmen. En kwam erachter dat ik me ooit al gere­gi­streerd had (denk ik verband met het forum). us gestemd en ook door­ge­stuurd naar twitter en facebook.

    Omdat ik je een suc­ces­vol­le en talent­vol­le vrouw vind trouwens. Dus voel je niet bezwaard.

  4. patchwork

    Helemaal super voor je! Je hebt ´t verdiend! Enjoy!
    *Die beloofde hand­te­ke­ning, of twee, in het boek dat wordt uit­ge­steld, wordt steeds meer waard. Tegen die tijd zal ´t wel een e‐book zijn met digi‐handtekening?*

  5. Je weet, ik zou altijd op je stemmen. Maar om daarvoor als man een Viva‐account te nemen is eigenlijk net een brug te ver. ;-)
    Verder vraag ik mij af of je wel goed genoeg gecoacht wordt bij de dat boek.
    Tot slot de feli­ci­ta­ties voor je columns in de kranten.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.