Argwaan voor blijd­schap is zeker iets voor pes­si­mis­ten?

I. Ik knijp nog even extra hard in de envelop voor ik hem in de gleuf duw. Mijn contract, met mijn hand­te­ke­ning. Voor onbe­paal­de tijd columns schrijven voor een bijlage met een dui­ze­ling­wek­ken­de oplage. Als een paar dagen later de mail met een scan van de hand­te­ke­ning die alles bezegelt in mijn mailbox valt, klik ik op het plusje en wat blijkt: het moment van blijd­schap doet het op 200 procent nóg beter.

En dan, slechts één dag later, weer een mail: beste mensen, de bijlage heeft zijn beste tijd gehad, redactie eruit, hoofd­re­dac­tie eruit, alle free­lan­cers eruit, dikke dankjewel en fijne feest­da­gen gewenst.

II. Wie het verhaal hieronder heeft gelezen, kan zich mijn blijd­schap voor­stel­len toen ik van het zie­ken­huis hoorde dat er vier kern­ge­zon­de eitjes in de rea­geer­buis waren gekieperd. Vier eitjes waar echt he-le-maal niks mis mee was. Dat ver­zacht­te de buikpijn die ik eraan overhield enorm. Kermend door het huis, maar intussen juichend: vier eitjes! Wie had dat gedacht!

En dan, slechts één dag later: ja, het waren retegoeie eitjes, en ook het zaad was om over naar huis te schrijven, maar er zijn nul eitjes bevrucht en we hebben geen flauw benul waarom niet. Veel sterkte met de meest nutteloze buikpijn ever.

18 reacties

  1. Swan

    Lieve Maartje, ik weet een klein beetje wat je voelt. Afgelopen maand verloor ik mijn ongeboren kind. Maar ik heb nog een kans, hoop ik komende week te horen. Voor jou is het kutter dan kut. De mach­te­loos­heid, de nutteloze pijn. Ik zit hier met tranen in mijn ogen omdat ik je zoveel goeds gun. Er zijn geen woorden om dit te ver­zach­ten. Nu in ieder geval niet. Ik denk aan je, aan jullie. Groot gelijk dat je de boel op slot gooit. Dit is iets dat je samen moet verwerken, daar heeft de bui­ten­we­reld niets mee te maken. Dikke knuffel!

  2. Gisteren las ik je verhaal over die ach­ter­lij­ke procedure om in aan­mer­king te komen voor vrucht­baar­heids­be­han­de­ling. Ik wilde nog even reageren, jullie veel succes toewensen.
    En nu dit…
    Wat ont­zet­tend erg voor jullie, ik hoop dat er toch nog een manier is. Heel veel sterkte bij het verwerken van dit klo­te­nieuws.

  3. Bedankt lieve mensen. En Swan: auauau! Ik hoop met je mee dat je nog een kans hebt. Het slot heb ik ‘gewist’, ik kan het waar­schijn­lijk toch niet waarmaken. Maar het was zo vreemd, dat gevoel de wereld op de hoogte te moeten houden. Nu laat ik het maar in het midden of ik het doe of niet.

  4. Gad­ver­dam­me, wat een slecht nieuws! En dat twee keer op een dag, terwijl het juist zo’n goed nieuws was. Argwaan is niet altijd verkeerd. Ondanks dat het je kan weer­hou­den echt te genieten, bereid het je ook voor op de tegenslag. Ik duim voor je dat je de volgende keer beter nieuws krijgt.

  5. Lisette

    Beste Maartje,

    Ik wil je dit berichtje sturen om jullie te laten weten mee te leven in deze zware tijd..
    Maar wil je ook zeggen , blijf positief, de wonderen zijn de wereld niet uit!!

    Enige tijd geleden las ik je artikel in de Volks­krant, vele malen, omdat ik er zoveel van mezelf in herkende. Ik had in mijn leven nog nooit zware tegen­sla­gen gekend, het kwam allemaal vanzelf totdat bij mij een paar jaar geleden eveneens ver­vroeg­de overgang gecon­s­teerd, ook wel dis­func­ti­o­ne­ren van de eier­stok­ken
    genoemd. Er is weinig over bekend en mij werd in Nederland dan ook meteen gevraagd om mee te doen aan een weten­schap­pe­lijk onderzoek.
    Al jaren daarvoor kreeg ik ont­ste­kin­gen
    aan mijn handen (vooral de knokkels)
    waarbij ik zelf altijd het gevoel had dat het iets hor­mo­naals was. Achteraf blijkt dit ook een van de eerste tekenen te zijn geweest dat mijn eicel­re­ser­ve op aan het raken was.

    Uit iedere ivf poging kwamen zeer weinig eicellen en geen van de behan­de­lin­gen in Antwerpen lukte, ondanks dat de weinige eicellen van goede kwaliteit waren en met mijn man niets aan de hand was.

    Na al deze pogingen, en vooral vanwege de emo­ti­o­ne­le achtbaan, zijn wij uit het medische circuit gestapt en ben ik , op aanraden van een kennis, naar een acu­punc­tu­rist gegaan om mezelf rust te geven en mijn lichaam hormonaal in balans te brengen.
    En bleef ik hoop houden dat het moest kunnen lukken. Zolang je iedere maand nog ongesteld wordt, betekent dit dat je een eisprong hebt, en dus een kans!
    Na 2 maanden naar de acu­punc­tu­rist te zijn gegaan (2x per maand) raakte ik na al die jaren spontaan zwanger!! Enorme blijd­schap mondde uit in een enorm groot verdriet want na 10 weken bleek het hartje niet meer te kloppen…
    heel heftig en zwaar maar dit gaf toch nog hoop! En hoop doet leven!

    Geef de moed nog niet op! Ook al zijn de kansen klein.Vervroegde overgang betekent niet dat je al in de overgang zit!
    Heel veel sterkte!!

    Wens jullie alle geluk!

    Groeten, Lisette

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.