België – Nederland: Vousvoyeren

Goed, het is dus een wedstrijd. Wie wint?

Vlamingen zijn de kampioenen van de persoonlijke voornaamwoorden, daarover in deze reeks vast later meer. Nu vousvoyeren. Als je de zinnen ‘kunt ge uw tetten eens laten zien?’ en ‘kun je je tieten eens laten zien?’ na elkaar hoort, dan weet je: een punt voor België. Vousvoyeren is tof.
Als iemand mij mevrouw en u noemt, heb ik doorgaans de neiging om te zeggen ‘zeg maar je hoor’, zo heb ik dat mijn hele leven namelijk gedaan. Maar in België krijg ik na dat verzoek glazige blikken. Er zijn veel Belgen die daar geen enkele geruststelling in vinden, in je zeggen. Die doen dat alleen op papier en in heel officiële situaties, in het echte leven zeggen ze ge en u. Als die je zeggen klinkt dat ook meteen heel raar. Niet zelden heeft mijn sussend bedoelde ‘zeg maar je‘ uiterst ongemakkelijke situaties tot gevolg, waarin de je-zegger heel veel nadrukkelijke jou’s in het rond strooit. Dat je zeggen zo ingewikkeld is, maakt u zeggen wel iets minder stoer; een minpuntje voor Vlaanderen. Dan staat het weer gelijk.
Maar dan dat gebruik van u. Ik leer studenten Journalistiek beleefd te zijn, niet te doen alsof iedereen maar hun vriendje is. Vroeger zei ik dan: zeg maar u totdat iemand zegt dat je je mag zeggen. Maar als je (u?) goed hebt opgelet in de tweede alinea: die kans is klein. Of Vlamingen tegen elkaar ‘zeg maar ge‘ zeggen weet ik niet, want ik ben geen Vlaming. Maar wat het nog ingewikkelder maakt: veel studenten vinden dat ze met je al heel beleefd zijn geweest, want ze hebben geen ge gezegd. Nog een minpuntje voor de Vlamingen. Nederland wint.

disclaimertje