De wereld in het klein

Hij heeft de stun­te­lig­heid van een der­tien­ja­ri­ge, zij al borstjes. En zwarte lip­pen­stift.
Om zijn pols een leren band met pinnen, op zijn bovenlip een bijna onzicht­baar donsje.
‘Ey’, ze legt zijn hand weer op zijn eigen knie. ‘We zitten op de trein, allez!’
Zijn vingers kruipen van zijn skinny jeans naar haar skinny jeans.
‘Die mensen zien alles’, giebelt ze.
Hij geeft haar een kus in haar nek, bij het kettinkje, en likt langs haar oor.
‘Aaa, da’s vies!’
Hij pakt haar vol op de mond.
Een gesmoord ‘nee’. Daarna een grote ademhap. ‘Ge moogt me niet meer kussen.’
Gezwind verdwijnt zijn hand onder haar jasje.
Ze kijkt naar buiten en houdt haar lach in. ‘Ge laat het, se?’
Zijn blik vangt de mijne. Een brutale oogopslag in com­bi­na­tie met wit babyvlees. Hij graait in haar decolleté.
‘Zeg, niet doen, we zitten op de trein.’
Zijn arm verdwijnt dieper in de opening van haar jas. Met zijn tong zoekt hij een weg langs haar wang, naar haar mond.
‘Laat dat, ge moet nu echt ophouden!’ Haar zwarte lippen ver­trek­ken. Ze tuurt door het raam.
De handen van de jongen proberen nu twee andere routes, ze duwt ze weg, zijn tong belandt weer in haar nek, haar oor, ze trekt haar schouder op, hij houdt zijn gezicht op twee neuzen afstand voor het hare, ze wendt zich af. ‘Amai, houdt u een beetje in se.’
Zijn hand kruipt weer omhoog als ik opsta.
Met buikpijn stap ik uit.

18 reacties

  1. De der­tien­ja­ri­ge dame hier in huis zei laatst, toen ze het over wel of geen make‐up en hoe ver te gaan met een vriendje had: ‘Ja, in Nederland ben je volwassen als je dertien bent, maar hier in België mogen we nog wat langer kind zijn.’ De zwart­ge­lip­te dame zou haar als vrien­din­ne­tje wel kunnen gebruiken… :(

  2. Ann

    Laten we hopen dat het verhaal zo eindigde: nadat jij uit­ge­stapt was, keek ze hem eens diep in zijn ogen, gaf hem een duw, nam haar tas en sprong net voordat de deuren terug dicht­scho­ven uit de trein. En ze liet nooit of te nimmer nog iets van haar horen.

  3. Tijdens het lezen dacht ik slechts: “Een ros voor z’n harses, van wie dan ook, dát heeft hij nodig!”. Maar zo werkt dat natuur­lijk niet in de wereld. En dat vind ik soms wel eens jammer.

  4. Caroline Marike, het is niet zozeer mijn wereld in het klein als wel de wereld van veel volwassen vrouwen in het klein. Let­ter­lijk in het klein, het waren in feite nog kinderen, en figuur­lijk: een heel petie­te­rig voorbeeld van een veel groter probleem: inti­mi­de­rend seksueel gedrag.

  5. Alle ouders moeten hun zoons leren dat ‘nee’ ook écht ‘nee’ is. (En natuur­lijk blijft het daarna een kwestie van hopen dat ze dat ook zullen doen.)

  6. Mooi beschre­ven en wat gaat de tijd toch snel. Ik was tien jaar geleden ook die leeftijd en totaal nog niet met zulke dingen bezig. Geen goede ver­be­te­ring trouwens..

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.