Stukjes in het wild

Iene­mie­ne­mut­te

Ik had een vriend die cursussen Neder­lands voor inbur­ge­raars regelde. Er waren wacht­lijs­ten, ook voor dringende dossiers, dus hij maakte stapels. Een stapel ‘dringend’, en eentje ‘anders’. De stapels groeiden bijna even snel. Na anderhalf jaar vroeg ik hoe het ging. ‘Ik voel me mach­te­loos’ zei hij. ‘Die man die anderhalf jaar geleden dringend was, omdat hij een baan kon krijgen, mits hij zijn inbur­ge­rings­di­plo­ma zou halen, is nu de onderste van duizend. Morgen leg ik er weer drie op.’

Aan die vriend dacht ik toen ik zojuist in het hoekje van de bank kroop. Inwendig met mijn hoofd tegen de muur bonkend. Uitwendig wezenloos.
Mijn woelige leven leerde mij pri­o­ri­tei­ten stellen. Niet stapelen, maar rationeel blijven. Een voor een de obstakels te lijf, het belang­rijk­ste eerst. Wat drukt het meeste op je? Hoppa, uit de weg ruimen en gestaag voort. Werkt perfect.

Maar niemand die mij ooit leerde hoe je met een stapel van duizend dringende dossiers dient om te gaan. Mijn gezond­heid, mijn financiën, mijn boek, mijn gemoeds­rust: allemaal vragen ze om voorrang. Ik moet verhuizen. Dringend. Ik moet een heavy shit medische molen in. Dringend. Ik moet een boek afmaken. Dringend. Ik moet een VOF beginnen. Dringend. Ik moet mijn werk her­schik­ken. Dringend. Ik moet stoppen met roken. Dringend. Ik moet mijn gemoeds­rust hervinden. Dringend.

In het hoekje van de bank voel ik me alleen op mijn gemak als er ergens een pri­o­ri­tei­ten­lijst­je ligt. Pas als de con­trol­freak klaar is met kwar­tier­ma­ken, daalt mijn adre­na­li­ne­peil tot een aan­vaard­baar niveau. Maar ik ben niet gek. Ik weet ook wel dat een pri­o­ri­tei­ten­lijst­je met zeven pri­o­ri­tei­ten van wereld­for­maat geen pri­o­ri­tei­ten­lijst­je is. Dus kom ik niet tot rust. Ik probeer me te nestelen in het hoekje van de bank, ik probeer niet te visu­a­li­se­ren hoe hoog een stapel van duizend dossiers is, ik probeer het komende jaar niet voor me te zien, ik probeer inwendig niet met mijn hoofd tegen de muur te bonken en ik probeer uitwendig niet wezenloos te zijn. Maar het lukt niet.

Pri­o­ri­tei­ten hebben alleen zin als je voldoende overzicht hebt. Mijn vriend had zich niet mach­te­loos hoeven voelen als de pipo bij de overheid die de ver­plich­te inbur­ge­rings­cur­sus bedacht, ook voldoende oplei­dings­plaat­sen had bedacht. Maar ik heb geen amb­te­na­ren­ap­pa­raat om overzicht te houden, geen assistent die voor me bijhoudt wanneer ik ziek word, of arm, of wanneer mij wezens­vra­gen voor de voeten gegooid worden. Ik zit hier maar alleen, in het hoekje van de bank, met gespannen buik­spie­ren iene­mie­ne­mut­te te doen met mijn pri­o­ri­tei­ten­lijst­je.

26 reacties

  • esther

    Triage heet dat in de gezond­heids­zorg en het is verdomd lastig. Kunnen anderen je misschien helpen met zaken, of meedenken? Ik bied mij hierbij aan als denktank, schouder en zakdoek tegelijk.

  • Zezunja

    Lief van je! Gelukkig denken anderen ook mee, maar tege­lij­ker­tijd gaat mijn hoofd veel wilder tekeer dan dat van die anderen, daar kunnen zij zo verdomd weinig aan doen.

  • Mattias

    Ik zou iets willen schrijven dat kan helpen maar ik vrees dat het allemaal zal klinken als “weet je waar je het het laatste hebt gehad?”
    *hug*

  • CiNNeR

    Kan een omvang­rijk advies schrijven, maar dan krijg je hoe ik het zou doen zonder dat ik kan inschat­ten hoe omvang­rijk de dingen zijn. Misschien een idee om voor jezelf alles op en uit te schrijven. Maak een tijd­sche­ma om te zien hoe alles wel of niet past, ga daarin aan het schuiven en probeer alles in te passen. Je gaat vanzelf pri­o­ri­teit aan­bren­gen in de ver­schil­len­de pri­o­ri­tei­ten.

    Geef het medische wel hoge pri­o­ri­teit, alles wat te maken heeft met je gezond­heid, heeft immers effect op alles anders.

    Veel succes, probeer je niet te laten bedelven door alles wat ‘moet’ en ‘nog meer moet’.

  • smiley

    Wat bij mij inderdaad een grote hulp was, was alle “ik moet” ‘s te vervangen door “ik wil” ‘s … Dit geeft een veel dui­de­lij­ker beeld van wat je in je leven wil bereiken. Spijtig genoeg is jouw beschrij­ving hier nog steeds iets waar ook ik mee worstel.

  • Zezunja

    Mijn leven loopt gigan­tisch in het honderd als ik een van boven­staan­de dingen niet op korte termijn doe. Er zit hooguit één ‘wil’ bij, dus helaas, jullie adviezen zijn voor een iets minder nijpende situatie.

  • Meg

    Het optimisme, de humor en de vechtlust die ik anders in je stukjes ontwaar, zijn volledig verdwenen… Wat is er toch gebeurd? Niet opgeven, alles valt uit­ein­de­lijk wel in zijn plooi.

  • Patchwork

    Kan je mede‐voffer het vof‐gedoe niet oppakken? levert het oprichten finan­ci­eel net zoveel op als wat een boekhouder/notaris kost om het nu voor je te regelen? Laat het dan nu doen en pluk dan later de vruchten. Hou je meer tijd en hoof­druim­te over voor schrijven.
    Moet je echt snel verhuizen? In nood: er staan nu heel veel koop­hui­zen ook tijdelijk te huur, dus een dak vind je wel. Moeten we meezoeken? We hebben allemaal netwerken.Waar moet/wil je heen? ik wil wel komen sjouwen hoor, kom ik ook weer eens over de grens. :-)
    Als jij dan intussen die medische molen in kaart brengt qua schema…

    Het schijnt dat men via 6 stappen/mensen bij een oplossing kan komen.
    ´Laten weten wat je nodig hebt´ is stap 1…

  • Zezunja

    Patchwork, dat is echt een heel lief bericht. Lief concreet, alleen zo moeilijk om het allemaal uit te leggen. Ik kan echt bijzoner slecht delegeren, maar je zet me wel aan het denken en dat is goed.
    En Meg, ja, na bijna een jaar vrijwel elke week slecht nieuws, weet ik even niet meer waar de veer­kracht zit. Maar ik veer nog steeds hoor en ik heb ook nog steeds de moed om te zeggen dat het ooit allemaal goed komt, hoewel dat nergens op gestoeld is.

  • Drs. J. A. Happolati

    Vrouwe Zezunja,
    Ik vind dit alles zo jammer. Het contrast met de vroegere, levens­lus­ti­ge Zezunja is zo groot.
    Verder kan ik u enkel clichés en gemeen­plaat­sen aanbieden en daar zie ik het nut niet van in.
    Een stille groet.
    Uw Drs.

  • peet

    Gaat het echt om pri­o­ri­teit of gaat het om een gebrek aan energie om te beginnen? Als alles evenveel pri­o­ri­teit heeft dan gaat het om beginnen, de volgorde is dan onder­ge­schikt en desnoods begin je op alfa­be­ti­sche volgorde.
    En je ‘moet’ dan voor­als­nog bereid zijn voor de ‘ik begonnen kick’ te gaan. Maar die is ook fijn!
    Maar goed daar moet je wel energie voor hebben en in jouw situatie kan ik me een gebrek eraan goed voor­stel­len. Wijsheid is niet nodig, actie en mensen die je actief willen helpen. ‘t Is makkelijk roepen vanaf de zijlijn, dat realiseer ik me al te goed.

  • Zezunja

    Ik vind het wel heel lief hoor, de support, het meedenken. En god­zij­dank ben ik al begonnen, maar dat neemt niet weg dat ik het eigenlijk nau­we­lijks aankan.
    Ik ben jullie wel heel dankbaar. Echt. Dat jullie de moeite nemen om na te denken en daad­wer­ke­lijk te reageren.

  • patchwork

    Soms gebeuren de beste dingen als je niet meer ´veert´. Dus wanhoop niet, onkruid vergaat niet.:-)
    Ik ken dat wel, van dat dele­geer­ta­lent.;-) Blijkbaar ben jij ook zo´n ´on the edge´type. Geeft niet, dan overkomen de pri­o­ri­tei­ten je wel, als je inelkaar ploft, of uitelkaar ploft.
    Ik ben ooit op mijn stress‐top, ook met financie‐ en huis­ge­don­der tegelijk ( maar geen gezond­heid­ge­doe zoals jij), uitelkaar geploft tegen mijn grootste opdracht­ge­ver: ´Sode­mie­ter maar op, ik ben je slaaf niet! Ikke baas over mij!´ Daarna schoot ik uiteraard wel in de stress ´OMG mijn huur, mijn energie, mijn eten!Wat heb ik gedaan!´ maar ik voelde me ook zo opgelucht! Ben lekker gaan lunchen´Op mijn dood­von­nis! Nu maar zien waar het schip strandt.´ En… die middag werd ik gebeld door een nieuwe klant met spoedklus, een best vage, die ik anders meteen gedach­ten­loos had afgeketst wegens te druk met opdrach­ten van die afknijp‐opdrachtgever. Omdat ik toch niks meer te verliezen had pakte ik het aan en kwam daardoor verdorie precies terecht in de hoek die ik voor ogen had gehad, maar door con­trol­ge­doe niet aan toe kwam!

    M.a.w.: je weet nooit waar je huidige rot­tig­heid toe kan leiden. Boek nummer 2 wellicht. ;-)

    Ik mis de rol van je partner in deze eigenlijk wel. Ik neem aan dat hij mee verhuist? Of is dat ook moeilijk allemaal uit te leggen?
    Uitleggen kan inderdaad dood­ver­moei­end zijn.

  • CiNNeR

    In eerste instantie had ik het idee dat het vooral teveel was in te weinig tijd en moeite met welke pri­o­ri­teit te starten. Maar na de reacties gelezen te hebben, begrijp ik dat het punt is dat alles moet maar je het niet/nauwelijks aan kan. En dat je allang teveel op je bord hebt gekregen.

    Geen verdere adviezen. Vind het gewoon enorm rot en ik hoop dat er op termijn rust aan komt.

  • Zezunja

    Patchwork, Cinner, jullie zijn schatten. En mijn partner god­zij­dank ook. Ik doe alles wat hierboven staat met hem, door hem, namens, hem, dankzij hem. Ik wil me niet eens voor­stel­len hoe ver­drie­tig ik was geweest zónder hem. Leve Wannes!

  • patchwork

    En? Huis geac­cep­teerd?
    (Je tweets…)
    Mijn 1secondebedenktijdhuizen waren altijd oké, de lan­ge­re­be­denk­tijd­hui­zen k°t.

  • Arnoud

    Hier zijn methodes voor ont­wik­keld. Zeer populair is Getting Things Done.
    Google en gij zult vinden. ;-)
    (Hoewel ik er eerlijk gezegd vanuit ga dat je dit allang weet).

  • irene

    Lieve Zezunja, dat ken ik, dat ken ik! Veel problemen, met de gezond­heid, met het leven, veel dingen die moeten maar niet kunnen. Ver­lam­men­de paniek!

    Ik wil je niks aanpraten, maar zit sinds een paar weken op een mind­ful­ness­trai­ning. Een heel serieuze training, niks geen zwe­ve­rig­heid of vaagheid, maar aandacht voor het nu. Mijn echte pri­o­ri­tei­ten komen vanzelf boven­drij­ven.
    De paniek ruimt als eerste het veld. Men zegt dat het geen won­der­mid­del is, omdat je er niet ‘beter’ van wordt of zo. Maar ik vind het wel een won­der­mid­del, en het zit gewoon in mezelf! In iedereen!

    Ik wou dat ik je een audio­be­stand­je kon sturen, om het je even te laten ervaren. Ook al zit er misschien copyright op, een paar minuten ‘ademen onder bege­lei­ding’ doet wonderen.
    Maar er is veel te vinden op het web. Hier zijn twee links.
    In het eerste filmpje ligt het accent op het ‘in aandacht’ leven met fysieke problemen. In het tweede op de psy­chi­sche aspecten, maar eigenlijk is er geen verschil.
    http://www.buddhistmedia.com/uitzending.aspx?lIntEntityId=177
    http://tvblik.nl/bos/mindfulness-mainstream
    Die cursussen worden overal gegeven, ik maak echt nooit reclame, maar van mij mag de hele wereld dit weten!
    Liefs, liefs, liefs.

  • irene

    PS ik wil niet op het internet, als er een manier is, stuur ik je mijn e‐mailadres.

  • Zezunja

    Irene, dank je wel. Mij wordt zo nu en dan inge­fluis­terd dat hoe ik ermee omga, lijkt op mind­ful­ness. Dat betekent enerzijds dat je de spijker op de kop slaat, ander­zijds ver­oor­loof ik me om nog maar even verder te gaan op dezelfde voet. Dit berichtje is ‘alweer’ twee weken geleden. In deze fase, waarin slecht nieuws, goed nieuws en nieuwe pri­o­ri­tei­ten over elkaar heen buitelen, is alles meteen alweer ach­ter­haald. Wel bedankt voor je tip, want ik voel me er ook door bevestigd.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.