Mijn afscheid van de ambitie om het leven voor te zijn

Vroeger dacht ik dat ik een gemak­ke­lijk meisje was. Toen ik dat eens hardop zei, moest mijn beste vriend lachen. Ik dacht ook dat pech in porties kwam, het stond in mijn poe­sie­al­bum: na regen komt zon­ne­schijn. Ik dacht dat ik sommige dingen niet aan zou kunnen, hope­loos­heid bij­voor­beeld. En ik dacht dat ik het zo rond deze tijd wel onder de knie zou hebben. 38, ja, dan wist je het wel ongeveer.

Onlangs sprak ik een her­sen­we­ten­schap­per. Hij was ingehuurd om mij iets over moeilijke cursisten te leren, maar hij leerde mij iets over mijzelf. Hij tikte wat met een pen op een foto van neuronen, liet een paar keer het woord adre­na­li­ne vallen en voilà, zonder het te weten gaf hij me de sleutel.

‘Het is goed afzetten vanaf de bodem’ is dezer dagen mijn meest gegeven antwoord op de vraag hoe het met me gaat, maar het is gelul. Ik herinner me hoe we vroeger gingen zwemmen in de Botshol, een prachtige ver­za­me­ling sloten en meren in de buurt van Amsterdam. Mijn ouders huurden een bootje van een boer en als mijn vader afduwde, lagen mijn zus en ik al in het water. De bodem was drassig en moerassig, de modder spoot als een koei­en­vlaai tussen je tenen als je ze in de diepte samen­kneep. Afzetten om zo gemak­ke­lij­ker in de boot te klimmen was er niet bij. Met pure armkracht, van onszelf, of van papa, hesen we ons weer in de boot. Een bodem is alleen handig als‐ie hard is, stevig genoeg om een ferme knie­be­we­ging op te vangen.

Je kunt radeloos worden als je je tanden verliest, als je bijna blind wordt, als je daardoor je grote droom – je debuut­ro­man – in een verre verte ziet ver­dwij­nen, als je vaste lasten te zwaar worden en als je daardoor op stel en sprong moet verhuizen. En hope­loos­heid is eerder een drassige bodem dan een verende duikplank.

Mijn hele leven heb ik me schrap gezet voor alles wat me ook maar enigszins kon verrassen. Ik maakte het uit met vriendjes voordat zij het uit konden maken, ik bedacht bij elke geklaarde klus voor Het Eiland Neus direct op welke punten men kritiek zou kunnen hebben en voerde de denk­beel­di­ge aan­be­ve­lin­gen al uit voordat iemand iets kon zeggen. Ik nam iedereen zo snel mogelijk de wind uit de zeilen door zelf aan te geven dat de aard­ap­pels nog te hard waren, dat er inderdaad een tikfout in die tweet stond en dat ik mijn leven altijd maar weer zou beteren.

Na wekenlang getuur in het duister con­sta­teer­de ik dat ik er geen fuck aan had gehad: ik had me proberen voor te bereiden op de kutte kanten van het leven, ik had me schrap gezet en dat had me een hoop stress bezorgd, maar het had niet voorkomen dat er geen plek in mijn hoofd was, in mijn leven, waar ik me nog veilig voelde. Ik besloot me niet meer schrap te zetten. Niet meer te proberen af te zetten in het moeras van de Botshol, maar te ver­trou­wen op mijn armkracht als het erop aan komt.

De eerste keer dat ik lesgaf nadat ik me dat had voor­ge­no­men, lukte het. In plaats van na afloop twintig keer in mijn hoofd te herhalen wat er fout was gegaan, zei ik tegen Wannes dat ik het gevoel had dat ik iets was vergeten. Mijn tas of zo.

Ik had iets ach­ter­ge­la­ten. Adre­na­li­ne, controle, illusies. De ambitie om het leven voor te zijn.

23 reacties

  1. Yup, ik had zeer recen­te­lijk precies het realiseer/besef‐moment wat u hier sig­ni­fi­cant elo­quen­ter beschrijft dan dat ik het deed (mijn versie was een jankend‐op‐de‐vloer gepro­du­ceerd “uwe­wha­hie­uuuh!” ).

    Vandaag deed ik (voor mijn doen) geheel onvoor­be­reid een pre­sen­ta­tie. En dankzij uw stuk is voor mij verklaard waarom ik al drie keer gecheckt heb of ik mijn usb stick wel weer mee­ge­no­men heb.

  2. Hou vol, Puck!
    Poelekie, dame, dat is dus precies het nadeel van je adre­na­li­ne­peil terug­schroe­ven: je vergeet ook daad­wer­ke­lijk meer. Maar ik heb 1. geleerd dat niet zo erg te vinden. En 2. methodes gevonden om dat te voorkomen die geen stress opleveren. Zoals: heel veel eerder met alles beginnen. het etiket ‘dead­line­wer­ker’ heb ik van mijn voorhoofd getrokken en nu leg ik mijn usb‐stick vijf dagen van tevoren klaar. Gevolg: dat geeft zoveel rust dat mijn hoofd niet op het idee komt om te check‐check‐dubbelchecken. Je hebt meer invloed op je stof­wis­se­ling dan ik altijd dacht.

  3. Novy, ik ben heel hard aan het schrijven en het gaat warempel heel snel de afgelopen dagen, ook alweer zo’n meevaller. Ik noem geen data meer, maar ik hoop heel stiekem dat het boek toch nog in 2012 het levens­licht ziet.

  4. Diane

    Mens, wat ben jij goed bezig door al dat gebikkel heen. En dan kan je ook nog eens zo vreselijk mooi schrijven. Ik bestel je boek bij deze alvast. x

  5. Caro

    Het is waar, je kúnt je niet voor­be­rei­den op wat het leven voor jou in petto heeft. Het draait toch altijd anders uit. En pech komt niet altijd in porties. Soms krijg je alle rot­tig­heid tegelijk over je heen. En soms gaat het dan weer een tijdje goed. Ik hoop dat de goede tijden nu aan­ge­vro­ken zijn voor jou.

  6. madelief

    Er is geen beter woord, dus gebruik ik maar het slappe ‘gefe­li­ci­teerd’. Gefe­li­ci­teerd Zezunja, je doet het eindeloos goed. in plaats van terug te zakken ga je vooruit door nieuwe inzichten in je hoofd. Onder­schat nooit de kracht van je intellect – je verschaft jezelf inzichten die je vooruit doen gaan. In meegaan zit inderdaad grote kracht (de riet­sten­gel in de wind die langer meegaat… bla bla je weet wel), zelf oo onder­von­den. Onvoor­be­reid ergens in gaan, gaan voor de 10 en toch in alle rust een 7 accep­te­ren, je niet langer schrap zetten – hart­stik­ke goed. Ik garandeer je: op een dag worden dit soort momenten ook weer deel van je leven: je bevindt je in helder water met een stabiele, ferme bodem en je duwt jezelf licht als een veertje naar boven, en je ziet precies waar je naartoe gaat. Gecom­bi­neerd met je armkracht.… mán mán de energie kick die je daar dan uit krijgt! Geniet daar straks van en zet je niet weer schrap.
    Bedankt voor dit stuk, je schrijft weer­ga­loos mooi. Het is er weer een van de hoogste plank. een perfect woor­den­schil­de­rij. Wat Esther zegt: je bent een levens­kun­ste­naar.
    (Excuus voor het lange relaas, leef vreselijk met je mee en vind je een held.)

  7. patchwork

    Dat klinkt alsof je niet alleen geo­gra­fisch maar ook digitaal verhuist… Echt nie hè?
    De tem­pe­ra­tuur is in elk geval beter dan bij je vorige ver­hui­zing! En hier ga je ´t gewoon wel een tijdje volhouden, want met je laatste verblijf van zeg 2,5 jaar moet je op je nieuwe adres het gemid­del­de van 7 jaar per ver­hui­zing met 11,5 goedmaken, voor de sta­tis­tie­ken. Een zee van tijd om bij te komen! :-)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.