Mijn afscheid van de ambitie om het leven voor te zijn

Vroeger dacht ik dat ik een gemakkelijk meisje was. Toen ik dat eens hardop zei, moest mijn beste vriend lachen. Ik dacht ook dat pech in porties kwam, het stond in mijn poesiealbum: na regen komt zonneschijn. Ik dacht dat ik sommige dingen niet aan zou kunnen, hopeloosheid bijvoorbeeld. En ik dacht dat ik het zo rond deze tijd wel onder de knie zou hebben. 38, ja, dan wist je het wel ongeveer.

Onlangs sprak ik een hersenwetenschapper. Hij was ingehuurd om mij iets over moeilijke cursisten te leren, maar hij leerde mij iets over mijzelf. Hij tikte wat met een pen op een foto van neuronen, liet een paar keer het woord adrenaline vallen en voilà, zonder het te weten gaf hij me de sleutel.

‘Het is goed afzetten vanaf de bodem’ is dezer dagen mijn meest gegeven antwoord op de vraag hoe het met me gaat, maar het is gelul. Ik herinner me hoe we vroeger gingen zwemmen in de Botshol, een prachtige verzameling sloten en meren in de buurt van Amsterdam. Mijn ouders huurden een bootje van een boer en als mijn vader afduwde, lagen mijn zus en ik al in het water. De bodem was drassig en moerassig, de modder spoot als een koeienvlaai tussen je tenen als je ze in de diepte samenkneep. Afzetten om zo gemakkelijker in de boot te klimmen was er niet bij. Met pure armkracht, van onszelf, of van papa, hesen we ons weer in de boot. Een bodem is alleen handig als-ie hard is, stevig genoeg om een ferme kniebeweging op te vangen.

Je kunt radeloos worden als je je tanden verliest, als je bijna blind wordt, als je daardoor je grote droom – je debuutroman – in een verre verte ziet verdwijnen, als je vaste lasten te zwaar worden en als je daardoor op stel en sprong moet verhuizen. En hopeloosheid is eerder een drassige bodem dan een verende duikplank.

Mijn hele leven heb ik me schrap gezet voor alles wat me ook maar enigszins kon verrassen. Ik maakte het uit met vriendjes voordat zij het uit konden maken, ik bedacht bij elke geklaarde klus voor Het Eiland Neus direct op welke punten men kritiek zou kunnen hebben en voerde de denkbeeldige aanbevelingen al uit voordat iemand iets kon zeggen. Ik nam iedereen zo snel mogelijk de wind uit de zeilen door zelf aan te geven dat de aardappels nog te hard waren, dat er inderdaad een tikfout in die tweet stond en dat ik mijn leven altijd maar weer zou beteren.

Na wekenlang getuur in het duister constateerde ik dat ik er geen fuck aan had gehad: ik had me proberen voor te bereiden op de kutte kanten van het leven, ik had me schrap gezet en dat had me een hoop stress bezorgd, maar het had niet voorkomen dat er geen plek in mijn hoofd was, in mijn leven, waar ik me nog veilig voelde. Ik besloot me niet meer schrap te zetten. Niet meer te proberen af te zetten in het moeras van de Botshol, maar te vertrouwen op mijn armkracht als het erop aan komt.

De eerste keer dat ik lesgaf nadat ik me dat had voorgenomen, lukte het. In plaats van na afloop twintig keer in mijn hoofd te herhalen wat er fout was gegaan, zei ik tegen Wannes dat ik het gevoel had dat ik iets was vergeten. Mijn tas of zo.

Ik had iets achtergelaten. Adrenaline, controle, illusies. De ambitie om het leven voor te zijn.

10 april 2012 | 23 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

23 Reacties
  1. Puck 10 april 2012

    En hopeloosheid is eerder een drassige bodem dan een verende duikplank..

    Ja.

    Ja.

    (…)

  2. Poelekie 10 april 2012

    Yup, ik had zeer recentelijk precies het realiseer/besef-moment wat u hier significant eloquenter beschrijft dan dat ik het deed (mijn versie was een jankend-op-de-vloer geproduceerd “uwewhahieuuuh!” ).

    Vandaag deed ik (voor mijn doen) geheel onvoorbereid een presentatie. En dankzij uw stuk is voor mij verklaard waarom ik al drie keer gecheckt heb of ik mijn usb stick wel weer meegenomen heb.

  3. Novy 10 april 2012

    Ik hoop dat die debuutroman er toch maar snel mag komen.

  4. Auteur
    Zezunja 10 april 2012

    Hou vol, Puck!
    Poelekie, dame, dat is dus precies het nadeel van je adrenalinepeil terugschroeven: je vergeet ook daadwerkelijk meer. Maar ik heb 1. geleerd dat niet zo erg te vinden. En 2. methodes gevonden om dat te voorkomen die geen stress opleveren. Zoals: heel veel eerder met alles beginnen. het etiket ‘deadlinewerker’ heb ik van mijn voorhoofd getrokken en nu leg ik mijn usb-stick vijf dagen van tevoren klaar. Gevolg: dat geeft zoveel rust dat mijn hoofd niet op het idee komt om te check-check-dubbelchecken. Je hebt meer invloed op je stofwisseling dan ik altijd dacht.

  5. Auteur
    Zezunja 10 april 2012

    Novy, ik ben heel hard aan het schrijven en het gaat warempel heel snel de afgelopen dagen, ook alweer zo’n meevaller. Ik noem geen data meer, maar ik hoop heel stiekem dat het boek toch nog in 2012 het levenslicht ziet.

  6. mirjam 10 april 2012

    Je bent een held! (zeg ik zonder me schrap te zetten)

  7. Diane 10 april 2012

    Mens, wat ben jij goed bezig door al dat gebikkel heen. En dan kan je ook nog eens zo vreselijk mooi schrijven. Ik bestel je boek bij deze alvast. x

  8. Auteur
    Zezunja 10 april 2012

    Bedankt lieve mensen (vrij naar de Zangeres Zonder Naam).

  9. Erik 11 april 2012

    de kutte kanten van het leven…
    hij is weer fijn.
    ; )

  10. Caro 11 april 2012

    Het is waar, je kúnt je niet voorbereiden op wat het leven voor jou in petto heeft. Het draait toch altijd anders uit. En pech komt niet altijd in porties. Soms krijg je alle rottigheid tegelijk over je heen. En soms gaat het dan weer een tijdje goed. Ik hoop dat de goede tijden nu aangevroken zijn voor jou.

  11. Caro 11 april 2012

    aangebroken, natuurlijk (met een gebroken schouder lukt typen niet zo goed).

  12. esther 11 april 2012

    Er zo over kunnen schrijven doet me enorm verlangen naar je boek. En daarna nog veel meer boeken van jouw hand. Je bent een levenskunstenaar.

  13. Auteur
    Zezunja 11 april 2012

    Dank Erik, Caro, Esther!
    (Gebroken schouder?! Heftig! Sterkte!)

  14. Meg 11 april 2012

    Life is what happens while you are making other plans…
    J. Lennon

  15. Auteur
    Zezunja 11 april 2012

    Speelt een rol in, mijn boek, die quote. Een kleintje.

  16. Swan 12 april 2012

    Ja!!

    En wat fijn dat je armen zo sterk blijken te zijn!

  17. Irene 12 april 2012

    Hm, ja, die Lennon had een punt.

  18. Joost 13 april 2012

    O, wat mooi Maartje. Lees het nu pas. Liefz!

  19. madelief 21 april 2012

    Er is geen beter woord, dus gebruik ik maar het slappe ‘gefeliciteerd’. Gefeliciteerd Zezunja, je doet het eindeloos goed. in plaats van terug te zakken ga je vooruit door nieuwe inzichten in je hoofd. Onderschat nooit de kracht van je intellect – je verschaft jezelf inzichten die je vooruit doen gaan. In meegaan zit inderdaad grote kracht (de rietstengel in de wind die langer meegaat… bla bla je weet wel), zelf oo ondervonden. Onvoorbereid ergens in gaan, gaan voor de 10 en toch in alle rust een 7 accepteren, je niet langer schrap zetten – hartstikke goed. Ik garandeer je: op een dag worden dit soort momenten ook weer deel van je leven: je bevindt je in helder water met een stabiele, ferme bodem en je duwt jezelf licht als een veertje naar boven, en je ziet precies waar je naartoe gaat. Gecombineerd met je armkracht…. mán mán de energie kick die je daar dan uit krijgt! Geniet daar straks van en zet je niet weer schrap.
    Bedankt voor dit stuk, je schrijft weergaloos mooi. Het is er weer een van de hoogste plank. een perfect woordenschilderij. Wat Esther zegt: je bent een levenskunstenaar.
    (Excuus voor het lange relaas, leef vreselijk met je mee en vind je een held.)

  20. Drs. J. A. Happolati 21 april 2012

    Beste Zezunja
    We blijven je volgen.

  21. Auteur
    Zezunja 23 april 2012

    Ik wil toch graag nog even ‘bedankt voor alles’ zeggen, lieve lezers.

  22. patchwork 7 mei 2012

    Dat klinkt alsof je niet alleen geografisch maar ook digitaal verhuist… Echt nie hè?
    De temperatuur is in elk geval beter dan bij je vorige verhuizing! En hier ga je ´t gewoon wel een tijdje volhouden, want met je laatste verblijf van zeg 2,5 jaar moet je op je nieuwe adres het gemiddelde van 7 jaar per verhuizing met 11,5 goedmaken, voor de statistieken. Een zee van tijd om bij te komen! :-)

  23. patchwork 1 juni 2012

    Een VOF, ja dat wordt een leuk logje! Een soort dubbele Remco Campert…

    :-)

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?