Stukjes in het wild

Schou­der­hoog geheimzin

We hebben een stoep. Sinds kort. De hele straat heeft een stoep. Sinds kort. Iedereen zet weer vuilnis buiten. Restafval, GFT, PMD en papier geschei­den. Zoals het hoort. Wij ook. Twee dozen papier dit keer. Ik vertrok. Heel vroeg. Zie­ken­huis. De studenten gros­sier­den. In papier en lui­er­do­zen. Bleek. Tie­ner­zwan­ger­schap­pen, dacht ik. Maar dozen in super­mark­ten zeggen niks over wat je kocht. Weg fantasie.
Terug. Nog steeds dozen. Overal. Ik, op de bank, slapend, hoorde iets, negeerde het en sliep weer door. Wakker. Ik keek naar buiten. Dozen. Voor het raam. Voor de deur. Pam­per­do­zen. Alle dozen. Onze dozen. Buren­do­zen. Schou­der­hoog. Ik sleepte. Alles terug. Omdat ik het niet pikte. Niet bij mij. Stapels. Terug. Argwaan. Waar hing die camera?

5 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.