Vandaag zou ik gaan schrijven

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Je zou kunnen zeggen dat ik dat as we speak zit te doen, maar ik ben een kniesoor. Schrijven is het boek. Al het andere schrijven noem ik anders: mailen, redigeren, nakijken, maken, aanvullen, updaten, werken, uitwerken, enzovoort et cetera. Er komen net zoveel kla­vier­toet­sen aan te pas, maar het is geen schrijven.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

‘Hoe gaat het met je boek?’ vragen mensen dagelijks. Hoe gaat het met je boek. Dat is zoiets als iemand die nog ligt te bevallen vragen hoe het met haar volwassen zoon gaat: het antwoord ligt ver­scho­len achter de witte waas van de nabije toekomst. Niemand die het weet.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Hoe gaat het met je boek? Het antwoord lijkt simpel: goed of slecht. Maar de vraag deugt niet. De vraag zou moeten zijn: hoe gaat met de geluids­over­last? Hoe gaat het met de onver­wach­te werk­op­drach­ten? Hoe gaat het met de financiën? Hoe gaat het met het wennen aan het nieuwe huis? Hoe gaat het met de wankele gezond­heid van je katten? Hoe gaat het met de grote beslis­sin­gen die je partner neemt? Hoe gaat het met je agenda? Hoe gaat het met het oprichten van de VOF? Hoe gaat het met het bijkomen van het jaar from hell? Hoe gaat het met je eeuwige sixpack? Hoe gaat het met al wat in je hoofd rondzwemt?

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Maar er staat een Liebherr voor de deur. Die beukt gleuven in het asfalt. En er ligt een tijd­schrift op me te wachten. Daar moeten koppen in en taal­fou­ten uit. Mijn poes is onlangs al zijn kiezen verloren en jengelt nu de hele dag om aandacht en zachte brokjes, en aangezien ik ook iemand ken die onlangs al haar kiezen is verloren, ben ik gevoelig voor zijn frus­tra­tie.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Tekst pro­du­ce­ren is niet het hoofddoel. Ik ben een weggooier, dus tekst is relatief. Mijn redacteur schrikt er soms van. Er zijn dagen dat ik net de helft heb weg­ge­gooid en toch ‘goed’ zeg als iemand me vraagt hoe het met het boek gaat. Ik hou van weggooien. Hoe meer ik weggooi, hoe blijer ik ben met wat ik heb geschre­ven.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Ik dacht dat ik wel even in een jaartje mijn debuut zou schrijven. Als ik het zo opschrijf vind ik het hovaardig, toen vond ik het een rea­lis­tisch streven. Ik zou naar de grote filosoof John Lennon kunnen verwijzen, naar het leven en andere plannen die je maakt, maar dat doe ik al in mijn boek.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Het is de eerste dag sinds tijden dat ik niet in een wacht­ka­mer zit, dat mijn maag niet geper­fo­reerd wordt door overmatig ibu­pro­fen­ge­bruik, dat ik geen gereed­schaps­kist van binnen hoef te zien en dat ik niet ergens word verwacht als hoeder van klasje schrij­vers. Maar het asfalt dreunt, de poes miauwt, de mailbox laat een nieuw bericht zien: ‘hoe gaat het met je boek?’ staat erin.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Het gaat goed met het boek. Beter dan ooit. Ik geloof dat ik nu 70 procent van het verhaal heb waarvan ik helemaal niets meer weg wil gooien. En dat is mijn doel: het moment dat ik niets meer weg wil gooien. Eigenlijk zou ik elke schrijver willen aanraden om zijn zintuigen een tijdje te verliezen, zoals ik. Blind worden, doof, tan­den­loos. Blindheid en wanhoop geven een perfect zicht op de hoofd­lij­nen.

Vandaag zou ik gaan schrijven.

Ik weet dat elke dag dat ik niet schrijf, betekent dat ik een dag langer de vraag ‘hoe gaat het met je boek?’ moet beant­woor­den, maar ik heb besloten dat ik mijn streven om een ‘op tijd boek’ af te leveren vervang door een ‘goed boek’. Dus stel ik mijn schrijf­werk van vandaag met een gerust hart uit naar morgen. Als het tijd­schrift gere­di­geerd is, de Liebherr weer een stukje verderop staat, er bij mijn kat weer een hech­tin­kje meer is opgelost, en de vraag in mijn mailbox is beant­woord: het gaat goed met het boek.

19 reacties

  1. Ik kijk er naar uit. En verheug me er zeer op.
    Mijn vraag: hoe gaat het met je boek, stoelt deels op ongeduld (sorry) en voor het grootste deel op mee­le­vend­heid. Omdat het een enorme klus is. Waarvoor respect.

  2. Ik zou ook eigenlijk best wel schrikken als mensen het niet meer zouden vragen. Mooie paradox weer. Maar het antwoord is zo weinig eenduidig te geven, dat gevoel blijft.

    Bedankt voor jullie lieve woorden. Ik prijs me enorm gelukkig met de reacties hier en op andere plekken.

  3. Ann

    Ik heb de momenten voordat iets gebeurt altijd het mooist gevonden: het verlangen naar wat komen gaat. Ik kan nog wat langer wachten :). En het is vooral fijn om te horen dat het je – ondanks de drukte – goed gaat.

  4. Marielle

    Oh joh! Doe rustig aan. De weg er naar toe is het leukst/mooist/ergst/vreselijkst. Ik verlang naar jouw boek, maar mijn verlangen is al leuk op zich. Zo te lezen houdt het leven je bezig, zoveel dingen die aandacht vragen. Dat je bezig kunt zijn, ook al is het niet zo vaak als je zou willen, met een boek vind ik echt een wonder. Huis, kat, man, maag, gedoe, lawaai, leven, plezier, genot, blog, tijd­schrif­ten, lesgeven. Je bent een super­vrouw. Ik verlang nog even verder. Tijd genoeg. Zoen!

  5. Meg

    Hoe het met jou gaat is veel belang­rij­ker dan hoe het met je boek gaat. Er is echter wel een aan­zien­lij­ke kans dat beide met elkaar gelinkt zijn…

  6. Diane

    Plannen is een bitch. Het leven komt er steeds maar tus­sen­door zeilen. En alles dat dat met zich mee kan brengen.
    Geniet vooral van de ellen­de­vrije dagen zou ik zeggen, die heb je echt heel erg verdiend. Na genieten nog lekkerder schrijven lijkt mij. x

  7. Waar­schijn­lijk toen je besloot het boek te willen gaan schrijven, was een jaar best rea­lis­tisch in de omstan­dig­he­den die toen waren. Als alles ineens anders wordt, ver­an­de­ren ver­wach­tin­gen ook.

    Vind het wel knap dat je uit misere en wanhoop toch inspi­ra­tie kan halen. Bij mij heeft het inspi­ra­tie nogal dood geslagen als ik eerlijk ben.

    Enneh, hoe gaat het met alles behalve je boek eigenlijk?

  8. Lieve mensen, het gaat met mij wel redelijk. Op een venijnig hoestje en wat ruzie met de bureau­cra­tie na, ben ik een blij mens, die verhuizen naar een kleiner huis als geschenk is gaan zien, die probeert inge­sle­ten stresspa­tro­nen uit te wissen en die haar zege­nin­gen telt. En die, niet onbe­lang­rijk, ondanks de geluids­over­last deze week ineens ENORM opschoot met haar boek.

  9. patchwork

    Er bestaat anti‐lawaai: http://www.joostbelinfante.nl/index2.html
    Werkt wel aardig (woon bij de Noord­zuid­lijn­ra­va­ge en elke 3 maanden wordt er een ander pand/etage om me heen gefun­de­ring­her­steld dan wel gere­no­veerd en daarna weer door de nieuwe bewoners geher­re­no­veerd…). Haast je niet,ik heb je boek een jaar opge­scho­ven in mijn verwachtingspatroon‐ ´t is je gegund! :-)

  10. Als bouwvrouw heb ik altijd mede­lij­den met mijn (thuis­wer­ken­de) klanten. Niet voor niks, zo lees ik hier. Een Liebherr heb ik helaas niet. Zelfs geen Liebe Herr of kermende kat of boek in wording. Nee nee, ik bedoel niet ‘count your blessings’. Schrijven schijnt idd de kunst van het schrappen. ‘Kill your darlings’ zou zoiets heten, hoorde ik onlangs. Succes met bevallen. ;-)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.