Stukjes in het wild

Wij­ven­week – vier jaar later

Het heeft Lilith en i. behaagd nog eens een Wij­ven­week uit te schrijven. Ik heb helemaal geen tijd voor leuke dingen, maar ik ben ook de beroerd­ste niet, dus ik doe mee. Mocht u willen weten wat Wij­ven­week is (er zijn u al 200 vrouwen voor­ge­gaan), kijk dan hier.

Vier jaar geleden deed ik ook mee, en omdat ik het leuk vond om terug te lezen wat ik toen met de voor­ge­schre­ven thema’s deed, een kort samen­vat­tin­kje hieronder. Later vandaag volgt dan de eerste post voor Wij­ven­week 2012.

Kin­der­kol­der
Ik zou best een kindje willen, maar als ik kleine ijs­beer­tjes zie, wil ik ook altijd een klein ijs­beer­tje. En als ik bruine kindjes zie, wil ik graag een bruin kindje. Op National Geo­grap­hic zag ik onlangs een Viet­na­mees kindje, dat wilde ik ook wel. En als ik heel kleine Gremlins zie, dan wil ik die ook.
Lees hier de rest van Kin­der­kol­der.

Over lijven, want dat moest
Met de c van com­for­ta­bel heeft ook de i van iets‐minder‐extravagant zijn intrede gedaan. Ik vind lange stelten met een super­strak­ke kont en weinig ver­hul­lends van boven prachtig. Maar na vijftien jaar overal over­dres­sed zijn, behalve in wijlen mijn stamkroeg de Roxy, heb ik de neiging een beetje onder te duiken. Als een halve skater verstop ik me in baggy trousers, hoody’s en vans. Daar valt geen vrouw meer in te ontdekken. En toch: met mijn stoney oogopslag, mijn dread­locks en mijn voorkeur voor felle con­tras­ten vrees ik dat ik (zeker in België) nooit echt onder zal kunnen duiken.
Lees hier de rest van: Over lijven, want dat moest.

De mannen in mijn leven
Het was begin jaren tachtig en op de tv‐reclame zag ik bruin­ge­bran­de Hema­brei­boek­man­nen die wild dollend met een foto­ge­nie­ke hond een of ander product aanprezen Dat waren mannen, dat waren vaders.
Mijn vader was een bedacht­za­me, ietwat stijve man, voor de oorlog geboren en zeker tien jaar ouder dan de vaders van vrien­din­ne­tjes. In niets een Hema­brei­boek­man.
Het is nu 2008 en in al die jaren kwam ik maar zelden iemand tegen die net als ik een rots als vader heeft. Een rots waarvan je exact weet wat je er aan hebt, een jonge geest in een lichaam dat evenmin verraadt hoe oud hij is. Een bedacht­zaam, uiterst intel­li­gent baken in de nacht. Iemand die niet zuipt, niet buiten de deur vrijt, niet knet­ter­gek is, niet moeilijk in de omgang, maar iemand die er is. Ver­stan­dig, grappig en: altijd. Dat zijn mannen, dat zijn vaders.
Lees hier de rest van De mannen in mijn leven.

De bevrij­ding
Ik loop door Leuven en de prikkels blijven uit. In geen maanden deed ik een miskoop, geen mooie, goedkope broek die een maatje te klein blijkt te zijn. Geen té goedkope dun­schil­ler, die na twee keer schrapen kaduuk is; geen zinloos spul, geen prullaria, geen din­sig­heid­jes.
Lees hier de rest van De bevrij­ding.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.