[10 jaar zezunja.nl] Zondagen


Maartje in 2003, 29 jaar.

Zondagen geven de meeste toegang tot her­in­ne­rin­gen. De grond waarop mijn stoel staat heeft een andere naam, het mannetje in de radio spreekt in platte klinkers en een zachte g en ik drink koffie uit een espres­so­ap­pa­raat dat ik nog niet had, maar de stilte is hetzelfde. De stilte tussen het geratel van de toetsen, tussen de klas­sie­kers van Klara en tussen het rammelen van mijn maag, is die van een zondag waarop niets hoeft, net als toen ik nog legode, toen ik vrien­din­ne­tjes opbelde op een tele­foon­num­mer met maar zes cijfers en toen ik kaat­se­bal­de tegen de muur onder ons huis­num­mer.

Ik hoef deze keer niet eens zo ver terug, tien jaar geleden is genoeg. Toen begon ik met dit weblog, en daar wil ik over schrijven. Maar het lukt niet.  Ik probeer me te her­in­ne­ren hoe ik me voelde, maar ik weet alleen nog de feiten, waar ik werkte, waar ik woonde, wat er in mijn agenda stond.

In gedachten zet ik mezelf achter die pc in Diemen. Mijn toen­ma­li­ge echt­ge­noot lag te slapen in de kamer tegenover twee kerken. Het is 9:38 uur, dan waren de eerste klokken net gaan luiden, die van de pro­tes­tan­ten. Die hadden de kleinste klokken, maar ze begonnen wel het vroegst. Over drie kwartier zouden de katho­lie­ken het overnemen. Met moeite herinner ik me ook het geraas van de ven­ti­la­tor in de gigan­ti­sche bak die mijn computer toen was. Ik herinner me de geur van het marmoleum op de vloer, hoe ik als ik mijn voeten uitstak mijn tenen warmde aan de radiator onder het raam, en ik trek voor mijn gees­tes­oog aan het handvat van de zware laden van mijn bureau, waarin ik zocht naar grote vloeitjes, oude flop­py­disks en uit­ge­prin­te mails.

Ik herinner me hoe ont­zet­tend weinig er te doen was op internet. Ik had nog maar net drie jaar internet thuis, ik hoefde pas sinds twee jaar niet meer in te bellen, ik mocht toonloos contact maken via de kabel van UPC, en ik was nog blij met elke mail. De volgende zin wilde ik beginnen met ‘ik googelde eigen weblog …’, maar ik weet niet eens zeker of ik al vooral googelde of dat ik mijn weg zocht via Altavista of Ilse. Hoe dan ook: ik zocht en ik vond. Het platform werd punt.nl. Ik gaf mijn weblog de naam van de koningin-tovenaar die ik al een paar jaar was in een inter­net­spel en ik begon.

Dit was mijn eerste stukje: http://zezunja.punt.nl/content/2003/11/zezunja

Omdat dat tien jaar geleden is, zal ik de komende maanden her­in­ne­rin­gen ophalen aan wat er volgde. Want dit weblog heeft mijn leven veranderd, zoveel is duidelijk, en ik wil erachter komen hoe dan precies.
Maar daar heb ik zondagen voor nodig. Veel zondagen.

8 reacties

  1. Het terug lezen van geschre­ven weblogs, geeft me vaak juist weer het gevoel terug wat ik toen had. Zonder de schrijf­sels, zou ik het me niet (zo goed) kunnen her­in­ne­ren.

    Ben erg benieuwd naar de verhalen …

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.