Columns

Dagboekje voor Nieuwe Feiten op Radio 1

Ik zat tussen de vuile was op het logeerbed onder de wasdraad net zo lang te wachten tot er even geen auto langskwam. Als het stil was klikte ik op de vuurrode record­knop van de VRT‐correspondentenapp. ‘Je mag alle ver­spre­kin­gen erin laten, gewoon een stukje opnieuw doen, dan knippen wij het er wel uit’, hadden ze gezegd. Maar dat was me een eer te na, dus nu kan ik de kleur van de record­knop dromen.
Mijn zus vond me te zwaar­moe­dig klinken. Ik snap dat. Ik raak hyper­zelf­be­wust van voorlezen, zeker van voorlezen voor Vlamingen. Elke harde G, Gooische R en Amster­dam­se Z‐die‐eigenlijk‐een‐S‐is zie ik van ver aankomen, en dan moet ik ‘m nog uit­spre­ken. Zwaar­moe­dig word ik daarvan. Kennelijk.
Maar behalve mijn zus was iedereen enthou­si­ast. De pre­sen­ta­tor, Lieven Van­den­hau­te, noemde me een twit­ter­fe­no­meen, maar dat is hem vergeven, want hij vroeg zich ook hardop af waarom er nog geen twaalf boeken van Maartje Luif in de boek­han­del staan. ‘En hij kan het weten, want hij is getrouwd met een schrijver’, dm’de een redacteur van het programma. Ik googelde, hij is getrouwd met Erwin Mortier. Toen viel ik in katzwijm.
Samen­vat­tend: ik ben een schrijver, en een zwaar­moe­di­ge voorlezer, en je kunt mijn dagboekje tot in de eeu­wig­heid beluis­te­ren op de website van Radio 1.

5 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.