Stukjes in het wild

Dus vrijdag trouwen we

Ooit flits­scheid­de ik. Dat wil zeggen dat je je huwelijk laat omzetten in een gere­gi­streerd part­ner­schap en dat je dat gere­gi­streerd part­ner­schap ontbindt. Het voordeel is dat je niet naar de rechtbank hoeft en dat je dus veel goedkoper en veel sneller kunt scheiden, het nadeel ontdekte ik in 2009 toen een Belgische ambtenaar zei: ‘Voor ons bent u niet gehuwd, maar ook niet ongehuwd.’ De con­ster­na­tie die toen ontstond, heb ik al eens uit­ge­breid beschre­ven.
Hoog tijd voor een nieuwe dimensie
Vrijdag de 13e
Nu ben ik defi­ni­tief bij­ge­lo­vig
En ineens was alles onbe­lang­rijk

Omdat alles destijds toch nog goed kwam, waren Wannes en ik de afgelopen vier jaar wettelijk samen­wo­nend en was Wannes mijn ‘mee­wer­ken­de echt­ge­noot’ totdat we elkaars aan­deel­hou­ders en vennoten werden. So far so good.
Nu willen we trouwen, natuur­lijk omdat we van elkaar houden, maar vooral omdat de 15 euro die het kost om te trouwen veel goedkoper is dan het tien­vou­di­ge dat een notaris vraagt als je een testament wilt laten opmaken.
We ver­wacht­ten geen problemen, want hee, we hadden de lij­dens­weg destijds doorstaan en alles was goed gekomen en mijn bur­ger­lij­ke stand was uit­ein­de­lijk toch vast­ge­steld en en en.
‘Goed, u wilt trouwen, dan bekijk ik even uw huidige bur­ger­lij­ke stand.’
Stilte.
‘Ik zie hier dat u in 2004 een gere­gi­streerd part­ner­schap hebt afge­slo­ten, in Diemen, in Nederland, met de heer Wannes Daemen …’
Ik viel hem in de rede door drie keer met mijn hoofd op tafel te bonken.
Stilte.
‘Ik leerde Wannes pas in 2005 kennen, Wannes en ik hebben een Belgisch samen­leef­con­tract en geen Neder­lands gere­gi­streerd part­ner­schap en ik KAN GEWOON NIET GELOVEN DAT DIT IN JULLIE COMPUTER STAAT!’
Stilte.
‘Waarom ben ik die hele heisa destijds door­ge­gaan, als jullie, met al die apos­til­les, officiële docu­men­ten, recht­bank­be­zoek­jes en aktes van dit en dat en zus en zo nog steeds gewoon maar een verhaal verzinnen!’ Ik trok de ambtenaar nog net niet over het loket.
Stilte.
‘Oké, ik ga ervanuit dat we hier een fout hebben gemaakt, laten we dit even vergeten, dan leg ik u uit hoe u kunt trouwen.’
Ik hapte naar adem, hield mijn mond en luisterde.
‘Wat u nodig heeft, is een geboor­te­ak­te en een ver­kla­ring van gewoon­te­recht van de Neder­land­se ambassade, als u die meebrengt, kunt u terug­ko­men en in onder­trouw gaan, op dat moment regelen we de rest. Ik zal in de tus­sen­tijd de fout recht­zet­ten.’
Omdat ik te ver­bijs­terd was voor argwaan, liet ik me door Wannes mee naar buiten trekken. ‘God­ver­dom­me’, zei ik, terwijl ik theatraal mijn handen ten hemel hief.

‘s Avonds stond de ambtenaar op mijn voicemail. ‘Mevrouw Luif, het is geregeld hoor. Het was inderdaad onze fout en het is recht­ge­zet. Uw bur­ger­lij­ke stand is nu als volgt: in 2009 heeft u in de stad Leuven een samen­leef­con­tract afge­slo­ten met de heer Wannes Daemen, dat betekent dat u kunt trouwen. U moet alleen wel opnieuw uw huwe­lijks­ak­te van uw vorige huwelijk, de akte van omzetting naar een gere­gi­streerd part­ner­schap en de akte van ont­bin­ding van het gere­gi­streerd part­ner­schap, een geboor­te­ak­te en een gewoon­te­recht­ver­kla­ring meenemen.’
Stilte.
Ik bonkte nog maar eens drie keer mijn hoofd op tafel, zei nog eens god­ver­dom­me, en jere­mi­eer­de tegen Wannes dat ik die kut­do­cu­men­ten waar­schijn­lijk vorige keer allemaal al had afgegeven en dat ik nu WEER naar de rechtbank in Amsterdam moest en dat er echt alleen inca­pa­be­le idioten bij de stad Leuven werken, maar dat ik god­ver­dom­me wel van hem hield.

Destijds hadden ze overal officiële, originele docu­men­ten van nodig, met apos­til­les, op hand­ge­schept papier en weet ik veel aan welke eisen het allemaal moest voldoen, maar wonder boven wonder zaten al die officiële, in 2009 zo zwaar bevochten flits­schei­dings­do­cu­men­ten, met apos­til­les en al, nog in mijn ordners; ze zullen wel kopietjes getrokken hebben. Dus ik deed een hal­le­lu­ja­dans­je, stopte alles in een mapje, reed naar de Neder­land­se ambassade voor de gewoon­te­recht­ver­kla­ring, bestelde een geboor­te­ak­te bij de gemeente Amsterdam (per e‐mail te bestellen: helden zijn het) en gooide de hele stapel op 9 augustus op het bureau van de ambtenaar. En wat denk je: het was gewoon in orde! On‐ge‐loof‐lijk.
Dus vrijdag trouwen we.

15 reacties

  • Josefini

    Wat een paarse kro­ko­dil­len daar. Lijkt Nederland wel. Ik hoop van harte dat alles vloeiend verloopt aan­staan­de vrijdag. Heel veel geluk (al hebben jullie dat al, dat boter­brief­je verandert daar niks aan) samen.

  • Patchwork

    Kreun, wat een verhaal!!! Ga je nu een kluis huren voor je akte­ver­za­me­ling?
    Fijne dag vrijdag!

  • CiNNeR

    Heb alle stukjes terug gelezen en mijn hemel wat is dat een misere zeg. Maar het is gelukt en ook deze keer. Alvast heel erg gefe­li­ci­teerd en een hele leuke dag gewenst vrijdag!!

  • Irene

    Praat me niet van apos­til­les. Daar kan ik mijn eigen hor­ror­ver­ha­len over vertellen.
    Alvast heel veel geluk­ge­wenst voor de rest van jullie leven, dat komt wel goed.

  • Caro

    Ik ben blij dat ik niet weet wat apos­til­les zijn en hoop het nog lang zo te houden. Alvast veel geluk­wen­sen voor morgen. Het wordt een stralende dag.

  • Aagje

    Ik hield me al klaar om je nog eens te zeggen dat Wannes het wel allemaal waard is, die Belgische bureau­cra­tie, maar wat ben ik blij dat jullie morgen gewoon gaan trouwen! Moet er nog rijst zijn?

  • Christa

    “I hold this to be the highest task of a bond between two people: that each should stand guard over the solitude of the other.” ― Rainer Maria Rilke, Letters to a Young Poet

    Gefe­li­ci­teerd!

  • bliss

    cool.

    en ze leefden nog lang en gelukkig :)

    veel mooier wordt het niet. behalve dan dat liefde natuur­lijk niet in trouwen an sich zit, maar in alles wat je daarvoor glim­la­chend in je hart hebt gesloten en schoor­voe­tend hebt geac­cep­teerd.

    nou ja al het beste wens ik jullie toe.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.