Het zware gevoel een slecht mens te zijn

‘Haha’, zegt Wannes, ‘er lag vogelpoep op de stoel in de slaap­ka­mer.’
‘Haha’, zeg ik. ‘Dus er is een vogel binnen geweest?’
‘Ja, haha.’
‘Haha.’

Een dag ver­strijkt.

‘What the FUCK?!’ Wannes staat verstijfd aan het voe­ten­eind van het bed.
Een dikke duif, een berg veertjes en vier dikke witte vogel­vlaai­en, met elkaar verbonden door een kunstig spoor van dui­ven­poot­jes. De duif zit rechtop, draait zijn nek opzij en richt één oog op ons.
‘What the fuck’, zegt Wannes nog eens.
We kijken elkaar aan.
‘Jezus’, zeg ik.
‘Ja’, zegt Wannes.
‘Hoe krijgen we die weg?’
‘Vangen’, zegt Wannes.
Ik reik hem een och­tend­jas aan.
Wannes haalt drie keer diep adem. ‘Goed.’ Hij stapt op de duif af, pakt hem op, loopt naar het raam en gooit het beest vre­des­duifs­ge­wijs in de lucht.

Pok.

Onder de schoor­steen ligt de duif, op het hellinkje van het dak, meer dan een armlengte verderop. Ik staar, doe een schiet­ge­bed­je voor wat geflapper en ga op de rand van het bed zitten. ‘Kut.’
Wannes kijkt naar het kunstwerk van veertjes en witte voet­stap­pen op de grond.
‘Een teiltje’, zeg ik.
‘Ja’, zegt Wannes.
Samen halen we een teiltje, we boenen, zwijgend.

Hij spoelt de dweilen uit, ik vraag me hardop af of een die­ren­am­bu­lan­ce bellen over­dre­ven is.
‘Ik weet niet of we die wel hebben in België’, zegt Wannes.

Ik kijk naar het open raam. Ander­hal­ve meter van de ven­ster­bank, op een hellinkje, sterft een duif.

In bed google ik Die­ren­am­bu­lan­ce België. Welke site in de buurt van Leuven ziet er pro­fes­si­o­neel uit? Zo pro­fes­si­o­neel dat je ze om een uur ‘s nachts uit hun bed kunt bellen voor een kwijnende duif?
Geen.

Ik mijd met mijn ogen het raam en stel me voor dat ik een grijphand heb, zo eentje waarmee straat­ve­gers snoep­pa­pier­tjes oppakken, met een vleugje Wallace en Grommit. Maar dan zit ik nog steeds met een stervende duif. Zou ik hem de hersens inslaan? Of een kartonnen doos en een hand­doek­je pakken en laf afwachten? Gelukkig heb ik geen grijphand.

Wannes doet het licht uit. Hij kan vergeten, het hellinkje uit zijn hoofd zetten. Dieren gaan nu eenmaal dood. In het donker wordt de afstand van mijn bed tot de duif steeds kleiner. Twee stappen tot het raam, iets meer dan een armlengte tot de duif. Ik staar naar het nacht­licht en spits mijn oren. Niets. Schuld­ge­voel nestelt zich onder het dekbed. De dood is te dichtbij om nog rustig te slapen.

De volgende ochtend sla ik mijn ogen neer als ik omhoog kom. De ven­ster­bank, ruim een armlengte, ik wil het niet weten. Ik ga naar de wc, zet koffie, vergeet. Struis­vo­gel.

Wannes komt de trap af. ‘Hij is weg. De duif. Weg.’
De schoor­steen op mijn netvlies, het hellinkje: leeg.
Ik adem uit.
Met het sierlijke geflapper van de vre­des­duif voor mijn gees­tes­oog verdwijnt het zware gevoel een slecht mens te zijn.

8 reacties

  1. Janneke Luif

    Ik ben blij dat jouw laatste gedachten voor het slapen gaan geen directe gevolgen hebben voor het verloop van de nacht. Ik bedoel, je was heel wat van plan en bent in staat om ‘s nachts veel in praktijk te brengen.

  2. Janneke Luif

    Ik ben blij dat jouw laatste gedachten voor het slapen gaan geen directe gevolgen hebben voor het verloop van de nacht. Ik bedoel, je zou hem bijna willen pakken en bent in staat ‘s nachts van alles in praktijk te brengen ;-)

  3. Janneke Luif

    Ik ben blij dat jouw laatste gedachten voor het sla­pen­gaan geen invloed hebben op het verloop van de nacht. Ik bedoel, je wilde hem het liefst pakken en bent in staat ‘s nachts van alles in praktijk te brengen.

  4. Janneke Luif

    Right, ik heb twee keer gedacht dat ik de reactie niet had geplaatst. Excuses voor deze site­ver­vui­ling. Kan de redactie reacties ver­wij­de­ren? Doe dan maar 1 en 3 weg of 1 en 2 ;-)

  5. Om even mijn brute afwijzing van nrs 2 en 3 te verklaren: de vaagheid van “je was heel wat van plan”, in nr 1, had iets sinisters en mys­te­ri­eus tegelijk. Je zag bijna een Zezunja in superhero‐costuum voor je, vliegend over de daken om de duif te redden. Of Mission Impossible‐achtig, met touwen en kettingen, bengelend vanaf een helicop­ter die Wannes dan natuur­lijk zou besturen.

    Met betrek­king tot de duif, en on topic: op FB zei iemand dat duiven gewoon ratten zijn. Maar ik zie zomaar gebeuren dat jij er ‘zo eentje’ bent die een zwerfrat over zijn bolletje aait, en een blokje kaas geeft omdat hij zo’n zwaar zwervend leven heeft. Dus dat is geen gerust­stel­ling.
    Mogelijk dat het in dat geval een troost is, dat het volgens mij niet normaal is dat een duif een woning bin­nen­wan­delt om daar zijn behoefte te doen. Of om ver­vol­gens door die behoefte heen te banjeren. En dat het ook niet normaal is dat een duif naar beneden stort als hij wordt gevre­des­duifd.
    Dus er is een redelijke kans dat hij al ziek was, en in de wilde natuur toch niet lang meer te leven had.
    Dan heeft hij bij jullie tenminste nog een best wel chique laatste onder­ko­men gevonden.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.