Morgen moet ik niet vergeten te ademen

‘Mevrouw, u moet wel ademen.’
Ik kijk om me heen. Een ope­ra­tie­ka­mer, mond­kap­jes, groene lakentjes, een piepend apparaat. Ademen, o ja, deed ik dat dan niet? Ik haal adem.
‘Mevrouw, u vergeet steeds te ademen.’
Mijn koude voeten liggen in de verte naast de man in het groene pak. Ademen? Dat had ik toch net gedaan? En trouwens, dat gaat toch vanzelf?
Iemand tikt tegen mijn wang. ‘U moet wel ver­der­gaan met ademen.’
Ja, van­zelf­spre­kend, denk ik, geen twijfel mogelijk, ademen, uiteraard.
‘Ademen, mevrouw, niet stoppen.’
Nee, nee, natuur­lijk stop ik niet.
‘Mevrouw, u bent weer gestopt met ademen.’
Verdomme, ja, Jezus, ik doe mijn best, geloof ik, denk ik.
‘Mevrouw, u moet écht blijven ademen.
Ik knik. Dat heb ik toch net gedaan?
‘U vergeet weer te ademen.’
Alweer?
‘Mevrouw?’
‘Ja.’
‘Ademen.’
‘Oké.’
Weer tikt iemand tegen mijn wang. Laat ze daarmee ophouden, dat getik steeds.
‘Mevrouw, u moet écht ademen.’
Morgen krijg ik ‘bewuste sedatie’. Dat betekent dat je in een halfslaap wordt gebracht, maar wel bewust meemaakt wat er gebeurt, je kunt zelfs nog reageren op vragen of verzoeken, alleen je zou het in theorie achteraf niet meer kunnen naver­tel­len. In theorie, zeg ik, want van de vorige keer weet ik nog exact wat er gebeurde. Toen ze me naar de ver­koe­ver­ka­mer brachten en me alleen wilden laten, raakte ik in paniek. ‘Maar wie gaat me dan vertellen dat ik moet blijven ademen?’ Meewarig keek de ver­pleeg­ster mij aan. ‘Ademen gaat nu gewoon weer vanzelf.’ Zelden heb ik iemand meer gewan­trouwd.

10 reacties

  1. Ik kreeg bewuste sedatie, tijdens een fijn invasief onder­zoek­je, twee jaar geleden.
    Ineens kreeg ik een idee van hoe daterape moet zijn.
    (Nooit meer, wat mij betreft, wil ik maar zeggen. Ik was er, en ik was er niet. Er gebeurden dingen met me die ik niet wou, en ik kon niets onder­ne­men. Pure nacht­mer­rie).

    Hm.
    Niet zo bemoe­di­gend, bedenk ik me nu.

    He, succes zeg!
    Gaat vast helemaal goedkomen!!

    (…)

    (Ik denk aan je, en duim. En wens je sterkte. Is wat ik eigenlijk wil zeggen)

  2. Dank je, pr’muts. En Puck: ik vond het heel dubbel. Ik vond het vrij eng, omdat je even­wichts­or­gaan er schijn­baar mee op houdt. Ik had terwijl ik plat lag het gevoel dat ik elk moment kon omvallen. Ander­zijds hou ik best van drugs en ver­do­ven­de middelen, dus tege­lij­ker­tijd had het ook wel iets leuks. Alleen die lol was er een beetje af toen ik een schuld­ge­voel kreeg, omdat ik kennelijk niet ademde (ik wist van niks).

  3. Schoenmaatje 41

    Blijven ademen voor jou en blijven aan­prik­ken voor het art­sen­team. Is een onwe­zen­lij­ke ervaring heel dat IVF‐gedoe. Maar het is de opvlie­gers, hor­mo­menstui­ter­bal­mo­men­ten, zeur­de­ri­ge buik­pij­nen en bange momenten meer dan waard. Het komt allemaal goed. Zeker weten. #erva­rings­des­kun­di­ge

  4. @Zezunja: gewoon terug­spe­len, dat schuld­ge­voel. Heel beschul­di­gend zeggen dat *zij* mooi wel degene zijn geweest die jou een adem­ver­ge­tend spulletje hebben gegeven. En dan ook nog eens je fijne dopetrip afpakken. Zijn ze nou helemaal belazerd!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.