Stukjes in het wild

Rail Pass Blues

Ik gniffelde toen ik hem voor het eerst zag, de rail pass. Een heel groot stuk karton waar Belgen hun treinreis op kribbelen om voor iets meer dan zeven euro een enkele reis naar waar dan ook in België te mogen onder­ne­men.
De eerste keer dat ik zelf een rail pass gebruikte, was ik zenuw­ach­tig. Er staat namelijk op dat je geen fouten mag maken, niks mag doorhalen, dat er van alles verboden, uit­ge­zon­derd of ongeldig is, én, waar ik het meest nerveus van werd, dat je alleen onuit­wis­ba­re inkt mag gebruiken. Ooit had ik zo’n cor­rec­ties­tift (in Vlaan­de­ren noemen ze dat een, halleluja, ‘tin­ten­kil­ler’) maar die werkte alleen bij vul­pen­inkt. Nimmer heb ik mij afge­vraagd of de inkt in fine­li­ners, rol­ler­ball­pen­nen, top­wri­ters en zulks uit­wis­baar is. Tot ik daar zat, in de trein, zonder kaartje, met een rail pass en een fineliner en geen idee of die com­bi­na­tie mij een rechts­gel­dig ver­voers­be­wijs zou opleveren.

Sinds die eerste keer heb ik al tien­tal­len rail passes versleten en dat ging niet altijd goed. Zo herinner ik me een ochtend met een serieuze kater, toen ik zoveel fouten maakte dat de enkele reis mij 21 in plaats van 7 euro kostte, omdat ik uit­ein­de­lijk drie regels nodig had om dag, datum en bestem­ming correct op te schrijven. Of die keer dat ik de hele trein door liep en werkelijk niemand een pen op zak had, behalve de con­duc­teur. Een andere keer was er een con­duc­teur die mij na het instappen zag schrijven. ‘Ge hadt die al op het perron moeten invullen!’ snauwde hij. Ik sidderde en beefde, maar wonder boven wonder wachtte hij tot ik uit­ge­schre­ven was en zette toen zijn kniptang in mijn hand­schrift. De reis erna vulde ik gedwee mijn rail pass in op mijn knie op het perron. Tien minuten later floepte er in het rood ‘trein afge­schaft’ op het infor­ma­tie­scherm, mijn ver­ga­de­ring in Den Haag zou ik door het missen van aan­slui­tin­gen nooit meer halen. Met 21 letters en 8 cijfers ter waarde van zeven euro in mijn zak liep ik weer naar huis. Sindsdien vul ik mijn rail pass weer in de trein in en ben ik nog nerveuzer.

Deze maand gebeurde mij wat me al tien­tal­len keren is gebeurd: ik was vergeten mijn rail pass in te vullen. Soms kom ik iemand tegen waardoor ik het vergeet, soms ben ik zo opgelucht dat ik een zitplaats vind dat ik het vergeet, soms ben ik te moe als ik eenmaal zit nog om aan mijn plichten te denken en soms ben ik gewoon wie ik ben: een dromer.
Dit keer was ik die dromer. Ik zag de con­duc­teur bin­nen­ko­men, mijn adem stokte, ik graaide in mijn tas naar een pen en vond alleen pennen die ik ervan verdenk uit­wis­baar te zijn, ik kneep mijn ogen dicht in de hoop dat de datum me te binnen zou schieten, begon toen maar, zonder sjoege, met verdachte inkt, kwam bij E in WOENSDAG en zag in mijn ooghoek dat de con­duc­teur al naast mij stond te fronsen. Ik was reddeloos verloren, geen datum, geen bestem­ming, alleen WO. Ik stak mijn ietwat naïeve riedel af van vergeten, blij dat ik de trein had gehaald, neer­ge­ploft en sorry. Hij stak zijn ietwat naïeve riedel af van voor deze ene keer, volgende keer beter opletten en schrijf nu maar vlug door. Ik schreef, gaf hem het kaartje en hij deed iets wat ik niet ver­wacht­te. Hij schreef een v’tje bij mijn regel van deze reis. ‘Dan weet de volgende dat ge gewaar­schuwd zijt.’ Ik knikte, slikte en zat de rest van de maand met nog meer stress in de trein.

Tot afgelopen woensdag. Moe was ik, verkouden, hoofdpijn. Ik liet me vallen in een vrijwel leeg treinstel en probeerde mijn ogen open te houden om te voorkomen dat ik aan de kust wakker zou worden. Het lukte en ik was trots dat het lukte. Tot de con­duc­teur bin­nen­kwam. Shit. Rail pass. De rits van mijn por­te­mon­nee bleef steken. De rail pass was vol, andere rail pass, ik vond alleen een pen met groene inkt, shit, datum, shits­hits­hit. Naast me stond de con­duc­teur.
‘Ik was het vergeten’, zei ik.
‘Dat gebeurt ons allemaal wel eens’, zei hij.
‘Ik ben gedach­te­loos de trein ingestapt’, zei ik.
‘Ge hebt een schoon geweten’, zei hij.

Nu kan ik de rail pass voor altijd aan.

9 reacties

  • Elias M

    Prachtig verhaal, en heel her­ken­baar. Toen ik zelf nog de trein nam is me dat ook vaak overkomen. Opmer­ke­lijk: als ik alleen was en mijn rail pass in wis­se­len­de mate van opzet­te­lijk­heid vergat in te vullen, kwam me dat bijna altijd op een boete te staan. Als ik (man) vergezeld was door een niet onaan­trek­ke­lij­ke jongedame, gebeurde dat let­ter­lijk nooit.

  • maartje

    Dank je wel! Ik moet inderdaad toegeven dat ik als vrouw bijna altijd overal doorheen zwijn. Wat een wereld.

  • Frank Hoelen

    ik neem dankzij mensen zoals jij terug de tijd om te lezen, echt te lezen, koop bij deze met plezier een ‘lees rail pass’ bij je, ben ik verzekerd van een won­der­mooie woor­den­reis..

  • Tine

    Bij mij speelt zich elke keer opnieuw het volgende scenario af:

    1. Ik vul bij het instappen op de heenreis mooi en correct mijn railpass in. Hoera!
    2. Ik doe wat ik moet doen op mijn bestem­ming en begeef mij terug naar het station.
    3. Ik stap de trein op en begin mijn railpass in te vullen, kijkend naar de vorige regel omdat ik te lui ben om te bedenken welke dag het vandaag ook weer is.
    4. Twee letters ver in het ‘van’-vakje besef ik dat ik het verkeerde station aan het invullen ben… *facepalm*

    Onlangs eens gevraagd aan de con­duc­teur wat ik dan moet doen. Gewoon 2x hetzelfde station invullen. Dat is blijkbaar ‘geldiger’ dan de eerste twee letter schrappen.

  • maartje

    Dank je wel, Frank.
    Tine, ik vul zelfs soms per ongeluk hun voor­beeld­re­gel in. Die regel die boven de rijtjes gedrukt staat.

  • elise

    Heerlijk verhaal, ook omdat het zo her­ken­baar is! Ik zit nu in de fase dat ik meestal de mevrouw ben die aan de dromer de o zo nodige pen verschaft.

  • Lieke

    Prachtig geschre­ven en heel her­ken­baar. Nu baal ik er een beetje van dat ik deze blog nooit geschre­ven heb.
    Ik ben er afgelopen dinsdag nog mee weg gekomen dat ik gedach­te­loos de regel erboven over­schreef op de Railpass, voordat ik bedacht dat ik inmiddels in de omge­keer­de richting reisde.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.