Voor zo lang het duurt

Kro­mo­wid­jo­jo noem ik ze, de afge­zan­ten van Wannes die gisteren zeven eitjes tikten. Zeven. Zoveel hadden we er nog niet gehad. Puur the­o­re­tisch hebben Wannes en ik al elf kindjes in elkaar gedraaid. Zonder armpjes, zonder beentjes, en zonder al het andere dat kinderen zo foto­ge­niek maakt, maar toch: elf kleine Maartjes en Wannesen, van wie tot op heden vier de geest gaven, in mij of in het koude rea­geer­buis­glas, en van wie zeven zich nog mogen bewijzen. Donderdag, half drie stipt. En misschien later nog, vanuit de vriezer.
Tot nu toe was mijn PR hierover van het rommelige soort. Ik stelde jullie op mijn ver­jaar­dag op de hoogte van het cadeau: vier begin­nen­de kindjes in een glazen schaaltje. Maar daarna was het stil. Eerst was daar het nie­mands­land van wachten, een periode waarin ik jullie nauwgezet op de hoogte had kunnen houden van de regelmaat waarmee ik in mijn borsten kneep, maar dat niet deed. Daarna was er de inst­agram­fo­to van twee Duvels, een voor mij en een voor Wannes. Ik vond dat ik het daarmee wel gezegd had en velen van jullie vonden dat met mij (bedankt daarvoor). Maar een deel van jullie liet weten nog vol spanning te wachten, kortom: de PR‐afdeling verdient een preek.
Maar nu zijn jullie weer bij. Poging drie doet van scheeps­recht, voor zo lang het duurt. Of ik jullie daad­wer­ke­lijk op de hoogte zal houden van de regelmaat waarmee ik de komende weken in mijn borsten knijp, is nog even afwachten, maar ik zal jullie hoe dan ook iets meer vertellen. Over het fabriekje waarin wij nu al drie keer een maand mee­draai­den, het von­de­lin­gen­luiks­ke waaruit men, ingepakt in mond­kap­jes en hand­schoen­tjes, het grut tevoor­schijn tovert, en de vreugde waarmee men op het echo­scherm twee zwarte bollekes aanwijst: kijk! Misschien moet ik met de billen bloot en vertellen dat de Duvel van 16 mei me in het geheel niet smaakt, maar dan bent u in elk geval nu al gewaar­schuwd.

15 reacties

  1. Anoniem

    Het staat al sinds 1980 in de grondwet dat er op 16 mei alleen maar leuke dingen gebeuren, dat weet ik uit onder­vin­ding en dat is gewoon zo. Ik zie dan ook geen enkele reden waarom jullie niet onder de grondwet zouden vallen. Neh.

  2. Veerle

    Maartje,
    Pfff. Hopelijk voelen je borsten hard aan. Succes ermee. Ik ken een dokter die echt goed is in die dingen, alleen weet ik niet waar ze nu zit. Het was mij eerste betalende klant! Veerle

  3. Caro

    Ik duim keihard dat de samen­smel­ting van Maartje en Wannes deze keer wel armpjes en beentjes, vin­ger­tjes en teentjes krijgt. En dat er op 16 mei geklonken mag worden met niet‐alcoholische bubbels.

  4. Anoniem

    Zes jaar lees ik je blog. Een enkele keer reageerde ik, làng geleden. En ik wou het graag, de vorige keren: bij het glazen schaaltje, de duvel, ook bij de kater zonder kiezen (hield mijn kater dicht vast)… en nu.
    Maar hoe? Ik wens het, hoop het, gun het jullie en het kleine leven. Heel van harte.

  5. Ik duim met je mee! Maar laat je niet afleiden door je borsten: die deden bij mij zo vroeg nog niet mee hoor. Niets, eigenlijk, dat kwam pas na vijf‐zes weken… Maar ik ken het zo goed: elk klein minide­tail dat verandert aan je lichaam doet je hart een spron­ge­tje maken: “zou het”? Man man man ik duim zoooo hard voor jullie!

  6. S

    Bij mij is de laatste poging 10 jaar geleden. Niet gelukt, toch erg gelukkig met het leven dat ik heb. Wanhoop niet, het komt goed. Linksom of rechtsom! Geluk zit niet in een kind, alleen is dat soms lastig beseffen als je er middenin zit.

  7. Dank voor jullie reactie!
    Ook nu ik er middenin zit ben ik nog in staat om te beseffen dat geluk niet in een kind zit (en dat niet alle vrouwen pijn aan hun borsten krijgen).

  8. Swan

    Ik hoop het zo voor je! En ook ik probeer te beseffen dat het geluk niet in een kind zit. Dat lukt de ene dag beter dan de ander… maar misschien zit het er in voor ons. Ik duim me de Duvel in ieder geval!

  9. gewebkijk

    tja, als je tegen­woor­dig nog steeds hard­nek­kig volhoudt geen feest­boek­ac­count te willen dan loop je ook wel eens belang­rij­ke infor­ma­tie mis.
    (blijkt)
    maar ik kan gelukkig dus gewoon hier weer met jullie mee leven.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.