Zonder met

Belangrijk is het niet. O nee, het is zelfs onbelangrijk in het licht der dingen. Maar het ongemak is hardnekkig. ‘Met’ zeggen in een intercom. Ik word zelfs ongemakkelijk als ik het anderen zie doen. Op tv of zo. Dan denk ik: neeeee. Als ik het zelf doe, wil ik eigenlijk opnieuw. Aah? Mag het even over? Het is iets wat niemand me geleerd heeft. Ik denk dat het nog niet bestond toen ik klein was. Ja, bij een paar flats, maar wij kenden bijna niemand die in een flat woonde. Later had ik er zelf een, zo’n intercom. Dan hoorde ik het anderen doen, krakend, door mijn speakertje. En dan dacht ik: neeeee.
Ik denk dat jullie het ook doen. Met met. Terwijl die ‘met’ eraf moet. Die ‘met’ maakt het een telefoongesprek, en dat is het niet. Het is een intercom. Je wilt niet zeggen: ‘Je spreekt MET’, je wilt zeggen ‘IK BEN ER’. En toch zeg je ‘met’. ‘Met Maartje.’
Gisteren zag ik Tanja Jess het doen. ‘Met Tanja.’
Neeeee, dacht ik. Neeeee.
Je moet gewoon je naam blaffen.
‘Hallooo?’
‘MAARTJE’
‘Ok.´ Bzzz.
En dan gaat de deur open. Zonder met.