Zonder met

Belang­rijk is het niet. O nee, het is zelfs onbe­lang­rijk in het licht der dingen. Maar het ongemak is hard­nek­kig. ‘Met’ zeggen in een intercom. Ik word zelfs onge­mak­ke­lijk als ik het anderen zie doen. Op tv of zo. Dan denk ik: neeeee. Als ik het zelf doe, wil ik eigenlijk opnieuw. Aah? Mag het even over? Het is iets wat niemand me geleerd heeft. Ik denk dat het nog niet bestond toen ik klein was. Ja, bij een paar flats, maar wij kenden bijna niemand die in een flat woonde. Later had ik er zelf een, zo’n intercom. Dan hoorde ik het anderen doen, krakend, door mijn spea­ker­tje. En dan dacht ik: neeeee.
Ik denk dat jullie het ook doen. Met met. Terwijl die ‘met’ eraf moet. Die ‘met’ maakt het een tele­foon­ge­sprek, en dat is het niet. Het is een intercom. Je wilt niet zeggen: ‘Je spreekt MET’, je wilt zeggen ‘IK BEN ER’. En toch zeg je ‘met’. ‘Met Maartje.’
Gisteren zag ik Tanja Jess het doen. ‘Met Tanja.’
Neeeee, dacht ik. Neeeee.
Je moet gewoon je naam blaffen.
‘Hallooo?’
‘MAARTJE’
‘Ok.´ Bzzz.
En dan gaat de deur open. Zonder met.

13 reacties

  1. Als het ‘met’ al hal­ver­we­ge je mond is kan je het nog een beetje ombouwen. Weg­mof­fe­len, en verpakken in een inge­klon­ken ‘het is’.
    ‘Tis Puck!’ – en dan heb je dat hard­nek­ki­ge, bijna dwang­ma­ti­ge voor­voeg­sel toch nog kunnen gebruiken.
    In praktijk is het dan vaak een Mè-t-is Puck, maar dan kan je in elk geval de schijn ophouden.
    ‘Met’? Nee hoor, ik zei geen ‘Met’. Dat was inter­com­ruis. Ik zei ‘Het is’.
    Ook bizar, om te zeggen, maar het is tenminste iets logischer dan ‘met’.

  2. ‘Het is’ is inderdaad ook raar, ‘ik ben’ voelt ook heel gek, en toch vind ik ‘met’ echt heel infantiel. Een beetje zoals mijn vader, die aanhef en groet gebruikt in reacties onder mijn weblog. Een teken dat je het medium echt helemaal niet hebt begrepen.

  3. Diana

    Nog zo’n ongemak: “Met Diana” zeggen als die ander op zijn mobiel al ziet dat jij het bent die hem belt. “Ja, dat zie ik.” Maar ja, de opnemende partij zegt ook zijn naam terwijl je wel weet wie je gebeld hebt, toch? Mijn man en zijn zussen zeggen steevast “Heeee!” als ze elkaar bellen. Ongeacht of ze bellen of opnemen. Het went, maar het blijft toch ook een beetje in de lucht zweven.
    Maar goed, je had het dus over intercoms :-)

  4. ik zeg meestal: ben­ne­kik­ket! (ik ben het!). Maar terwijl ik dat zeg, weet ik al dat dat eigenlijk ook niet klopt. Want dan ga je er van uit dat de ander weet wie er komt. Ik denk dat het nog stamt uit mijn jeugd­ja­ren. We moesten bellen aan de voordeur. En zo lieten we onze stem horen en dat was genoeg…

  5. patchwork

    Toch snappen inter­co­mei­ge­na­ren het principe soms ook niet, want ik krijg wel eens: ´Die woont hier niet!´als ik gewoon mijn naam roep. Tijd voor itempje ´Hoe heurt ´t eigenlijk?´?

  6. ivar

    Ik noem vaak zomaar een naam als ik opneem bij­voor­beeld ver­dach­ten uit het bouw­frau­de­schan­daal, waar er velen van zijn. Maakt de opbeller niets uit.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.