Dinsdag 14 januari 2014

Dit is het zevende en laatste foto­ver­slag in navolging van Martine.
Dit deed ik eer­gis­te­ren.
Hieronder zie je wat ik gisteren deed.


Choco krijgt eten en drinken.


Martines woord ‘plog’® is ontdekt door iemand die het heeft over een ‘plog­mar­ke­ting­stra­te­gie’.


Ik schreef weer een factuur.


Ik maakte een taal­jaar­a­gen­da. Ik denk altijd: dat doe ik even. Maar daar kruipt verdomd veel tijd in.


Ik ging na wat er dit jaar honderd jaar geleden gebeurde. Het was uiteraard al WOI wat de klok sloeg.


De taal­jaar­a­gen­da was bijna compleet, maar het mag gelukkig een work in progress blijven.


In bad.


Als ik de deur uitga, check ik vaak hoe mijn haar zit door mijn silhouet te bestu­de­ren. Deze keer werd ik niet veel wijzer.


Als ik buiten kom, kijk ik altijd even hoe de kerk erbij staat. Wazig, dus.


De maan vertelde een verhaal.


Toen we thuis­kwa­men, vielen we in het reality‐programma De School. Het is opgenomen op de school van mijn ex‐stiefkinderen. Ik ken de ach­ter­na­men van die leraren.


We lieten een köf­te­scho­tel brengen en keken naar Van de straat. De psy­cho­loog, Kas, en zijn sport‐sidekick zaten bij mij op de mid­del­ba­re school. Bijna iedereen die van het Mon­tes­so­ri Lyceum komt, kan goed lullen.


Als je lang lesgeeft in de jour­na­lis­tiek, zijn de mensen op tv steeds vaker oud‐studenten. Doorgaans ben ik dan een beetje trots. Nu was er een oud‐student van mijn ex‐man op tv. Zelfs dat maakte mij trots. Trots works in mys­te­rious ways.


Choco’s normale blik.


Ik koop deze notenmix om de grote, pikante Japanse dingen die erin zitten, de rest van de mix is vies. Ik hou niet van Japanse zoutjes, maar wel van van die grote. Tot nu toe dacht ik altijd dat Wannes ze er allemaal uitvrat, maar hij zegt dat hij ze niet lust, dus hij was het niet. Gisteren gingen we eens tellen.


Twee! Er zaten maar liefst twee grote Japanse zoutjes in. Op het etiket staan er al twee op twee vierkante cen­ti­me­ter. We worden in het ootje genomen.


Naar bed. Langs het raam, met de maan, die een verhaal vertelde.

5 reacties

  1. SFY

    Even een banale reactie: van waar kwam de köf­te­scho­tel, en deugde die een beetje? (Ik heb er gisteren een vrij teleur­stel­len­de laten bezorgen en ben er nog steeds een beetje droevig om, vandaar.)

  2. maartje

    Ik vind dat boven het banale uit­stij­gen, ik ben namelijk ook altijd dwalende.
    Deze was van Pizza Kebab 2000, die is anderhalf jaar lang heel goed geweest, omdat het de enige was die het gehakt niet in de frituur flikkerde. Ze legden ze echt nog op een plaat. Het duurde ook altijd gerust­stel­lend lang. Maar sinds kort bezorgen ze heel snel, en jawel: fri­teu­sesmaak, en helemaal door­bak­ken. Ik hoop dat er gewoon even een broer invalt of zo, die het niet helemaal snapt, maar ik vrees dat het gedaan is met het goede adres. De frieten en de sla zijn wel nog steeds heel goed (vers). Ik hou je op de hoogte.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.