Donderdag 9 januari 2014

Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een fotoverslag.
Dit deed ik woensdag.
Hieronder zie je wat ik gisteren deed.


Ik begon de dag met een kopje koffie en een gesprek op Twitter over het verkeerd gebruik van het woord ‘ironisch’.


Omdat mijn iPhone binnen niet zulke mooie foto’s maakt, en ik de komende week veel binnen zal zitten, schakel ik over op mijn oude cameraatje. Liggende foto’s zijn ook fijner in dit soort verslagjes.


Al bij het wakker worden had ik het concentratieniveau van een Jack Russell. Dat ging de hele dag niet meer over. Gelukkig begon Wannes een parodie op een facebookmeme. Ik zei dat ik niet meedeed, omdat ik te lui was om een paperclip te zoeken. Hij kwam er prompt een brengen.


Ik beeldde er in opdracht van hem een horrelvoet mee uit.


De kerstboom staat er nog steeds. Pas op 16 januari komt de gemeente kerstbomen ophalen. Eerder mag je ze niet buitenzetten.


Ze zeggen dat het winter wordt, dus was ik wollen truien. Maar doordat ik deze foto maakte, vergat ik op start te drukken. Toen ik de was wilde ophangen, bleek die niet gedaan.


‘Ik wil er wel véél op’, zei ik tegen Wannes toen hij een boterhammetje smeerde.


Choco verkeert regelmatig in de illusie dat ze alles lust. Ze lust vrijwel niks. Hier wil ze ook een boterham met appelstroop.


Ik zat alleen maar afleiding te zoeken. Wannes werkte wel netjes door. Dus ging ik hem maar even fotograferen. Hij werkt in het kantoor, ik zit tegenwoordig vaker aan de keukentafel.


Ah, weer afleiding gevonden: de diaprojector die ik met kerst van Wannes kreeg op de foto zetten. En een euromunt zoeken om de schaal aan te geven. De dia’s zitten in een viewmasterachtig schijfje.


Een foto nemen van een geprojecteerde dia blijkt zo gemakkelijk nog niet. Hier lijkt het plaatje heel overbelicht, maar die dia’s zijn hartstikke helder als je goed scherp stelt. Je kunt overal op projecteren, ook op de binnenkant van je hand. Het is wel lastig dat Wannes er alleen maar foto’s van mij in heeft laten zetten. Dat pronkt wat ongemakkelijk.


Wannes en ik vergaderden enige tijd over gedoe.


Aan het einde van de middag wees ik mijn innerlijke Jack Russell als winnaar aan. Ik gaf me over aan mijn guilty pleasure: het reisprogramma van Nick en Simon.


Toen Wannes ook beneden kwam, luisterden we samen naar de EP van mijn hartsvriend Dwarzand en zijn muzikale project deNeuve.


Ik gooide komijn, munt, koriander, uitjes en knoflook door het lamsgehakt.


Zo werd het een köfteschotel. Als je dat zelf maakt, is het allesbehalve fastfood. Voordat je alles hebt gesneden en gemixt voor de knoflooksaus, het lamsgehakt, de kleurrijke sla en de dressing ben je een half uur verder. Ook aardappels eerst koken en dan bakken kost tijd.


Uiteindelijk hing ik de avond uit. In de verte zie je Wannes.

Tot morgen.