Stukjes in het wild

Donderdag 9 januari 2014

Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag.
Dit deed ik woensdag.
Hieronder zie je wat ik gisteren deed.


Ik begon de dag met een kopje koffie en een gesprek op Twitter over het verkeerd gebruik van het woord ‘ironisch’.


Omdat mijn iPhone binnen niet zulke mooie foto’s maakt, en ik de komende week veel binnen zal zitten, schakel ik over op mijn oude came­raatje. Liggende foto’s zijn ook fijner in dit soort ver­slag­jes.


Al bij het wakker worden had ik het con­cen­tra­tie­ni­veau van een Jack Russell. Dat ging de hele dag niet meer over. Gelukkig begon Wannes een parodie op een facebook­me­me. Ik zei dat ik niet meedeed, omdat ik te lui was om een paperclip te zoeken. Hij kwam er prompt een brengen.


Ik beeldde er in opdracht van hem een hor­rel­voet mee uit.


De kerstboom staat er nog steeds. Pas op 16 januari komt de gemeente kerst­bo­men ophalen. Eerder mag je ze niet bui­ten­zet­ten.


Ze zeggen dat het winter wordt, dus was ik wollen truien. Maar doordat ik deze foto maakte, vergat ik op start te drukken. Toen ik de was wilde ophangen, bleek die niet gedaan.


‘Ik wil er wel véél op’, zei ik tegen Wannes toen hij een boter­ham­me­tje smeerde.


Choco verkeert regel­ma­tig in de illusie dat ze alles lust. Ze lust vrijwel niks. Hier wil ze ook een boterham met appel­stroop.


Ik zat alleen maar afleiding te zoeken. Wannes werkte wel netjes door. Dus ging ik hem maar even foto­gra­fe­ren. Hij werkt in het kantoor, ik zit tegen­woor­dig vaker aan de keu­ken­ta­fel.


Ah, weer afleiding gevonden: de dia­pro­jec­tor die ik met kerst van Wannes kreeg op de foto zetten. En een euromunt zoeken om de schaal aan te geven. De dia’s zitten in een view­mas­ter­ach­tig schijfje.


Een foto nemen van een gepro­jec­teer­de dia blijkt zo gemak­ke­lijk nog niet. Hier lijkt het plaatje heel over­be­licht, maar die dia’s zijn hart­stik­ke helder als je goed scherp stelt. Je kunt overal op pro­jec­te­ren, ook op de bin­nen­kant van je hand. Het is wel lastig dat Wannes er alleen maar foto’s van mij in heeft laten zetten. Dat pronkt wat onge­mak­ke­lijk.


Wannes en ik ver­ga­der­den enige tijd over gedoe.


Aan het einde van de middag wees ik mijn inner­lij­ke Jack Russell als winnaar aan. Ik gaf me over aan mijn guilty pleasure: het reis­pro­gram­ma van Nick en Simon.


Toen Wannes ook beneden kwam, luis­ter­den we samen naar de EP van mijn harts­vriend Dwarzand en zijn muzikale project deNeuve.


Ik gooide komijn, munt, koriander, uitjes en knoflook door het lams­ge­hakt.


Zo werd het een köf­te­scho­tel. Als je dat zelf maakt, is het alles­be­hal­ve fastfood. Voordat je alles hebt gesneden en gemixt voor de knof­look­saus, het lams­ge­hakt, de kleur­rij­ke sla en de dressing ben je een half uur verder. Ook aard­ap­pels eerst koken en dan bakken kost tijd.


Uit­ein­de­lijk hing ik de avond uit. In de verte zie je Wannes.

Tot morgen.

8 reacties

  • Nils

    Heerlijk! Een topdag.
    Overigens, voor liggende iPhone foto’s kun je natuur­lijk ook je iPhone een kwartslag draaien.

  • maartje

    Ik ben heel onhandig. Ik merk dat ik als de telefoon draai moeite heb zonder de camera te bewegen ‘af te drukken’. Mijn duim kan die draai niet zonder wiebelen.

  • maartje

    Dat valt niet mee, Goofball. Mijn water­geef­dis­ci­pli­ne is doorgaans niet om over naar huis te schrijven, dus de mate van levens­lust die de boom uit­straalt is uh… gering.

  • Susan

    Wij bakken aard­ap­pels door aard­ap­pels te schillen en er partjes van te snijden. Dan met een bodem water en een flinke klont boter in een pan en hoog vuur. De bodem water zorgt ervoor dat de aard­ap­pel­part­jes eerst koken en de boter zorgt er als het water verdampt is voor dat je meteen verder bakt. Werkt super. Kost minder tijd. Wel goed erbij blijven om in de pan te roeren. En niet zuinig zijn met boter.

    Daarnaast; fijn om bij je te lezen en kijken!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.