Stukjes in het wild

Houston!

Hyper­zelf­be­wust­zijn is een bitch.

Ik heb het hier al vaker geschre­ven en ik zal het nog vaker schrijven, juist hier, omdat er weinig dingen meer bijdragen aan hyper­zelf­be­wust­zijn dan al dat geuit­wis­sel in enen en nullen in het sijberse.

Neem nou die plogs. Ik vond het leuk om die van anderen te zien, maar ze zelf maken was een ander paar mouwen. Niet alleen vroeg ik me voort­du­rend af of ik niet eerst moest stof­zui­gen voor ik een foto nam, ook schaamde ik me kapot dat ik een week lang nau­we­lijks bui­ten­kwam. Ik wilde bij elke plog heel hard roepen: maar van september tot december was mijn leven een gek­ken­huis hoor! Ik was maan­den­lang steeds onderweg, met meer acti­vi­tei­ten bui­tens­huis dan me lief was, met een kerst­tour­nee om U tegen te zeggen en met een hoe­veel­heid andere mensen van heb ik jou daar. Echt! Maar ik zei het niet, want dat zou alleen maar de aandacht vestigen op mijn klui­ze­naar­schap. Misschien kwam ik er nog mee weg, misschien hadden jullie het niet door.
Helaas. IJsbrandt twitterde dat ik misschien iets meer luchten op mijn foto’s moest zetten. Ik kon dat opvatten als: misschien moet je iets meer luchten op je foto’s zetten, maar ik vatte het op als: jezus, wat kom jij weinig buiten! En hij had gelijk. God­zij­dank zou ik maar een weekje ploggen.

Ik vroeg Wannes onlangs: kun je een beroemde artiest bedenken die écht leuk is? Van wie je echt het gevoel hebt: dat is een man of vrouw naar mijn hart?
Telkens als hij met iemand op de proppen kwam, kon ik die dis­kwa­li­fi­ce­ren, want alle artiesten bleken hyper­zelf­be­wust. Dat is uiteraard inherent aan het vak, maar niettemin vonden Wannes en ik dat allebei eigenlijk wel een minpuntje.

Hyper­zelf­be­wust­zijn baart poseurs. Ik wil geen poseur worden zijn. Ik ben wel hyper­zelf­be­wust. Houston!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.