Maandag 13 januari 2014

Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag.
Dit deed ik eer­gis­te­ren.
Hieronder zie je wat ik gisteren deed.


Choco keek vanaf mijn schoot mee bij het maken van het plogje.


Mijn agenda was vol.


Als schrijf­coach geef ik een gratis diagnose aan de hand van een inge­stuur­de tekst. Ik licht de sterke en zwakke punten eruit en doe een coa­ching­voor­stel. Wil je ook gecoacht worden? Klik dan hier.


Omdat ik niet vaak en niet graag bel, staat mijn telefoon vaak zacht. Bovendien ben ik hem niet zelden kwijt. Hier was ik hem kennelijk alweer een tijdje kwijt geweest. Ik belde mijn moeder terug en ging met haar skypen.


Daarna was het tijd voor het tweede kopje koffie.


Ik maakte een facebook­pa­gi­na aan voor een site die later dit jaar wordt gelan­ceerd.


Ja! Antwoord op de diagnose: hij doet het! Ik heb weer een traject van 10 consulten én een manu­script­be­oor­de­ling binnen!


En er stroomt nog meer werk binnen.


Wannes had een deadline, ik een volle agenda. Dat zijn de dagen dat we vergeten te eten. Om half zes besloot ik alle maal­tij­den van de dag te pro­jec­te­ren op het restje cous­cous­sa­la­de.


Als toetje een stukje mok­ka­kwark­taart (die er wat uit­ge­droogd uitziet, omdat ik te lui was ‘m af te dekken in de koelkast).


Wannes was nog niet helemaal klaar. Ik wilde Unsere Mütter unsere Väter kijken, maar dat was buiten de moraal­po­li­tie gerekend.


Toen ging ik maar pan­nen­koe­ken bakken.


‘s Avonds gaat het licht in de keuken uit. Op één lichtje na. Achter dat lichtje staat een dienblad.


Wannes zat klaar om met mij een film te kijken.


We keken La Vie d’Adèle en we vonden het een goede film.


Ik wierp vlak voor ik ging slapen nog een blik in de spiegel.

Tot morgen.

4 reacties

  1. ik kijk nog eens naar dezelfde plog en reageer nog eens…is die kwark­taart nu omgevormd tot een lachend gezichtje rechts of is het gewoon toevallig en maak ik gekke kronkels in mijn kop?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.