/ juni 2, 2014/ Stukjes in het wild/ 10 comments

Ik woon in Leuven (België), in het centrum, in een huis met drie woon­laag­jes, een piepklein koertje en mijn man. Vandaag over een jaar moeten we hier weg zijn, en met uw welnemen zal ik een jaar lang verslag doen van mijn zoektocht. Natuur­lijk hoop ik dat u plot­se­ling op de proppen komt met een plek om te blijven, maar mocht dat niet het geval zijn: de zoektocht kost me zoveel verbazing, ver­zuch­ting en kopzorgen dat het hoe dan ook wel een leuke serie zal opleveren.

Bovendien zal het me helpen om mijn gedachten vorm te geven, want er is iets wezen­lijks aan ‘een plek om te blijven’ waar ik moeilijk grip op krijg. Een nieuw huis kan door de vorm, de omgeving, de bereik­baar­heid of de prijs je leven in één keer op zijn kop zetten. Die afwe­gin­gen op het vlak van financiën, contacten, vervoer en andere pri­o­ri­tei­ten schrijf ik graag eens op, in de hoop erachter te komen wat dan precies mijn pri­o­ri­tei­ten zijn.

Ik wil aarden

De afgelopen 25 jaar ben ik 12 keer verhuisd. Dat is te veel. Misschien objectief gezien niet, maar sub­jec­tief gezien wel. Ik ben het beu. Daarom heet deze serie ook niet ‘mijn zoektocht naar een nieuw huis’, maar ‘mijn zoektocht naar een plek om te blijven’. Ik wil zo graag landen, aarden, en minstens tien jaar niet hoeven nadenken over een nieuw huis. Ik kan me er niets bij voor­stel­len, maar het klinkt hemels.

Er zitten veel haken en ogen aan deze zoektocht, maar aangezien ik van zins ben hier een serie van te maken, ga ik ervanuit dat ik u alle haken en ogen na verloop van tijd uit­ge­breid uit de doeken zal doen. Ik zal beginnen met de titel van dit stukje.

De suspense

Al enige tijd stel ik mezelf vlak voor ik in slaap val de vraag: waar zal ik over een jaar in bed liggen? Ver­vol­gens trekken er hoeves langs mijn gees­tes­oog, paleizen en abdijen, water­mo­lens en boshutten, en een enkel herenhuis in een grote stad.

Als ik geluk heb, val ik ver­vol­gens met een glimlach om mijn mond in slaap, maar in veruit de meeste gevallen (ofwel: als ik pech heb) zet ik met accolades zoveel mitsen en maren bij al die hoeves en paleizen dat ik getergd in slaap val met op mijn gees­tes­oog een veel te klein bed in een veel te duur huis ‘formaat meterkast’ in de suburbs van Leuven.

Toe­ge­ge­ven: beide scenario’s (het paleis en de meterkast) getuigen van iets te veel drama. Maar die pro­por­ties heeft een ‘plek om te blijven’ voor mij: ik vind het zo essen­ti­eel dat ik er maar met moeite rustig onder kan blijven.

Afwachten of je mag blijven

Een van de riskante aspecten aan ‘een plek om te blijven’ is dat in een land dat nau­we­lijks weet hoe je het woord ‘huur­rech­ten’ schrijft die wens een kwestie is van neus dicht, ogen dicht, springen – en dan maar afwachten of je inderdaad mag blijven. Het woord ‘huur­be­scher­ming’ moet ik hier spellen. Què? Huur­be­scher­ming?

Schaarste

Een ander obstakel is dat de schaarste enorm is. Ter ver­ge­lij­king: in Nederland bestaat 40 procent van de woning­voor­raad uit huur­wo­nin­gen. In België is dat iets meer dan 20 procent. Er is waar­schijn­lijk minder vraag naar huur­wo­nin­gen, en het is net als in Nederland natuur­lijk erg afhan­ke­lijk van wáár je zoekt, maar dit is mijn vierde hui­zen­zoek­tocht in België en het wordt elk jaar onmo­ge­lij­ker.

Tel die schaarste en die huur­on­ze­ker­heid bij elkaar op en je hebt hopelijk een jaar lang zinvolle beden­kin­gen van een getergde hui­zen­zoe­ker met een diep verlangen om te wortelen. Amen.

Wordt vervolgd.

Deel 1 – De suspense
Deel 2 – De logikwis
Deel 3 – Huur of koop
Deel 4 – Wat is een huis?

Share this Post

10 Comments

  1. Je leeft in je man? ;) Dat snap ik bij jullie wel. Goede zoektocht!

  2. Dat staat er niet, maar je mag het je uiteraard best voor­stel­len. Gezellig!

  3. Het is overigens wel een zeugma, aangezien mijn woon­laag­jes en koertje zich niet kunnen meten met mijn man.

  4. Maar een wel­ge­mik­te zeugma op zijn tijd is mijn lie­ve­lings.

  5. ik verhuisde de afgelopen 11 jaar 10 keer (er was -jochei‐ een jaar waarin ik niet verhuisde: 2012!) en herken o‐zo‐hard het gevoel van de nood aan een plek om te blijven…

    ik kijk uit naar de volgende episodes van je serie…

  6. Dat is vaak verhuizen zeg.. Ik ga je zoektocht volgen.

  7. Kopen is geen optie, ver­on­der­stel ik dan? Als het is om (lang) te blijven, zou ik het toch durven overwegen. Dan ‘gooi’ je dat geld toch niet zomaar ‘weg’ (naar de huisbaas), maar haal je het er binnen tien jaar wel weer uit als je eventueel nog eens op zoek gaat naar een nieuwe plek. Maar misschien is het niet haalbaar met de Leuvense prijzen, zelfs niet als twee­ver­die­ners… (En dan ben ik altijd blij dat ik kan aarden op de boe­ren­bui­ten, waar een vrij­staand koophuis me ongeveer evenveel per maand kost als een stu­den­ten­huur­stu­dio in Leuven…)

  8. o wauw, weer Zezunja! Mét een project. Ik realiseer me dat ik onge­loof­lijk nieuws­gie­rig ben naar wat de plek‐om‐te‐blijven‐factor oproept bij iemand anders dan mezelf. Ik vraag niets liever dan dat ALLE haken en ogen hier mogen passeren…!

  9. Terwijl wij net huurders zochten om te blijven. Voor minstens 10 jaar of langer. Net buiten Leuven groot huis met grote tuin. Mét ligbad.
    Iedere Belg zoekt uit­ein­de­lijk een huis om te kopen, dus even huren en zo snel mogelijk weg. Nooit iemand gehad die het langer dan 3 jaar uitzong ondanks dat ze er allemaal graag woonden. Maar ja, ‘dat eigen huis hé’. Vandaar dat wij nu lekker mensen gekozen hebben zonder baksteen in de maag. En ja, dan kwamen we eigenlijk vanzelf bij niet‐Belgen uit.

  10. Ik ga jullie vragen in de komende stukjes terug laten komen. Hold that thought en bedankt voor jullie leuke reacties.
    En G., dat klinkt alsof wij voor elkaar gemáákt waren als onze timing wat meer parallel had gelopen.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>