/ december 7, 2014/ Stukjes in het wild/ 9 comments

Een van de redenen dat ik van België houd is het gebrek aan een­vor­mig­heid in de huizen. In Amsterdam heb ik in ver­schil­len­de huizen gewoond die op elkaar leken (veelal in de Pijp), en toen ik stage liep bij het Brabants Nieuws­blad in Roo­sen­daal, woonde ik in een wijk waarvan je wist: als ik nu google‐earthgewijs uitzoom dan zijn alle straten hier­om­heen tot in het oneindige hetzelfde. De hel.

In België kom je dat weinig tegen, je hebt zo hier en daar wijkjes met huizen die op elkaar lijken, maar dat zijn meestal maar pro­beer­sels. Dan zie je: hee, hier heeft iemand een poging gedaan tot een­vor­mig­heid en dat is niet gelukt: joepie!

Tijdens mijn zoektocht naar een plek om te blijven heb ik honderden huizen bekeken en regel­ma­tig mijn onderkaak op de tafel horen klappen. De hoofd­let­ters WTF buitelden over elkaar heen, en mijn vingers rustten onaf­ge­bro­ken op appeltje‐shift‐4 (maak screenshot). In deze afle­ve­ring van Mijn zoektocht naar een plek om te blijven: een impressie van al het ver­ba­zends dat op mijn pad kwam.

Huizen waarvoor je eerst op dieet moet

De drie huizen waarin ik heb gewoond sinds ik in 2006 aan deze kant van de grens neer­streek, waren allemaal volkomen anders. Ze hadden echter één ding gemeen: ze waren smal. Pij­pen­laatjes noemen we zulke woningen in Amsterdam. Mijn huidige huis spant de kroon: 3,50 meter breed – met voordeur en trap erbij, niet alleen de woonkamer.

Ik ging er dus vanuit dat ik alles wel zo’n beetje had gezien. Maar het kan smaller. Bij deze foto dacht ik echt dat het de gang was, maar een foto van de woonkamer vond ik niet. Twee meter breed gok ik.
Is dit een gang?


Van buiten ziet dat er zo uit.

Hoe 2 meter er van buiten uitziet.


Het volgende huis is niet eens zo veel smaller dan mijn huis, maar dan zit je dus wel nog met een soort boomstam in je woonkamer.
Obstakel.

 

En dan blijkt het huis ook nog taps toe te lopen!
Een huis in een puntje.



Van buiten ziet dat er zo uit.
Het heeft wel iets liefs.

Van deze twee huizen waarvoor je eerst op dieet moet heb ik geen foto’s van de bin­nen­kant, maar ik wilde ze jullie toch niet onthouden.
Ook smal (1)

Ook smal (2)

 

De ver­grij­zing

Je dacht misschien dat ver­grij­zing slaat op een het ouder­wor­den­de deel der samen­le­ving, maar je hebt het mis: ver­grij­zing slaat op onderhoudsvriendelijk‐isering van de samen­le­ving. Iedereen die onder­houds­vrien­de­lijk­heid van middel tot doel heeft verheven, maakt de wereld grijs. Grijzer dan goed voor ons is.

Kijk, deze mevrouw of meneer probeert er nog iets van te maken.
Ik denk echt dat deze mensen dit 'gezellig' vinden.

Bij de ver­grij­zing is het de intentie die telt, dat is immers het enige stukje per­soon­lijk­heid dat nog door het beton of de kiezels heen schijnt. Laten we de ver­schil­len­de gradaties van intentie even nader bestu­de­ren.

Ver­grij­zing met goede bedoe­lin­gen
Goede bedoelingen

Deze foto lijkt me een typisch geval van goede bedoe­lin­gen: je koopt een schattig huisje en je wilt het best opknappen. Iemand stelt voor het wél in oude staat te behouden, maar er een moderne toets aan te geven. Stijlvol grijs misschien? En grijs it is. Maar dan, in een andere fase van de renovatie, zegt iemand: ‘Ik heb geen zin om elke week mijn gazon­ne­tje af te rijden, dus ik heb even twee kuub kiezels besteld.’ Tot zover de goede bedoe­lin­gen.

Niet alle goede bedoe­lin­gen zijn geloof­waar­dig. Je kunt wel doen alsof je van natuur houdt als je helmgras plant langs een witte lijn, maar daar trappen wij natuur­lijk niet in.
Goede bedoelingen (2)



Soms reiken de goede bedoe­lin­gen niet veel verder dan een deco­ra­tief muurtje om het asfalt van de tegels te scheiden.
Nauwelijks goede bedoelingen.

En dan zijn er nog de mensen zonder enige goede bedoeling, zij die vinden dat het hun volste recht is om de wereld te ver­grij­zen, ook als niemand daar beter van wordt.
Awoert!

De ochtenden die ik op Immoweb door­bracht, ver­grijs­den in hoog tempo. Op die ochtenden voelde ik zowaar opluch­ting als ik iemand tegenkwam die wel zin leek te hebben om het gras te maaien.
Iemand die wel zin heeft om het gras te maaien.

Het rari­tei­ten­ka­bi­net in vol ornaat

Vaak was het niet het huis zelf of de tuin die mijn mond deed open­val­len, maar de inrich­ting, of de manier van foto­gra­fe­ren.
Rariteitenkabinet (1)

Wat zal ik zeggen? (dit kan vanaf nu eigenlijk onder elke foto)

Rariteitenkabinet (2)

Wat zal ik zeggen? Welnu, dat je aan de lampjes kunt zien dat de mint­groe­ne bank in deze oker kamer geen ver­gis­sing is. Halleluja.

Ik moest lachen om de volgende foto. Vergeet niet: we hebben het hier alleen over foto’s die een huis moeten verhuren. Rara wat is het?
Rariteitenkabinet (3)

(Ik denk een traplift.)

Rariteitenkabinet (4)

‘Liefje, laten we anders het thema ‘rolluik’ kiezen als leidraad voor ons interieur.’

Rariteitenkabinet (5)

Toe­ge­ge­ven, het is wat over the top, maar die schoor­steen­man­tel is echt mooi, en als je er even over nadenkt kun je er volgens mij wel iets fifties‐schitterends van maken.

In sommige huizen vraag je je af wie er dood is, en in andere weet je het. Hier is het de hond.

Rariteitenkabinet (6)


En hier is het oma.

Rariteitenkabinet (7)



Ik kan slecht tegen foto’s waaraan je kunt zien dat oma nog maar net uit dat bed gehaald is.
Rariteitenkabinet

Tot slot: bij de volgende is het ook oma, maar die foto plaats ik om een andere reden. Zoek de reden!
Rariteitenkabinet (8)

Dit is de laatste afle­ve­ring uit de serie Mijn zoektocht naar een plek om te blijven. Alle afle­ve­rin­gen vind je hier.

Share this Post

9 Comments

  1. dit was een fijne serie Maartje. kijk uit naar het vervolg – als je d’r bent ;-)

    oh en plee – denk ik.

  2. Haha, die plee!
    Mooie serie inderdaad:)

  3. Is dat nu een doodskist op die laatste foto?

  4. Ik twijfel nog tussen een opbaar­koe­ler en een hoogtezon. En dank, lieve mensen.

  5. Hahaha, geweldig stuk. LMAO, een plee in de logeer­ka­mer! (Zou hier wel praktisch zijn als je weet hoe vaak ik ‘s nachts moet plassen.)

    Dat met die foto’s is toch ook een verhaal apart. Als je een andere twee­de­hands auto zoekt en je bekijkt de adver­ten­ties van (vooral) par­ti­cu­lie­ren, dan worden er ook rare foto’s gemaakt.

    Van bij­voor­beeld het knopje van het raam. Of de bui­ten­hand­gre­pen van de deur (close up). Heel belang­rijk voor het kopen van een andere auto. Tja, als er geen roest op zo’n bui­ten­hand­greep zit, zal dat wel iets zeggen over die auto, maar toch…

  6. Nou, dat lijkt me duidelijk. Dat is een zon­ne­he­mel, maar hij doet het niet, vandaar dat dekentje. Dat je eronder kunt gaan liggen en als je dan je ogen goed dicht­knijpt is het net of je toch bruin wordt. In elk geval lekker warm.

  7. Hoe lang duurt het voor zo’n eentonige pro­beer­sel­wijk­je omge­to­verd is tot iets… met authen­tie­ke wansmaak?

    (Ik woon sinds kort in zoiets, en ben benieuwd).

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>