Stukjes in het wild

Mijn zoektocht naar een plek om te blijven (7) De stroom­ver­snel­ling

We besloten het huur­con­tract van ons huidige huis nog eens goed te lezen, en wat blijkt: we hoeven inmiddels nog maar één maand huur te betalen als we eerder dan de einddatum van ons huidige contract opzeggen. De tijd nemen zou dan dus geen 1800 euro kosten, zoals wij waar­schijn­lijk in het eerste huurjaar in ons hoofd verankerd hadden, maar 600 euro. Een koopje!

Door die ont­dek­king liggen de zaken volkomen anders. Het is niet langer: over negen maanden moeten we eruit en we kunnen niet te lang van tevoren gaan zoeken, want dat zou 1800 euro kosten, dus we moeten ver­schrik­ke­lijk veel kruisjes uit onze logikwis offeren, maar: we zouden elk moment kunnen verhuizen, dus als er een huis langskomt dat veel logik­wis­kruis­jes ver­te­gen­woor­digt, zijn we weg. Woho! Zoeken. Serieus overwegen. Echte keuzes maken. Moeilijke dingen. Stroom­ver­snel­ling.

Al sinds november 2013 houd ik de immosites in de gaten, wetende dat als ik echt iets zou zien dat een vermoeden gaf van een plek om te blijven, het me fokking 1800 euro zou kosten. Dat is voor spek en bonen klikken, want hoe mooi een huis ook is, voor ons huur­bud­get zie je zelden huizen waarvan je denkt: Ja! DAAR leg ik nog eens een zak met 1800 euro naast!

De eerste maanden dat ik huizen zocht, werd al meteen duidelijk dat onze diepste wens, een huis met een tuin in Leuven, waar­schijn­lijk niet zal lukken, in de directe omgeving van Leuven wordt het ook eindeloos moeilijk, en zelfs in de wijde omgeving van Leuven is het niet gemak­ke­lijk, al was het maar omdat het zinnetje ‘geen huis­die­ren’ welig tiert. Ik wist dus toen al dat ik heel essen­ti­ë­le logik­wis­kruis­jes moest laten vallen. In lang­du­ri­ge en soms ook moeilijke gesprek­ken lieten Wannes en ik een aantal eisen vallen: als het een mooie tuin heeft, mag het wel wat verder weg liggen, als het binnen de ring van Leuven is, met een klein tuintje, mag het wel wat kleiner zijn. Als het echt heel mooi ligt hoeft er geen trein­sta­ti­on te zijn, dan kopen we wel een e‐bike of zo, en als het helemaal perfect is, én bij een station dan mag het zelfs wel in een onaan­trek­ke­lij­ke regio liggen. Ook besloten we dat we niet naar het Westen wilden, niet naar Limburg en niet naar de grote steden.

De maanden daarna voelde ik me een hele pief als ik huizen afwees op basis van boven­staan­de criteria: kijk mij even goed weten wat ik wil! Ik waar­schuw­de Wannes dat er weinig was. Echt. Heel. Weinig. En dat het leeu­wen­deel in verste verte geen 1800 euro extra waard was, maar dat ik zo nu en dan wel eens iets bijna perfects zag, en dat we moesten hopen dat we tegen de tijd dat we weg zouden kunnen we ook nog eens op zo’n bijna perfect huis zouden stuiten. Door het huur­con­tract nog eens na te lezen en te ontdekken dat het sinds een paar maanden nog maar 600 euro kost om te ver­trek­ken is dat moment nu aan­ge­bro­ken: we kunnen weg.

Voor het eggie klikken is totaal andere koek. Met uw welnemen neem ik u even mee langs mijn gedach­ten­gang tijdens zo’n door­slag­ge­vend moment op mijn hui­zen­zoek­tocht.

Ik zie dit:

Landen_1

Het eerste dat ik denk is: hee, onze auto staat al voor de deur. Want wij hebben exact dezelfde auto. Voor het overige denk ik: hm, Landen, niet zo leuk, maar de prijs is aan­vaard­baar, geen directe buren, weinig kamers, maar dat valt misschien op te lossen, ziet er rustig uit.

Ik klik.

 

Landen_2


 

Ik lees:

Het spijt ons, maar wij hebben geen Neder­lands­ta­li­ge vertaling gekregen
Charmante maison, lumineuse avec grand jardin bien orienté, cour et annexe de rangement. RDC : Cuisine, salon, bureau, hall d’entrée 1er étage : Chambre 1, chambre 2, salle de bain 2ème étage : grand grenier sec et aéré 2 caves en sous‐sol. Chauffage central au gaz. Dans une petite rue calme, à deux pas du centre de Landen avec tous ses commerces et facilités (100m), de la gare (SNCB + gare routière 300m) et des écoles (la plus proche au bout de la rue). Intérieur d’îlot calme et très vert. Un parfait mélange entre la ville et la campagne. A visiter abso­lu­ment

Ik denk: GAS! In de mooie regio’s (en Landen ligt dichtbij erg mooie regio’s) is gas niet van­zelf­spre­kend, een groot deel van mooi België stookt op het dure mazout (stookolie). Gas is altijd een pré, wat ons betreft. Ik lees petite rue calme, joepie, ik lees: ecole au bout de la rue, hm, ik lees grenier, caves en sous‐sol, dus het gebrek aan ruimte is misschien op te lossen. Het ziet er van buiten ook niet klein uit. Ik lees station dichtbij en de perfecte mix van stad en plat­te­land. Ik lees NIET: geen huis­die­ren. Wow.

Ik zoek de locatie op.

Landen_11


En inderdaad station dichtbij, maar niet in je ach­ter­tuin, rustig straatje, maar toch dichtbij waar het allemaal gebeurt in Landen (kuch).  Oké, hoop­ge­vend. Ik klik door.

 

Landen_3

Leuk raam, prima keuken, goede sfeer. Gekke deurtjes in de verte. Ik ben dol op gekke deurtjes.

 

Landen_4

O, ik blijk dus echt heel erg dol te zijn op gekke deurtjes.

In de tijd dat ik voor spek en bonen woning­zoe­ken­de was, had mijn hart nu een vreug­de­spron­ge­tje gemaakt. Dat ziet er goed uit zeg, gekke deurtjes, binnen ons budget, in een mooie streek, en ja. ach, Landen is niet zo tof, maar die omgeving: schit­te­rend. Ik zou echt opgetogen ver­der­gaan met dromen over ons nieuwe huis. Maar nu het serieuze shit was, dacht ik: wat nou als dit het perfecte huis is? Wat nou? Wil ik dan wonen in LANDEN? Ik durfde er niet verder over na te denken en klikte door.

 

Landen_5

Woonkamer of bureau? Kleinig, lijkt het. Wel een gave vloer. Beetje somber, maar dat kun je wel oplossen. Centrale ver­war­ming. Geen idee hoe klein het eigenlijk is. Er staan meer foto’s, van slaap­ka­mers, met houten vloeren, maar niks geeft echt een goede indruk van hoe groot het is, en of het ruim­te­ge­brek oplosbaar is voor twee thuis­wer­ken­de zelf­stan­di­gen.

 

Landen_6


De badkamer. We moeten eigenlijk gaan kijken. In Landen. In LANDEN. Ik voel verzet. Bèh. Ik heb ooit voor­af­gaan­de aan een interview een tijdje in Landen door­ge­bracht, en dat is mij niet bevallen. Maar de omgeving is prachtig. Fruit­bo­men, heu­vel­tjes, weiden, bossen, de taalgrens. En die gekke deurtjes, die mooie vloer, die goede sfeer, dat station, die prijs. In Landen. Ik word zenuw­ach­tig. Ik klik door.

 

Landen_7

Wow. Had ik al gezegd dat een tuin belang­rijk is voor ons? Een tuin is belang­rijk voor ons. Ligt er ergens een betonnen vloer, dan klik ik onver­bid­de­lijk door. Een tuin is per definitie geen betonnen vloer. Dit is ver­ge­le­ken met de andere tuinen op mijn zoektocht een mooie tuin, zeldzaam mooi. Veel tuinen in Vlaan­de­ren zijn geen kwestie van natuur, maar een oefening in onder­houds­vrien­de­lijk­heid. Bomen, grote struiken en weel­de­rig­heid zie je weinig; beton, grind, gravel, buxuskes, coniferen en goed afrijd­ba­re, vierkante gazon­ne­tjes des te meer.

 

Landen_8

Oké. Slik. Er is nog een stuk tuin. Ik probeer niet in katzwijm te vallen, want het is in fucking Landen.

 

Landen_9

Oké, dit kan er ook nog wel bij. Zucht.

 

Landen_10


Ik ben de tel kwijt. Is dit tuin 4?

Ik roep Wannes. Ik kan wel janken.

‘Wil jij in Landen wonen?’
‘Liever niet’, zegt Wannes.
‘En als het ‘t perfecte huis is?’ Ik laat hem de foto’s zien, de prijs, het station, tuin 1, 2, 3, 4. ‘Onze auto staat al voor de deur, en er is gas.’
Het blijft stil.
‘Wil jij in Landen wonen?’ vraagt hij.
Ik blijf ook stil.
We kijken elkaar aan.
‘Nee hè?’ zeg ik.
Hij schudt zijn hoofd. Nee.
We willen niet in Landen wonen.

Het huis in Landen is een mooie illu­stra­tie van de droom­we­reld waarin ik de afgelopen maanden leefde. In de spek en bonen‐tijd waande ik mezelf nog wel eens in een huis in Landen, ik zag mezelf soms in de buurt van Namen wonen en ik sloot zelfs niet uit dat ik gewoon, rats, midden in de Ardennen zou wortelen. Nu mijn gedachten con­se­quen­ties zullen hebben, omdat we ervoor kunnen, nee, moeten gaan, pas ik toch maar voor de een­zaam­heid van de serieuze bush, de onstra­te­gi­sche ligging van een stad als Namen en voor het perfecte huis in Landen.

We weten door dit soort denk­oe­fe­nin­gen inmiddels dat we ongeveer hier willen wonen. Dat kruis is er de afgelopen dagen nog bij­ge­ko­men.


Zoektocht_regio_1

Dit malle vierkant zal ons vier tuinen kosten, gekke deurtjes en locaties dichtbij het station. We zullen kruisjes moeten offeren, met pijn in het hart. En ik zal mezelf nog vaak als volkomen irra­ti­o­neel beschou­wen. (-> Maar waarom wil je dan niet in Landen wonen? Nou, gewoon, ik wil niet in Landen wonen.) Maar ergens weet ik ook dat ik nu pas die hele pief was waar ik mezelf al die tijd al voor hield. Ik begin knopen door te hakken. Er liggen con­se­quen­ties in het verschiet.

Wordt vervolgd.

Alle delen van Mijn zoektocht naar een plek om te blijven.

10 reacties

  • Romina

    Heb je al eens gekeken in Wezemaal? Rotselaar? Wilsele? Ik heb daar nog gewoond, een jaartje of twee terug. Ver­ras­send groen en soms al eens betaal­baar.

    Ik duim voor jullie!

  • maartje

    Haha, heel soms komt er iets langs hoor in die streek. Wie weet ook binnen nu en 9 maanden. Overigens ben ik wel een moeilijke. Ik vind Rotselaar wel leuk en Wezemaal niet.

  • Marijke_

    Ik heb jaren in Landen gewoond, en begrijp heel erg goed dat je niet in in Landen wilt wonen (sorry Landen :-)). Wij zijn wel in de fruitboom‐streek gebleven, net over de Limburgse grens. Maar mijn “roots” liggen hier, ik ben hier opge­groeid, en de nabijheid van vrienden en familie maakt veel goed (zelfs de dage­lijk­se files naar Brussel). En dat alles helpt ook om onze “zouden we niet terug naar de stad verhuizen”-kriebels wat onder controle te houden (meestal). Anyway, ik denk echt wel dat het erg belang­rijk is om een goede zoekregio af te bakenen, en dat mee te nemen in je criteria. Nog veel succes met de zoektocht, ik weet zeker dat jullie wel iets gaan vinden binnen dat mooie deeltje dat jullie op de kaart inge­kleurd hebben!

  • Sander S

    Als je de hele tijd tijdens het lezen van dit stuk denkt ‘Oh! Landen, nooit geweest, klinkt leuk! Ik moet Maartje vragen of ik een keer op bezoek mag komen!’ is het einde toch wel wat teleur­stel­lend. Maar je hebt gelijk, zoek vooral iets waar jullie zelf graag willen wonen, en trek je van mij niets aan. ;-) Succes!

  • maartje

    Ik vergeleek Landen gisteren met Apeldoorn. Een stad in NL waar ik dezelfde irra­ti­o­ne­le aversie tegen heb: heel mooie omgeving, minder ver van de randstad dan de rest van de mooie omge­vin­gen en toch zou ik er nog niet dood gevonden willen worden.

  • Goofball

    Als onwetende Belg zou ik wel ver­wach­ten dat er veel meer te beleven valt in Apeldoorn centrum dan in Landen?

    Jammer…je zoektocht zal dus niet landen in Landen. Het had een mooie blogtitel kunnen zijn.

  • maartje

    Goed punt. Maar ‘veel te beleven’ is niet echt een belang­rijk criterium. Dan zou ik wel in een stad gaan wonen. Een ‘beetje te beleven’ is wel leuk, daarom wil ik graag in Leuven blijven.
    Bij Apeldoorn en Landen gaat het vooral om uit­stra­ling, sfeer van de stad én de mensen die niets in mij losmaken. Of misschien wel: aversie.

  • Bartke

    Ben net even door Landen gewandeld… wat is er mis mee? Nog geen uur naar Leuven en dan die tuinen, die deurtjes. Maar Apeldoorn, neen… daar zou ik niet willen wonen

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.