Vrijdag 10 januari 2014

Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag.
Dit deed ik donderdag.
Hieronder zie je wat ik gisteren deed.


Toen ik wakker werd, wist ik meteen weer: ik moet foto’s nemen. Ik dacht echt dat deze scherp zou zijn. Zo zie ik dus kennelijk ‘s ochtends.


Hoe tikken jullie de kof­fie­hou­der leeg? Wij doen dat tegen de bin­nen­kant van de biobak. Maar 1. daar scheurt de biobakzak van en 2. ik schaam me als we bezoek hebben en ik de koffie eruit tik vlak boven de bloemkool die bijna weer tot leven komt. Maar ik kan geen oplossing bedenken. Je moet nogal hard tikken, dus in een klein bakje de koffie eruit kloppen is geen optie. Iemand?


Kennelijk schijnt buiten de zon.


Omdat ik gisteren zo weinig deed, zag mijn agenda van vandaag er nogal heftig uit. Ik begon met vier offertes.


Ik ver­stuur­de een Neder­land­se boekenbon vanuit België. Ik vraag me altijd af of anderen ook door­heb­ben in hoeveel bochten ik me soms moet wringen met mijn kleine mul­ti­na­ti­o­nal­le­tje.


Ik schreef een factuur. Daar gaat het uit­ein­de­lijk om.


Ik trof mijn vader in een artikel in Ons Amsterdam over de Zacharias Jan­se­straat, waar ik ben geboren.


We waren allebei verre van klaar met werken, maar we moesten toch bood­schap­pen doen. Als je zelf­stan­di­ge bent, is het heel dom om daarmee te wachten tot het moment dat aan het einde van de middag ook de loon­sla­ven bood­schap­pen gaan doen. Dus we braken om een uur of half drie de dag in tweeën.


Daarvoor moest ik me dus wel even aankleden. Een roze haarband vandaag.


Hoe ze in Vlaan­de­ren een blinde vink soms noemen. Heb ik niet gekocht trouwens.


Wannes zorgt altijd voor de gebaren.


We doen zo min mogelijk bood­schap­pen. ‘t Liefst maar eens in de twee weken. Maar dan is het dus wel veel. Alleen groente en fruit haal ik tus­sen­door bij.


De lucht was mooi, maar we moesten naar binnen. Weer aan het werk.


Ik zal de vrolijk gestip­pel­de mag­ne­tron­glas­de­co­ra­tie wel missen als de kerstboom weg is.


Een vleugje goede moed voor het tweede deel van de werkdag. In een beker die tien jaar geleden in mijn kerst­pak­ket zat, bij mijn toen­ma­li­ge werkgever.


Ik was doodmoe en wilde zó graag stoppen, maar ik wilde ook klaar zijn. Uit­ein­de­lijk stopte ik om 19:51, en ik was niet klaar.


Eerst de afwas­ma­chi­ne uit­ge­ruimd.


Daarna eten gemaakt.


Dat at ik op tijdens 24 uur met … Ik vind Theo Maassen een aanwinst, maar ik denk ook dat hij dit maar kort zal volhouden.


Na het programma hing ik de was op, terwijl Wannes de afwas­ma­chi­ne inruimde.


Door dit fot­o­p­ro­ject belandden we in mijn mapje ‘afgelopen 12 maanden’. We bleven er anderhalf uur in hangen en genoten vooral van de foto’s van Mike, de aidspoes die vorig jaar stierf. We proostten op hem met een Tequilla Sunrise.

Tot morgen.

5 reacties

  1. maartje

    Maar zo’n klein bakje, daar kun je toch niet hard tegenaan kloppen?
    Met hoe ik afklop (en hoe wij het dus aan­druk­ken, met dat ronde ding aan het apparaat) zou een klein bakje omvallen of ver­schui­ven.

  2. gewebkijk

    ok, prut gesproken.
    koop een stuk rub­berslang van 25 cm, steek daar een massief stuk ijzeren staaf in, en je hebt een uit­ste­kend medium om je houder tegen uit te kloppen.

  3. Sok

    Ooit, toen ik nog gele­gen­he­den bezocht, hadden kof­fie­bars (bui­ten­land) standaard een houten lade onder de espres­so­ma­chi­ne. Daar zaten vaak twee dwars­lat­jes op, waar je de kop “tussen” en “op” leeg­klop­te.
    Dat kan ook met een klein houten kistje, waar bv een week prut in past. Dat valt ook niet om. Maak het met plezier voor je, restjes hout genoeg hier.

  4. maartje

    Ja, die lade! Die hadden wij ook in het café waar ik werkte. Ik zat me al af te vragen hoe ik zo;n lade kon nabootsen. Een beetje een log kistje, is inderdaad de oplossing. Je hoeft er geen te maken, wel bedankt voor het aanbod, trouwens. Ik ga eens kijken of ik niet iets kan verzinnen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.