Vrijdag 21 februari

De afgelopen week dacht ik: ik moet iets over Kiev twitteren. Want als je veel twittert, voelt het zo stom als je niks zegt over de dingen waar het echt over gaat.

De belang­rijk­ste reden dat ik het niet doe, is dat niemand er iets aan heeft als ik mijn ver­ont­waar­di­ging over Kiev twitter, enkel omdat ik me een beter mens wil voelen. Dus twitter ik niks over Kiev.

Maar er is nog een reden: ik twitter eigenlijk alleen om indruk te maken op mijn man. Dat er nog twee­dui­zend andere mensen meekijken, is bijzaak.

Niet dat het echt nodig is, indruk maken op mijn man, want hij  zei vorig jaar JA tegen mij, daarom mag ik hem ‘mijn man’ noemen. Maar in al mijn vezels voel ik dat mijn kwet­te­rend bestaan niet geslaagd is als hij er geen getuige van is geweest. Dus zeg ik eens in de week ‘s ochtends: kom, we gaan mijn tweets bekijken. Dan komt hij keurig naast mij zitten en dan weet hij al wat ik van Kiev vind, hij ziet immers mijn gezichts­uit­druk­king als ik naar de beelden op tv kijk, maar hij weet niet dat ik van de week een prachtig artikel van Bernlef op twitter zette over vergeten woorden zoals de maasbal.

Hij weet niet dat Bernlef schreef hoe hij zich in momenten van intense verveling in een kloof tussen wereld en woorden bevond. ‘Waarom heette dat ding daar tafel? Waarom stonden zij daar altijd in dezelfde slagorde, de stoelen, zwijgzaam en alleen in schijn gedien­stig.’

Mijn man weet dat ik buikpijn krijg van Kiev, maar hij weet niet dat ik een lief­des­brief uit 1712 via twitter ver­spreid­de, die begon met de schit­te­ren­de aanhef ‘Hart aller­lief­ste Mikgelief’. Tien­tal­len mensen hadden het gezien en goed bevonden, maar mijn aller­lief­ste Mikgelief nog niet.

Mensen vragen wel eens: Waarom twitter je eigenlijk? En dan zeg ik dat je als eenzame zelf­stan­di­ge ook collega’s nodig hebt. Dat twitter het kof­fie­ap­pa­raat of de dorpspomp is voor free­lan­cers en andere eenzaten. En dat het me werk oplevert.

Maar dat wil ik bij dezen graag recht­zet­ten.
Lieve twit­te­raars, jullie zijn allemaal bijzaak.
Ik twitter alleen om indruk te maken op mijn man.

Een paar weken geleden mocht ik een week lang het Mid­dag­jour­naal voor het Radio 1-programma Nieuwe Feiten maken. Hier kun je het item terug­luis­te­ren.

2 reacties

  1. En bedankt ;) Moet bekennen dat mijn man dan weer geen enkele tweet leest en mijn weblog zeer mijdt, juist omdat hij infor­ma­tie uit eerste hand krijgt (en het moeilijk vindt op schrift nog eens te zien langs­ko­men). Voor mij is twitter wel het kof­fie­ap­pa­raat op de gang of de dorpspomp. Alleen vergeet ik al heel lang er regel­ma­tig even langs te slenteren.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.