Columns

Woensdag 19 februari

Lieve Vlamingen.

Ik bedoelde het niet zo.

Maandag vertelde ik in het mid­dag­jour­naal hoe kwetsbaar je je voelt als je ‘de ander’ bent. Als je door je afkomst meer dreiging ervaart dan je buren, zoals de Neder­land­se vertaler die niet arm mag zijn, terwijl zijn Vlaamse buurman dat wel mag.

Ik probeerde uit te leggen dat dit soort nieuws ver­ont­rus­tend is als je je ooit veilig waande en ik zei dat ik dacht dat ik nooit gedis­cri­mi­neerd zou worden, tot ik in Vlaan­de­ren ging wonen.

Dat laatste had ik anders moeten for­mu­le­ren. Blijkt. Want veel mensen dachten dat ik de Vlamingen voor racisten uitmaakte. Terwijl ik ook had kunnen zeggen dat ik dacht dat ik nooit gedis­cri­mi­neerd zou worden tot ik de grens over­stap­te, welke grens dan ook, want je vindt dit fenomeen overal, niet alleen in Vlaan­de­ren.

Luis­te­raars verweten me ‘zelf­in­ge­no­men pseudo-paranoia’ en ‘zelf­be­klag’, en ik moet toegeven, het is ook riskant om te zeggen dat je je ‘de ander’ voelt. Je plaatst jezelf namelijk nog eens extra buiten de groep, en als klap op de vuurpijl sluit de groep de linies als die groep bekri­ti­seerd wordt.
Dat is logisch. Als iemand iets akeligs over DE Neder­lan­ders zegt, voel ik ook de neiging om het voor ONS op te nemen.

Ik bekri­ti­seer graag. Mensen, dingen, meningen. Dat zit in mijn aard en in de aard van mijn vak: jour­na­lis­tiek. Ik koester mijn kritisch vermogen, en ik accepteer dat een kritische houding niet altijd applaus oproept.

Maar het is moeilijk. Mijn kritiek is hoe dan ook altijd de kritiek van een bui­ten­staan­der. Dus zullen de linies zich sluiten. Als ik me dan in mijn com­men­taar ook nog eens pre­sen­teer als ‘de ander’, zoals ik maandag deed, dan is het einde zoek.

Acht jaar geleden kwam ik hier wonen. Sindsdien ben ik dankbaar dat ik dat mag. Maar sindsdien vraag ik me ook af af hoe ik nog echt kritisch kan zijn, zonder dat mijn gastheer het gevoel heeft dat ik over zijn tafel plas.

Een paar weken geleden mocht ik een week lang het Mid­dag­jour­naal voor het Radio 1‑programma Nieuwe Feiten maken. Onder het knopje waar mijn radio­co­lumn zou moeten staan, staat Dominee Gremdaat. Dat is grappig. En jammer. Misschien kan ik later nog een recht­streeks linkje plaatsen.

2 reacties

  • patchwork

    Aii­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­ii! Tricky stuff!
    Ik heb in Frankrijk gewoond en ´t zelfde ervaren, dat grens­over­schrij­den­de verschil. ´Bekritiseren´kun je vervangen door ´t neutraler´observeren.´ En wat nou ver­on­ge­luk­te gastheer, je kwam de tafel toch niet plunderen, maar juist aanvullen???

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.