Autonome Wijs­vin­ger

Goe­den­avond, mag ik u welkom heten in De Wereld van de Autonome Wijs­vin­ger? Dat is een wereld waarin ‘de media’ en ‘de sociale media’ niet iets zijn dat u overkomt, maar iets dat u zelf voor het uitkiezen heeft. Het is een fijne wereld, een ple­zie­ri­ge bubbel van wel­den­ken­de mensen waar je iets aan hebt.

Ik lees wel eens over uw wereld, waarin wijs­vin­gers vanzelf klikken op de volgknop van roep­toe­ters op Twitter, een wereld waarin je op onver­klaar­ba­re wijze een racist toevoegt aan je vrien­den­lijst op Facebook en waarin je zonder eigen inbreng zomaar belandt op de website van De Telegraaf, Het Laatste Nieuws of Geen Stijl. Ik heb begrepen dat buiten de grenzen van De Wereld van de Autonome Wijs­vin­ger ‘de media’ een soort onont­war­ba­re kluwen is, waar je als geheel iets van moet vinden en waarin die ver­ma­le­dij­de ‘sociale media’ ook nog eens een vals deuntje meeblazen. Lijkt me vreselijk, zo’n wereld.

In De Wereld van de Autonome Wijs­vin­ger kun je besluiten iets wel of niet te bekijken, iemand wel of niet te volgen en wel of niet iemands vriend te zijn. Zo besloot ik gisteren naar de live‐stream van TV Limburg te kijken. Toen mijn wijs­vin­ger naar het linkje bewoog, dacht ik nog: ik zou wel eens misselijk kunnen worden van het gebrek aan sere­ni­teit. Ik klikte, en jawel, na een minuut of vijf werd ik misselijk van het gebrek aan sere­ni­teit. En toen gebeurde wat mijn wereld zo uniek maakt: mijn wijs­vin­ger klikte op stop.

Ik heb me nooit gere­a­li­seerd dat De Wereld van de Autonome Wijs­vin­ger elders als een exotisch oord wordt beschouwd. Het leek mij evident dat je een wereld bouwt die bestaat uit orden­te­lij­ke media, met daarop een koepel van goede vrienden en leuke mensen met ver­stan­di­ge ideeën, en als fundament een autonome wijs­vin­ger die het recht heeft niet te klikken als er een vermoeden van stront bestaat.

Maar in deze week van de politicus en de copiloot blijken er verdomd veel mensen in een dictatuur van klik­s­pas­men te wonen. Mensen met een zeer beperkt ver­wach­tings­ma­na­ge­ment, die uiterst verbaasd zijn dat een inder­haast ingelaste uit­zen­ding op radio of tv vooral uit spe­cu­la­ties bestaat en dat zich onder de hashtag #stevaert op Twitter een stelletje oproer­kraai­ers bevindt.

Ik bied u graag asiel in De Wereld van de Autonome Wijs­vin­ger. U mag dan gewoon zelf uw Twitter‐ en Facebook­tijd­lijn samen­stel­len en u kunt indi­vi­du­e­le media aan­spre­ken als ze op de avond van iemands dood een afre­ken­stuk plaatsen. U mag hier komen wonen, mits u de inbur­ge­rings­cur­sus met succes doorloopt. U krijgt een Mas­ter­class Ver­wach­tings­ma­na­ge­ment waarna een examen Wijs­vin­ger­be­heer­sing volgt. Bij goed resultaat wacht er een wereld van verschil.

Vorige week schreef ik een week lang De Mening voor dS Avond, de avond­edi­tie van De Standaard. Deze column verscheen op vrijdag 3 april 2015.

4 reacties

  1. Dat heb ik ook zitten denken!

    Al die ver­ont­waar­di­ging in de media opeens over res­pect­loos twitter. Alsof de trollen op social media opeens geboren waren bij het over­lij­den van #stevaert.
    Zuur­prui­men, nega­ti­vis­ten, aggres­sie­ve com­men­ta­ren zijn er continu op alle nieuws: die mensen wens ik liefst niet te volgen . Daarom vond ik mijn feed vrij sereen en res­pect­vol zoals meestal.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.