Een leven waarin de dingen niet met een rolmaat uit te dokteren zijn

Ik heb tijd. Meestal als ik tijd heb ga ik schrijven of lezen, dingen verzinnen die ik ooit ga schrijven of lezen, en bedenken wat ik eerder al verzon over wat ik zou gaan schrijven of lezen. Dan ga ik in het midden van mijn plannen zitten en gooi ik de trossen los. Ik forceer inspi­ra­tie alsof het niets is en sluit tezelf­der­tijd niet uit dat het niets is.

Nu, na zeven weken verhuizen, is alles anders. Ik verlang naar mijn rolmaat, wil houvast van bere­ke­nin­gen. Met 1 liter latex schilder je 5 tot 8 vierkante meter, de bank past in de hoek en dan past dat kastje er nog naast, en voor tien euro per maand extra heb je energie waarmee je voor de kramen langs kunt, dat soort dingen. Ik kan me op dit moment niet voor­stel­len dat ik ooit zomaar een woord koos en daar­om­heen ging schrijven. Ik heb behoefte aan dwingende feiten, aan deadlines die zo prangen dat je vanzelf 21 dozen in een avond inpakt, aan woorden die mij vertellen hoe het verder moet. Dat de camionet vrij­dag­avond gehaald kan worden, maar zaterdag wel voor half zes terug moet zijn, dat deze verf in één keer dekt, en dat je met dit afdek­plas­tic 20 vierkante meter spatvrij kunt houden.

Ik zie enorm op tegen een leven waarin de dingen niet met een rolmaat uit te dokteren zijn, een dage­lijk­se gang van zaken waarin ik niet met twee logische gedachten kan bedenken welke van de drie trapjes ik nodig heb om mijn hoogste doel te behalen, een toekomst waarin het niet simpelweg deze of die andere inbus­sleu­tel is.

Van andere ver­hui­zin­gen weet ik dat het weer overgaat, dat er weer een dag komt dat ik een woord kies en er pardoes omheen ga schrijven. Dat er een moment komt dat ik het weer als iets bij­zon­ders ervaar als ik met mijn schroe­ven­draai­er een verfpot open wrik, een dag dat ik niet meer weet hoe ont­stel­lend droog je handen worden van white spirit en aan­ver­wan­ten. Maar nu kan ik me er nog niks bij voor­stel­len, en probeer ik het tij te keren door elke dag een rolmaat in mijn tas te stoppen voor je weet maar nooit. Terwijl ik het wel weet: er valt niks tegen het echte leven te beginnen met een fokking rolmaat.

8 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.