Columns

Het toppunt van bescha­ving

Ik ver­te­gen­woor­dig alles wat er mis is met deze wereld.
Komt er een klein emoetje langs op tv, dan val ik in katzwijm en vraag ik aan mijn man: zullen we ook een emoe nemen? Is het een tuimelend pan­da­beer­tje? Dan wil ik een tuimelend pan­da­beer­tje. Komen er baby­gor­del­die­ren voorbij? Dan ben ik bereid mijn volledige tuin te offeren aan een kudde pas­ge­bo­ren gor­del­die­ren.

Bij mensen heb ik dat zelden. Tuurlijk kan ik vertederd raken van een koddig men­sen­kind, maar ik krijg er nooit zo’n moe­der­kloek­ge­voel bij als bij een jonge hond, en ik denk zelden: kom jíj maar bij me wonen. En daarmee ver­te­gen­woor­dig ik alles wat er mis is met deze wereld.

Bescha­ving toont zich in hoe mensen met dieren omgaan, werd mij ooit verteld. Want als volkeren van die­ren­wel­zijn pri­o­ri­teit maken, betekent dat doorgaans dat andere zaken zo goed geregeld zijn dat er nog tijd en geld is voor het toppunt van bescha­ving.

Ik heb dat lang geloofd. Dan dacht ik aan hanen­ge­vech­ten in Turkije en aan de stropers in Afrika en dan zag ik mijn indruk bevestigd. De minst vrije landen hadden de bela­che­lijk­ste omgang met dieren, terwijl wij in Amsterdam met de die­ren­am­bu­lan­ce gedesoriënteerde duiven van de straat haalden. Voeg hier maar een borst­rof­fel in. Ik voelde me superieur.

Maar nu weet ik dat dat veel te gemak­ke­lijk is. Het begon me te dagen toen de partij van Wilders bij de rege­rings­deel­na­me een poli­tie­korps van vijf­hon­derd man eiste, dat alleen voor de dieren zou opkomen. Moslims eruit! Vuch­te­lin­gen tegen­hou­den! Maar o wee als je aan onze dieren komt. Niemand vind het moeilijk om met open armen een vrolijk hupsende kangoeroe welkom te heten, maar een vermoeide man met een andere huids­kleur laten we creperen in de Mid­del­land­se zee.

Onlangs las ik iets over de actie ‘Haal een Syrisiche vluch­te­ling in huis’. Ik vind het een mooie actie, maar ik stem dan ook op partijen die een vluch­te­ling veel gunnen, en alleen al daarom voel ik me superieur. Terwijl dat te gemak­ke­lijk is. Ik zou namelijk zelf geen vluch­te­ling in huis halen, wegens onhandig, geen plaats, ik werk thuis en ben zeer gesteld op mijn privacy. Kortom, ik ver­te­gen­woor­dig een soort half­bak­ken soli­da­ri­teit van Not In My Backyard, want daar komen al jonge eendjes, maar verder mag je van mij alles.

Ik realiseer me steeds vaker dat ook ik mijn hart wagenwijd openzet als er een een­den­kui­ken door het beeld waggelt, terwijl ik de zorg voor een vluch­te­ling aan anderen overlaat. En daarmee ver­te­gen­woor­dig ik alles wat er mis is in deze wereld.
Ik ben gemak­zuch­tig en bescherm vol vuur mijn eigen hachje. Ik voel me een goedzak als ik een nest mis­han­del­de poesjes zie in een Austra­li­sche Animal Cop‐serie, want ik zou ze stuk voor stuk in huis nemen. Maar ik ben eigenlijk geen haar beter dan de mensen die op Wilders stemmen. Ik ben een egoïst met een voor­lief­de voor donzig pluis.

Vorige week maakte ik een week lang het Mid­dag­jour­naal voor het programma Nieuwe Feiten op Radio 1. Deze afle­ve­ring van het Mid­dag­jour­naal kun je hier beluis­te­ren.

2 reacties

  • Rick

    Dieren kunnen niet spreken en dus ook niet voor zichzelf opkomen. De mens maakt daar misbruik van. De voor­beel­den daarvan zien we dagelijks voor­bij­ko­men.

    Het is dus goed als er mensen zijn die opkomen voor dieren en die­ren­wel­zijn.

  • goofball

    HA!

    ja dat denk ik bij het lezen. HA…damn, dat smakt effe flink in mijn gezicht want ik herken mijn houding, maar ik had het nog nooit gea­na­ly­seerd.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.