Radio­ge­hei­men

Mijn opname voor het eerste mid­dag­jour­naal van deze week klonk erg hol, mailde een redacteur van Nieuwe Feiten. Of ik het even over kon doen, onder een donsdeken of zo. Maar ik had nog maar een uurtje, en dan moest ik fluks een degelijk akoes­tisch hol bouwen, bovendien had ik het woord emoetje gebruikt in mijn column, en moe­der­kloek­ge­voel, pas­ge­bo­ren gor­del­die­ren, gedes­o­ri­ën­teer­de duiven en Austra­li­sche Animal Cop-series, kortom: een resem aan tongt­wis­ters waarvan ik vreesde dat ik ze er niet op een drafje nog eens uit zou krijgen.

‘Willen jullie wat knutselen?’ mailde ik terug en ik tekende er een minzaam lachende smiley bij. Gelukkig bleken ze bij Nieuwe Feiten de kwaadsten niet. Ze draaiden net zo lang aan allerlei knopjes tot het niet meer klonk alsof ik op de wc zat.

Gisteren bouwde ik een tent. Ik zette een statief en een wankele stoel op het bed, drapeerde er een deken over, stutte de wanden met kussens, kroop erin en las een Mid­dag­jour­naal voor. De laatste keer dat ik zo’n mooie tent bouwde, was ik tien, maar ik was het nog geenszins verleerd, al zeg ik het zelf. Vol trots nam ik een foto en plaatste die op Facebook, Twitter en Instagram. The things you do for radio, schreef ik erbij. Er kwamen reacties van mensen die dit ook voor het laatst deden toen ze tien waren, en die weemoedig werden van mijn foto.

Maar inte­res­san­ter waren de reacties van muzi­kan­ten en radio­ma­kers: hoe vaak ík niet zo heb gezeten, zeiden ze. Tussen de kussen, dekens, hand­doe­ken en zetels. Bang dat de con­struc­tie in elkaar zou donderen, niet bewegend in verband met ruisend textiel, intussen zachtjes naar adem happend.

Als ik de reacties mag geloven, horen wij regel­ma­tig radio-items waarvoor alle pluim­dra­gen­de attri­bu­ten in huis tot een studio gestapeld werden, en hebben we allemaal cd’s in de kast waarop iemand onder een dekbed zijn zanglijn inzingt, of – en ik maak geen grapjes – zijn volledige accor­de­on­par­tij inspeelt bedolven onder een berg bed­den­goed, zoals ik nu ook zit.

Er ging een wereld voor mij open, vanaf nu wordt radio luisteren een stuk leuker. Het idee dat Lieven Van­den­hau­te zijn promo’s inspreekt met zijn coupe geplet door een bloe­me­tjes­sprei voegt onte­gen­zeg­ge­lijk iets toe aan de promo.
En als u straks de eerste plaat na het nieuws hoort, in het programma Monschau, moet u zich maar eens voor­stel­len dat Billy Bragg het nummer Greetings to the new brunette inzong tussen de slaap­zak­ken, met was­knij­pers verbonden aan een luie leunstoel. Alsof-ie gewoon weer tien was.

Annelies Moons, die Monschau pre­sen­teert, bekende dat ze regel­ma­tig een tent bouwt van haar zetel, aan drie kanten muren van kussens, een dak van dons, en zichzelf als vierde tentstok. Ik vind dat een schit­te­rend beeld. En ik hoop u ook, want het is de vraag of u dat beeld de komende drie uur nog uit uw hoofd kunt krijgen.

Vorige week maakte ik een week lang het Mid­dag­jour­naal voor het programma Nieuwe Feiten op Radio 1. Deze afle­ve­ring van het Mid­dag­jour­naal kun je hier beluis­te­ren.

3 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.