Spits­roe­den lopen

Gisteren huilde ik om de uitslag van een poll van Studio Brussel. Eerst kon ik het zelf niet geloven, zo klein­ze­rig als ik mijn tranen liet lopen, ver­vol­gens vroeg ik me af sinds wanneer ik een kniesoor was, en ten slotte kneep ik vakkundig mijn traanbuis dicht, want ik was toch zeker geen watje?

In de poll konden de Stubru‐luisteraars aan­klik­ken wat ze naast de sel­fiestick nog meer zouden willen verbannen van fes­ti­val­ter­rei­nen. Op de eerste plaats eindigden de Neder­lan­ders. Kennelijk wekken die meer ergernis dan smerige wc’s en regen.

Ik beweer graag dat ik geen kniesoor ben, maar na tien jaar leven als ras‐Amsterdammer in Vlaan­de­ren, met derhalve een dikke huid op het vlak van Hollander‐bashing in zowel grappen als serieuze settings, ben ik toch altijd even uit het veld geslagen als Neder­lan­ders in de hoek gezet worden. Het is ver­ge­lijk­baar met dat vage gevoel dat je krijgt als er op tv een deurbel gaat, die op de jouwe lijkt: hee, de bel! Was dat hier? Hee, er worden Neder­lan­ders geschof­feerd. Gaat dat over mij?

Vaak kan ik het rela­ti­ve­ren: welnee, Maartje, niemand vindt jou vervelend, arrogant, bet­we­te­rig en luid­ruch­tig, je moet het niet zo per­soon­lijk nemen, ze bedoelen het niet kwaad, je bent hier meer dan welkom. Gelukkig doen mijn Vlaamse vrienden en ken­niss­sen er alles aan om dat te beves­ti­gen: er liggen al drie uit­no­di­gin­gen voor festivals.

Maar steeds opnieuw moeten rela­ti­ve­ren wat anderen over je zeggen, is een ver­moei­en­de grond­hou­ding. Zoals het ook dodelijk ver­moei­end zou zijn als er voort­du­rend fan­toom­bel­len door het huis zouden schallen. Als je maar vaak genoeg denkt dat de bel gaat, zit je op den duur niet lekker meer in de zetel. Met die voort­du­ren­de alertheid ben ik mezelf en anderen er al tien jaar van aan het over­tui­gen dat ik wél een leuke Neder­lan­der ben, en dat ik echt niet over­heer­send, opdrin­ge­rig, slecht gekleed en vervelend ben. Echt niet!

‘Het is niet omdat ik de Berbers als groep vermeld dat ik elke indi­vi­du­e­le Berber stig­ma­ti­seer’, zei N‐VA‐voorzitter en Antwerps bur­ge­mees­ter Bart De Wever in een reactie op de klacht die tegen hem wordt ingediend wegens racisme. Maar ik weet dat eindeloos com­men­taar dodelijk ver­moei­end is, dat spits­roe­den lopen je voetstap wezenlijk verandert en dat het gevoel altijd maar weer te moeten bewijzen dat je een neu­tra­le­re houding waard bent, kan leiden tot momenten dat je even niet meer kunt rela­ti­ve­ren. Sommigen dienen dan een klacht in en ik ga een potje zitten janken bij een stupide poll van Studio Brussel.

Vorige week schreef ik een week lang De Mening voor dS Avond, de avond­edi­tie van De Standaard. Deze column verscheen op woensdag 1 april 2015.

Eén reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.