Vrijdag 18 december 2015 – Belgische vrienden

Iedereen praat, maar ik zit op de T-splitsing van de con­ver­sa­ties, de gesprek­ken slaan vlak voor mij af. Ik kijk om me heen, sabbelend op het cho­co­laatje dat bij mijn koffie zat. Het is anders dan tien jaar geleden, toen ik de vrienden uit de the­a­ter­groep van mijn man – toen nog mijn verkering – voor het eerst ontmoette. Destijds moest ik moeite doen om ze te verstaan, want het Vlaams had nog geen plaats in mijn hoofd, ik ver­wacht­te nog dat we uit het café geveegd zouden worden als het ging sluiten, omdat ik niet gewend was aan vrije ope­nings­tij­den, en ik probeerde me uit alle macht voor te stellen hoe het zou zijn als ik deze mensen tot mijn vrienden mocht rekenen. Bélgische vrienden, het moest niet gekker worden.

Vanavond zijn we bij elkaar omdat een van hen, Koen, gaat emigreren naar de Verenigde Staten. Hij vertrekt uit Leuven voor de liefde, zoals ik uit Amsterdam vertrok voor de liefde, hij laat zijn vrienden achter, zoals ik mijn vrienden ach­ter­liet en hij neemt een stap in het ongewisse, precies zoals ik dat deed. Ik herinner me dat ik bang was, maar dat niet liet merken. Ik kijk naar Koen en ik vraag me af of hij bang is. Hij laat niks merken. De angst was gegrond, emigreren is geen kattenpis en alles waar ik bang voor was gebeurde: ik was regel­ma­tig eenzaam, los­ge­zon­gen en afge­slo­ten. Maar het was ook de meest lou­te­ren­de ervaring uit mijn leven, want er is geen ver­fris­sen­der detox dan helemaal opnieuw beginnen in een land waar bijna niemand je begrijpt.

De con­ver­sa­tie op het kruispunt voor me gaat over Ame­ri­ka­nen en vriend­schap. Ik wil me mengen, want nieuwe vrienden maken is me misschien nog wel het zwaarste gevallen. In het begin legde ik de oorzaak bij de Belgen en hun weinig flexibele levens­stijl, maar na verloop van tijd kwam ik erachter dat ik het zelf was, ik was het obstakel. ‘Weet je Koen’, zeg ik, ‘je zult waar­schijn­lijk moeilijk nieuwe vrienden maken en je zult wijzen op de cul­tuur­kloof. Maar dat is niet terecht. Het is onze leeftijd, dan maak je gewoon amper nog vrienden.’ Koen knikt en het gesprek buigt af naar de garçon die nog een rondje kerstbier noteert, en een koffie voor die mevrouw in de hoek waar alle gesprek­ken afslaan. Ik kijk nog eens om heen, naar Koen, Heleen, Patrick, Lode, Aagje, Goedele, en ik voel tot in mijn tenen dat het flauwekul is dat je op onze leeftijd nog amper vrienden maakt.

foto: Theater Dete­rug­keer 2005 © Wannes Daemen

Deze column verscheen op zaterdag 19 december 2015 op Canvas.be.

Eén reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.