Woensdag 16 december 2015 – De tak

‘Ik ga even naar de auto kijken, ik wil zeker weten dat er niets is’, zegt hij.
Over de halve gor­dijn­tjes tuur ik in het sche­mer­don­ker. Hij draagt een geel vest en is daarmee gelukkig goed te zien voor het langs­ra­zen­de verkeer. In het glijdende licht van de pas­se­ren­de koplampen ver­schijnt er een frons op zijn gezicht. Dus toch?
Een kwartier eerder waren we opge­schrikt door een vracht­wa­gen die voorbij reed met wild geraas en dof geplof. We hadden naar buiten gekeken en gecon­sta­teerd dat in de verte de ach­ter­lich­ten van een camion wegkropen. De straat was nat, onze auto glom, het verkeer reed hard en niets in ons gezichts­veld verried wild geraas of dof geplof.

Hij steekt zijn hoofd om de deur. ‘De zijruit is stuk.’ Ik ga direct met hem mee naar buiten. Er liggen drie plat­ge­re­den delen van een boomtak, op de weg, achter de auto en voor de voordeur. Aan de straat­kant hangen duizenden stukjes glas in de spon­nin­gen te wachten op de gena­de­klap. In het midden zit een gat. Ver­moe­de­lijk reed er een vracht­wa­gen over een kromme boomtak die ver­vol­gens met grote kracht uit elkaar sprong, dwars door onze zijruit.

En dan komt dat moment waar her­in­ne­rin­gen van gemaakt worden: er volgt een reeks han­de­lin­gen en gedachten die je allemaal nooit eerder deed en dacht. Wat is er gebeurd? Wie moet dit weten? De ver­ze­ke­ring? De politie? Wie lost dit op? Hoe snel? Hoe goed? En wie betaalt er voor een ongeluk zonder schuld?
Dingen die je langzaam leert zijn te uitgerekt voor een pakkende her­in­ne­ring. Onver­wach­te eerste keren zijn daar­en­te­gen uitermate geschikt om zich voorgoed in je hoofd te nestelen. Zo weet ik nog exact hoe ik mijn paspoort moest zien terug te krijgen van een aan morfine ver­slaaf­de cam­ping­baas, ik zal nooit vergeten hoe ik binnen 24 uur bijna 17 duizend euro moest zien veilig te stellen en in mijn geheugen staat nog haar­scherp gegrift hoe ik mij moest ont­wor­ste­len aan het predikaat ‘bur­ger­lij­ke staat: onbepaald’. Allemaal situaties die op zichzelf niet meer waren dan op de juiste manier com­mu­ni­ce­ren, maar die extra gewicht kregen omdat ik het eerder niet voor mogelijk had gehouden.

Het is niet die tak op zich, die mij nog lang zal heugen, of de ver­brij­zel­de autoruit, het is het feit dat het de eerste keer was. Wat me tot de gerust­stel­len­de gedachte brengt dat na vandaag geen tak mij de pis nog lauw zal maken.

Deze column verscheen op donderdag 17 december 2015 op Canvas.be.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.