Leren stoppen

Doorgaan zou gemak­ke­lij­ker geweest zijn. Zoals ik bij Lost deed. Er klopte al seizoenen niks meer van – the hatch, de ijsbeer, de Dharma Ini­ti­a­ti­ve, alles was zijn logische einde al lang voor­bij­ge­gle­den – maar ik keek door tot en met seizoen 6. Dat was niet alleen omdat ik te lui was om de knoop door te hakken, het was ook omdat ik het niet voor mogelijk hield dat de makers hun product zo zouden ver­kwan­se­len. Ik kende de deceptie toen alleen nog maar van 24, maar ik had dat altijd verklaard door die 24 afle­ve­rin­gen per seizoen. Dat waren er gewoon te veel. Lost werd mijn tweede deceptie.

In de jaren die volgden, bewaakte ik mijn tijd. Voelde ik de deceptie komen, dan kwam de stop-optie in beeld. Nu wil het noodlot dat ik getrouwd ben met een omnivoor met een gren­ze­lo­ze liefde voor film en beeld­ver­ha­len in álle vormen, ook de slechte. Stoppen is derhalve niet alleen grenzen stellen aan de absorptie van flauwekul door mijn brein, maar het is ook een streep door gedeeld tijd­ver­drijf. Wannes had nog best verder gewild toen het zui­de­lij­ke accent van Sookie voor mij niet langer opwoog tegen de eso­te­ri­sche onzin die we op ons bordje kregen in True Blood, hij kon nog meer super­po­wers verdragen toen ik besloot dat mijn sus­pen­si­on of disbelief op sterven na dood was en ik het volgende seizoen van Hero’s liet voor wat het was. Hij vond de karakters in de Tudors ook wat vlak, maar hij had nog niet overwogen te stoppen op het moment dat ik er genoeg van had, en na vijf seizoenen Homeland begreep hij mijn weerzin tegen die eeuwige herhaling heel goed, maar hij had nog best even verder gekund.

Mede daarom ben ik zo blij als ik een serie begin waarvan ik het gevoel heb dat we gedurende langere tijd dezelfde kijk­be­hoef­te hebben. En mede daarom ben ik zo teleur­ge­steld als blijkt dat het ver­kwan­se­len van een product door de makers helemaal niet zo zeldzaam is als ik dacht. Begin dit jaar besloot ik dat ik seizoen 4 van House of Cards niet hoefde te zien. Die twaalf uur van mijn leven waren me liever dan de voor­spel­ba­re beelden die ik na die lan­ge­lan­ge twaalf uur aan de ver­za­me­ling in mijn hoofd toe zou kunnen voegen. Hetzelfde gold voor Fargo en Les Revenants: mooie verhalen die één seizoen prima werkten, maar die hun tijd­ro­vend­heid niet langer goed­maak­ten.

Eer­gis­te­ren besloot ik dat het genoeg was met Game of Thrones seizoen 6. Na drie afle­ve­rin­gen zei ik tegen Wannes: ik ben van géén van deze ver­haal­lij­nen nog benieuwd hoe het afloopt, ik weet inmiddels absoluut niet meer wie er dood is, hoe lang al en waarom ook alweer precies, en ik erger me zó aan de dialogen dat ik de vorm­ge­ving – het enige aan de serie dat voort­du­rend van top­kwa­li­teit is – niet eens meer zie. Bovendien heeft Tyrion nog niet een goede grap gemaakt.

En zo kwam het dat Wannes zater­dag­avond twee afle­ve­rin­gen zonder mij keek, waarmee mijn keuze onver­bid­de­lijk werd. Doorgaan zou gemak­ke­lij­ker geweest zijn, maar stoppen is iets dat ik moet leren. Er zullen alleen maar meer series komen die de vraag opwerpen: is dit acht, tien, twaalf of – godbetert – meer uur van mijn leven waard?

Volgend jaar ga ik voor het eerst in mijn leven echt gedis­ci­pli­neerd zijn. Na een leuk eerste seizoen van Stranger Things zal ik het tweede niet eens beginnen. Ik heb ervan genoten, zeer zeker, al was het maar omdat de sto­ry­boards van jarent­ach­tig­films in dikke neuronen zijn uit­ge­hou­wen in mijn beeld­taal­ar­chief waardoor ik van bijna elk shot kon zeggen in welke film het voorkomt. Maar dat is één keer leuk. Nog een seizoen iconische bmx-kaders herkennen of dik­ke­jon­ge­tjes­rol­len duiden zou een herhaling van zetten zijn, en dan is zo’n Alieneske-verhaallijn gewoon niet genoeg om mij op de knieën te dwingen.

Het is een beetje als een reis naar Grie­ken­land niet boeken en dan zeggen dat je 600 euro hebt verdiend, maar toch: ik heb in twee dagen achttien uur aan mijn leven toe­ge­voegd en ik ben er erg mee in mijn nopjes.

Eén reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.